Op de koffie bij Gordon Murray

Twee weken geleden heb ik met een vriend even twee dagen Engeland gedaan, waar we verschillende afspraken hadden gepland. Op dag twee reden we samen vrolijk aan de verkeerde kant van de weg door de Zuid-Engelse heuvels en de pittoreske dorpjes, op weg naar een persoon die ik altijd zeer bewonderd heb. Onze bestemming: ‘Gordon Murray Design Limited’ te Shalford.

Het bedrijf ligt even buiten een gezellig rommelig stadje, niet ver van Woking, de thuisbasis van McLaren. We werden bijzonder hartelijk ontvangen door de Personal Assistant van Gordon en we namen plaats in de lounge. Aldaar bestudeerden we de schaalmodellen die in de glazen salontafel opgesteld stonden. Enkele van die Formule 1 schaalmodellen zaten vroeger al in mijn speelgoedkist. De meesten van jullie denken bij de naam Gordon Murray waarschijnlijk als eerste aan de McLaren F1, maar hij heeft natuurlijk veel meer gedaan. De ouderen onder jullie zullen wellicht wel weten dat Gordon het grootste deel van zijn loopbaan bij Brabham heeft gewerkt en vanaf 1987 zijn Formule 1 wagens ontwikkelde onder de naam McLaren.

Gorden liep de lounge binnen en schudde ons de hand. Hij was, precies zoals ik me had voorgesteld, een hele rustige, vriendelijke man. We dronken koffie in de bont gekleurde, sixties-Amerikaans aangeklede lunchruimte en Gordon begon te vertellen. Het is altijd leuk om de vele bekende en onbekende verhalen en anekdotes uit de mond van de meester zelf te horen. Maar het kan ook pijnlijk zijn, zoals het verhaal van de aan stukken gezaagde 1978 Brabham BT46B ‘Fan car’.

Deze Formule 1 wagen had een actief afzuigsysteem die de auto letterlijk aan de weg zoog en het bleek een onoverwinnelijke auto. Het officiële verhaal is dat deze auto door de FIA verboden werd, maar in werkelijkheid is dit model van ‘the grid’ verbannen door een politiek spelletje onder leiding van Lotusbaas Colin Chapman, die logischerwijs niet blij was met deze supersnelle stofzuiger. De toenmalige teambaas van Brabham, Bernie Ecclestone, heeft er destijds zelf in toegestemd om de Fan Car niet meer te gebruiken. Gordon was natuurlijk ‘not amused’ dat zijn geniale vinding niet het hele seizoen af mocht maken. Op dat moment waren er twee stuks gebouwd en een derde lag in onderdelen in de vrachtwagen. De twee complete auto’s werden opgeslagen. Gordon: “The mechanics caught me in a very bad mood when they asked me what to do with all the pieces of the third car. Trash it!! I said… and they did… A pity really, knowing that today the car’s value is at least five million Pounds…”

Voor wie Murray enkel van de McLaren F1 kent, is het misschien leuk om te weten dat Gordon zijn automotive carrière reeds in 1966, in zijn geboorteland Zuid Afrika, is begonnen met een klein racewagentje met de techniek van een Ford Anglia. Het bleek een rap karretje, want Gordon wist zo nu en dan nog wel eens een race te winnen. Dit model staat nu in Gordon’s boeken onder de naam T1.

Gordon legde een poster op tafel met illustraties van vijftig door hem ontworpen auto’s. De helft daarvan had een codenaam beginnend met een T. De T-auto’s waren modellen die ooit echt gebouwd zijn en de lijst begon dus met bovenstaande T1 IGM (Ian Gordon Murray) Ford. Murray weet zeker dat die auto niet meer bestaat.

De T2 was een zelfbouwproject op basis van een Mini, genaamd de IGM Minbug. Van dat model heeft hij er met een stel vrienden en zijn aanstaande vrouw vier stuks in elkaar gepopnagelt. Het is niet bekend of deze auto’s nog bestaan. Gordon vertelde dat hij al meer dan tien jaar vergeefs naar zijn T2 op zoek was om hem in zijn museum te kunnen zetten. Dat zou zeker erg leuk geweest zijn, vooral nu hij met een nieuw stadswagentje, de T25, bezig is. Helaas mochten we het prototype van de T25 niet zien. De monteurs hielden de ingang van de werkplaats goed afgesloten met verrijdbare schermen.

De oudste nog levende Murray-auto is de T4. Deze ’72 Duckhams Ford met 3 liter V8 is niet zo lang geleden geheel gerestaureerd en doet actief mee aan klassiekerraces.

We namen de lijst verder door en bleven even hangen bij de Midas Alfa (T12). Dat was een op de Mini gebaseerde Coupé die Gordon ‘ietwat’ had aangepast met een 1500cc Alfa boxermotor. Enkele aanpassingen die Murray had gedaan werden in de Midas Mk2 doorgevoerd. Prachtig vind ik dat! Een beroemd Formule 1 constructeur die zich net zo graag met mini-coupeetjes bezig houdt!

Tussen de Brabham en McLaren Formulewagens, de LCC Rocket en de overbekende McLaren F1 (T22) stonden drie modellen die ik nog niet eerder had gezien: de McLarens P2, PGTB en P5. Deze auto’s hadden geen T-code. Gordon legde uit dat dat designvoorstellen aan het management van McLaren waren, maar dat die designs helaas nooit als opvolger van de F1 in aanmerking waren gekomen. Er klonk enige teleurstelling door in Gordon z’n stem. De P5 had qua proporties veel weg van de verlengde versies van de F1 GTR. Dat had een mooie auto kunnen worden.

Murray heeft in de pers al wel eens voorzichtig laten vallen dat de Mercedes-periode na de F1 tot aan de McLaren SLR niet zo fijn was. Dat bleek nogal zacht uitgedrukt, want de SLR was uiteindelijk voor hem de reden om op te stappen en zijn eigen bedrijf te beginnen.

“The poster says T24. So the SLR is one of your designs as well?” vroeg ik. Gordon zuchtte en zei: “Well, yes… But the styling was already finished.”
“So Mercedes did the styling first and then you were tasked to construct a car underneath?” vroeg ik.
“Yes…” zei hij hoofdschuddend. “Terrible.”
En hij vouwde de poster dicht.

Terrible… I happen to agree… ;)