Gespot: Geniaal of Genitaal?

Geniaal of genitaal? Absoluut klote dus, om deze merkwaardige alliteratie nader te verklaren. Dat is waar het hier om draait, net als twee weken geleden. Modellen die veel kritiek, maar ook lovende woorden ontvangen uit de wereld der autoliefhebbers. Want vanaf welke kant kijken we tegen de auto’s aan, en hoe maken we onderscheid tussen iets bijzonders, iets moois, en iets functioneel lelijks? Hoe wordt een lelijk uiterlijk gelegitimeerd, en hoe belangrijk is hetgeen er van de auto overblijft dan? Dit is een kleine toevoeging aan de aflevering van twee weken geleden.

BMW Alpina Roadster V8

De wat aparte cabrio die BMW begin van dit millennium werd niet overal even enthousiast in ontvangst genomen. Het idee van de auto is als je het mij vraagt een te concurreren met de SL55 AMG. Of toch met de SL500? Wat betreft specificaties ligt de auto dichterbij de laatstgenoemde, wat betreft schaarste is het duidelijk dat mensen voor Das Haus kozen, want van de Z8 zijn er maar 5.703 gebouwd. Daarvan zijn er in 2003, het laatste productiejaar, 555 geleverd als Alpina Roadster V8, waarvan dit het tweede exemplaar is. Waar de Z8 400 pk uit de M5 E39 voorin heeft liggen, heeft de Roadster V8 maar liefst… 381 pk. Echter, wel bij een laag toerental, 5.800 tpm. Waar het vermogen van 400 pk met 19 is afgenomen, is het koppel met 19 Nm toegenomen tot 519 Nm. Hoe komt dat? Alpina heeft de 4,9 V8 er namelijk uitgehaald en vervangen voor de 4,8 V8 uit de X5. De reden voor deze ingreep is mij tot dusver echter nog onduidelijk, want de enige toevoeging van dit model is de zeldzaamheid. Een groot kritiekpunt op de Z8 is het kitscherige design, de retro-interpretatie van de 507 is wel erg curieus geworden met zo hier-en-daar ietwat plasticig aandoend metaal en een interieur dat een tikje over the top is.

Aston-Martin DB7 Vantage Zagato

Creaties van Zagato liggen sinds de jaren ’70 wat gevoeliger dan eerst. Vóór die tijd waren het toegankelijkere ontwerpen zonder dubieuze designelementen en vreemde verhoudingen. De DB7 Zagato is echter een auto vol aparte designideeën die net iets zijn doorgeschoten, maar wel hun charme hebben. De grill bijvoorbeeld, die duidelijk te groot is voor de rest van het design, de kont met de enkele achterlichtjes hebben mijn zegen ook niet zo. Maar de kenmerkende scherpe vormen maken het voor mij weer helemaal goed. Typische Zagato-stijlelementen zoals het puntje van het achterste zijruitje dat doorgetrokken kan worden door de golvende achterruit, wiens vorm gedicteerd wordt door de befaamde Double Bubble maken dit voor mij een erg aantrekkelijke en bijzondere auto. Gewoon lekker anders, apart, bijzonder, zeldzaam, en toch een legendarisch logo op neus en kont.

Bristol Brigand

In Groot-Brittannië worden erg veel auto’s gemaakt die óók in deze dubieuze categorie vallen, en Bristol hoort daar bij. Voorheen maakte dit Britse luxemerk voornamelijk mooie doch ingetogen vormgegeven coupé’s, maar óók dit merk ging met zijn tijd mee en dus moest er aan in de loop van de jaren ’70 een onooglijke auto op de markt komen. Of in ieder geval, een auto die niet iedereen zou bekoren. De 603 zag er nog best goed uit, maar de Britannia, in wezen de derde serie 603, viel nogal tegen wat betreft uiterlijk, maar was natuurlijk nog steeds een ruime auto met veel luxe en een 5,9 liter V8 van Chrysler, die overigens vrij luie toeren draaide. Er kwam een turbo op en zodoende haalde de auto 241 km/u met een nog onbekend motorvermogen op de achterwielen. In 1982 kostte een dergelijke wagen 49.827 pond en 9 pence, 198 pond en 9 pence méér dan de Rolls-Royce Silver Spirit, en omgerekend naar huidige maatstaven, waarin de pond drie keer zo weinig doet, de prijs van een Gallardo.

Citroën SM

Onontbeerlijk is de creatie van Robert Opron uit de jaren ’70, met als groot voordeel dat het weer iets totaal anders was. Maar, -Zoals Johan Cruijff, die de auto in Nederland moet promoten, altijd zei -, elk nadeel hep z’n voordeel, en dus ook andersom. De auto is zo merkwaardig dat veel mensen hem te extreem vinden, dan wel ‘lelijk’, wat natuurlijk het hele risico is van een sterk design. Het is weer typerend dat de auto vandaag opduikt, ik moet bekennen dat ik zo veel mogelijk mogelijkheden pak om weer iets over haar te kunnen vertellen omdat ik bij de excentrieke fanclub van dit model hoor. Er was een interessante reeks kleuren beschikbaar voor de SM, elk met een min-of-meer boeiende naam. De paarsrode kleur is zonder meer de beste keuze, dus onthoud ‘Rouge de Grenade’, mocht je ooit besluiten een dergelijke auto aan te schaffen. Onthoud ook meteen dat je het beste een gecarbureerde versie moet hebben. Daaronder een exemplaar in de kleur Or de Simiane, goud, een kleur die je nu nog maar zelden ziet. Vaak is zo’n kleur vrij lelijk uitgevoerd, Simiane is nog redelijk mooi, en op de M3 E46 en de E63 AMG heb ik ook nog wel eens fatsoenlijke gouden kleuren gezien, maar vaak valt het tegen. De derde kleur is weer een echte klassieker voor de SM, Bleu de Bregancon, een prachtige lichte blauwe metallickleur die je nu op meer SM’s ziet dan vroeger.

Mercedes-Benz SLR McLaren

Óók deze auto komt weer een de beurt, een erg indrukwekkende en heftige auto met een nogal grof design. Maar sinds ik Jay Leno er over heb horen praten, ben ik wat meer respect gaan krijgen voor het model, de constructie om toegang te krijgen tot de motor is bijvoorbeeld erg interessant. Het concept van de auto is enerzijds wat vaag omdat het een supercar is met ‘slechts’ een vijfbak en te veel massa, maar anderzijds bewijzen de verkoopcijfers dat het een perfect concept is, dat zelfs de wel heel hoge prijs lijkt te verantwoorden. Dat ligt trouwens voornamelijk in het uitbundige gebruik van met koolstofvezel versterkte kunststof, hoewel het nog steeds een vrij zware auto blijft. Dat maakt voornamelijk uit voor de wegenbelasting aangezien bijna niemand ooit serieuze klachten had over de acceleratie van de auto, die mensen hadden trouwens nog de keuze uit één van de 150 722’s. Het is een multifunctionele auto met een redelijk laagtoerige V8 voorin, en dus niet het probleem van te weinig kracht onderin, zoals dat wel eens het geval is. Echte concurrenten heeft de auto niet echt, maar het idee achter de Veyron is ongeveer hetzelfde, alleen dan wat extremer uitgevoerd. Een Continental GT combineert óók ongeveer hetzelfde en dat is net zo goed een verkoopsucces voor zijn geld.

Renault Avantime

Wat is de Avantime? Hij is lang, breed, hoog, heeft drie deuren, en scherpe vormen die snelheid suggereren. Daarnaast zit de auto vol met luxe, en werd deze aangedreven door ten minste een 150 pk krachtige diesel, tot een 210 pk sterke V6 van 3 liter. Noem het een MPV voor een hoog marktsegment, een gewaagd concept dat niet echt van de grond is gekomen. Matra heeft de auto voor Renault ontworpen, net als de eerste echte MPV ooit, de Espace. Natuurlijk is er te dicussiëren over of de Fiat 600 Multipla, dan wel de Matra-Simca Rancho (Bassie en Adriaan!!!) niet de eerste was, maar voor het gemak gaan we van de Renault uit omdat die de wereld schokte aan het begin van de jaren ’80. De Avantime is dus een soort sportieve, luxe, excentrieke derivaat van de Espace, een concept dat niet goed aanslaat. De mensen die hem aantrekkelijk vinden hebben er meestal te weinig geld voor en de mensen die hem kunnen betalen vinden minder alternatieve alternatieven veel beter. Het resultaat is een bedroevend lage productie van 8.450 exemplaren, gebouwd tussen 2001 en 2003. Maar omdat het een dagelijks bruikbare auto is – in tegenstelling tot bijna alle ‘exoten’ kan deze auto best als ‘enige auto’ fungeren – zijn ze redelijk veel on the road. Ik vind het zelf een geniale auto, met hetzelfde excentrisme als de Citroën SM, en dat maakt het zo’n kritisch concept.

Toyota Supra Mk IV

Zojuist ben ik er achter gekomen dat dit een Mk IV is. Interessant. Japanse auto’s zijn een grote onderbelichte vlek in het autokennisgebied van de meeste Europese liefhebbers, heb ik vaak het idee, in mijn omgeving althans. Weinig mensen verdiepen zich erin of vinden het interessant, want Japan produceert maar weinig sensationele of snelle auto’s in verhouding tot Duitsers, Britten en Italianen. Maar natuurlijk ìs er wel een aantal vlotte jongens. Honda maakt de S2000 en de NSX, Mitsubishi had de 3000GT die er ook best mag wezen, en Nissan heeft de Skyline GTR. Op een gegeven moment kwam ik er zelf achter dat het snelle en geavanceerde auto’s waren vol met exotische technieken die Europeanen nauwelijks gebruiken, zoals VTEC en VVTi. Allemaal interessant, maar de vormgeving loopt de Europese wensen een beetje mis, om het subtiel en objectief te brengen, één van de redenen waarom er weinig worden verkocht, weinig rondrijden, en mensen er niet veel over weten. De afgebeelde auto is een Toyota Supra, zonder VTEC, zonder VVTi, met twee turbo’s voor onder andere EU-versies. Bij 1.800 toeren per minuut slaat de eerste turbo aan waardoor het koppel toeneemt, bij 3.500 tpm begint de eerste turbo de tweede ‘op te warmen’, en bij 4.000 tpm springt deze in. Niet parallel, maar sequentieel, om zowel bij lage, alswel bij hoge toeren meer koppel en vermogen te produceren. De turbo’s zitten aan een 3,0 6-in-lijn gekoppeld en dragen bij aan het totale vermogen van 320 pk, genoeg voor een onbegrensde topsnelheid van 291 km/u en een 0-100 van maar 4,6 seconde. Toch best aardig vind ik zelf, zonder deze spot had ik hier echt geen enkel idee van gehad.

TVR T350C

“Is hij nou mooi of lelijk?”, werd mij gevraagd. Een taxichauffeur die er, net zoals veel andere mensen, wel even naar keek. Een TVR is gemaakt door mensen die het lekker anders willen doen. Gewoon de gekste vormen op papier zetten, rare openingen, door welke je de zescilinder kan aanraken, de meest absurde uitlaten, en alleen de benodigdheden om de auto snel vooruit te krijgen. En om dus een alternatieve uitstraling te hebben. En daarom is de discutabele lelijkheid van TVR’s overduidelijk gelegitimeerd. Discutabel dus, want ik vind ze schitterend, me bewust zijnd dat er vaak iets niet klopt van de belijning en er wel eens iets kapot gaat dat bij de voor mij iets minder boeiende Supra nog een eeuw lang dienst blijft doen. In wezen is dit de tegenpool van Japanse auto’s. In TVR’s zit voornamelijk creativiteit en een streven om uit ‘zo weinig mogelijk’ vermogen veel snelheid te halen en toch meer vorm te hebben dan een Westfield. Voorin de T350C ligt het befaamde Speed Six blok, een door TVR zelf ontworpen zescilinder lijnmotor die 3,6 liter inhoud meet in dit model, en in staat is tot 350pk bij 7.200 tpm. De auto weegt maar 1.187 kilo, want meer heb je niet nodig om hard te kunnen rijden. Snel is hij zeker, maar iedereen weet dat de 4,2 seconde tot-de-honderd en de 290 km/u wel erg optimistisch zijn. Het is echter pessimistisch te zeggen dat het een heel onpraktische auto is, want met deze auto zijn rijden op een circuit en in het dagelijks verkeer met de zaterdagse boodschappen prima te doen.

Wie nog vragen, opmerkingen, of verzoeken heeft kan mij hier altijd voor mailen. Uiteraard is er volgende week weer een WoDaSpoDa!