SUV’s zijn zielig

Auteur: , 1.360 Reacties

In een eerdere column heb ik al eens beschreven waarom ik medelijden heb met enkele sympathieke, maar zwaar onderbenutte auto's, en deze keer zijn de SUV's aan de beurt. Met de SUV's is het echter iets anders gesteld, want ik haat ze simpelweg. Van mij mogen die nepterreinwagens per direct van de markt verdwijnen om plaats te maken voor echte auto's, maar dit is slechts mijn bescheiden mening. Let wel, ik heb het hier over SUV's en niet over terreinwagens!

Terreinwagens zijn cool, want die hebben tenminste iets waar ze werkelijk goed in zijn, ook al zijn sommigen wat luxer uitgevoerd dan gemiddeld. SUV’s zijn auto’s die alles willen zijn en alles willen kunnen, maar tegelijk kunnen ze helemaal niks op een efficiënte, effectieve manier.
Om echt hard te kunnen gaan moeten ze onevenredig veel zuipen, ze zijn dik, zwaar, veel te groot en bieden toch een stuk minder binnenruimte dan een gemiddelde stationwagon en ze zijn onveilig voor de omgeving. Kortom, een echte auto met een identiteitscrisis en bijbehorende onhebbelijkheden voor mensen met een minderwaardigheidscomplex.

Maar eigenlijk is het niet eerlijk om een bepaalde groep of persoon (of auto) af te zeiken en te veroordelen zonder je eerst in de ander te hebben verplaatst. Je moet het zo nu en dan wel van twee kanten bekijken, zoals ik laatst op een mooie zondag gedaan heb met het rijgedrag van de bejaarde bestuurders onder ons.
Zou ik misschien wat meer begrip op kunnen brengen als ik wat beter weet hoe zo’n SUV zich zou voelen? Als liefhebber van pure auto’s ga ik me niet inleven in de mensen die die dingen kopen, want daar heb ik nog steeds geen goed woord voor over, maar ik zal proberen de situatie van de SUV zelf eens wat beter te bekijken. Misschien zijn die dingen wel heel zielig en kunnen ze wel wat medelijden gebruiken?

Stel, je bent een SUV… Een auto die in de brochure onder andere wordt aangeprezen als sportief, veelzijdig, ruim van binnen en stoer en robuust van buiten. Oftewel, een Sports Utility Vehicle. Dan ga je als SUV toch denken…. “wat is er zo sportief aan mij?”
Tsja, hij mag dan wel een krachtige V6 turbo hebben, maar hij is dusdanig zwaar dat een gemiddelde sedan met dezelfde V6 zonder turbo hem er finaal uittrekt.

Bovendien heeft de SUV ook nog eens meer benzine nodig, omdat ‘ie last heeft van overgewicht, op grote banden rijdt en de aerodynamica bezit als die van een flatgebouw en een bochtenridder wil hij zichzelf met zijn hoge zwaartepunt ook al niet noemen.

Dat “Sports” zou ook moeten slaan op de avontuurlijk ingestelde, sportieve mens die dit soort auto’s behoort te kopen, maar in de praktijk rijden er alleen maar welvaartsmensen in die er dagelijks de boodschappen mee doen en hun protserige luxeartikelen inslaan in een drukke, dure winkelstraat. In die stadse straat wordt de SUV keer op keer geconfronteerd met zijn zwaarlijvigheid, doordat de meeste parkeerplaatsen te krap zijn. De volgens de folder zo robuuste bumpers blijken bij het lompe inparkeren van de bestuurder (m/v) toch ineens net zo kwetsbaar als die van normale auto’s. Een kras of scheur in de matzwarte kunststof bumpers doen toch best een beetje pijn… Maar ach, een deuk in je body doet minder pijn dan het minderwaardigheidscomplex die je oploopt als SUV zijnde.

Het robuuste uiterlijk en de vermeende sportieve eigenschappen blijken allemaal slechts schone schijn, een wassen neus…
Dit moet de SUV toch een rotgevoel over zichzelf geven…

Het uiterlijk van een terreinwagen doet vermoeden dat de SUV zijn sportieve eigenschappen dan maar in het terrein moet gaan waarmaken. Maar ook hier zal de SUV ontdekken dat hij er niks van bakt. Daihatsu Rocky’s, Suzuki Samurai’s en diverse Jeeps rijden rondjes om hem heen. Gelukkig komt bijna geen enkele SUV in de prut te rijden, want dan zal hij ontdekken dat hij op zijn gewone asfaltbanden alle kanten op glijdt. Weer een belofte niet waargemaakt…. om verdrietig en depressief van te worden.
En dan te bedenken dat er ook nog tweewielaangedreven SUV’s zijn… Bestaat er ook benzine met antidepressiva?

SUV sad

Zal de SUV dan misschien iets van de “utility”-belofte waar kunnen maken? Vast wel een beetje, maar absoluut niet meer dan een gemiddelde stationwagon of midi-MPV. De binnenmaten zijn absoluut niet in overeenstemming met de buitenmaten. Soccermums kunnen hun krijsende, kotsende kroost prima kwijt op de achterbank, maar een volwassen sportieve avonturier zit met zijn krullenbol tegen het plafond of met zijn knieën en voeten klem tegen de voorstoelen. SUV’s die wel genoeg binnenruimte bieden zijn weer zo groot als een witte bestelbus en dat is ook geen fijne vergelijking. De SUV voelt zich zichtbaar boos worden op al die liegende marketingmensen.

SUV mad

Je ziet de SUV denken: “Was ik maar geboren als een echte terreinwagen in plaats van geleverd te worden met vierwielaandrijving in combinatie met straatbanden, terwijl ik het terrein toch nooit te zien krijg en misschien is dat maar goed ook. Of voor mijn part als een degelijke stationwagon met een fatsoenlijk weggedrag, genoeg ruimte voor alle passagiers en een bulk bagage onder de afdekhoes.
Dakrails heb ik nu ook al, maar daar maakt mijn baasje toch geen gebruik van, want ze zitten veel te hoog. Misschien zou ik me zelfs nuttiger voelen als ik als een MPV ter wereld was gekomen. Maar nee… men verwacht van mij dat ik alles in één ben en alles kan, maar in werkelijkheid kan ik niks echt goed en heb ik alle slechte eigenschappen van verschillende werelden.
Ik ben te dik van buiten, te klein van binnen , te zwaar, te groot, zuip teveel, waggel als een gans. Maar het allerergste…. Ik ben een lelijk gedrocht!”

Nu ik dit zo eens bekijk, krijg ik serieus medelijden met de SUV. Het is toch verschrikkelijk als je schizofreen door het leven moet en altijd onder de maat presteert en bovendien veel anderen tot last bent? Het lijkt me ook een rotgevoel als je altijd moet merken dat mensen je nakijken en je ze ziet denken: “zie die lomperd eens moeilijk doen met inparkeren.” Ook zou ik me erg schuldig voelen als mensen bang van je worden wanneer je heel groot in de binnenspiegel opdoemt, omdat je baasje zo graag erg dicht op andermans bumper gaat staan.

Ja, nu ik er zo over nadenk, vind ik SUV’s zielig. Maar wil ik nu alsnog alle begrip voor ze opbrengen? Nee dus! Ik vind dat ze allemaal uit hun lijden verlost moeten worden door ze om te smelten en te laten reïncarneren in een echte terreinwagen, stationwagon of misschien zelfs een potente sportsedan of praktische MPV.

Laten we er alsjeblieft snel iets aan doen, voordat we opvangcentra voor depressieve en schizofrene SUV’s moeten gaan openen. Ik ben voor geboortebeperking en abortus van SUV’s!