Terug in de tijd: Gemballa Mirage

Auteur: , 38 Reacties

We gaan wederom een aantal decennia terug in de tijd om een blik te werpen richting een ernstig verbouwde voiture. Eentje in de categorie OMGWTF, maar uit een jaar waarin die afkorting nog helemaal niet bestond. Maak kennis met de Gemballa Mirage.

We schrijven 1986. Autominnend Duitsland had inmiddels kennis genomen van het feit dat zich ergens in Leonberg, nabij Stuttgart, een firma bezig was met het ‘verbeteren’ van Porsches. Want zo zag Uwe dat. De eerdere Avalanche (foto) was al niet bepaald geschikt voor tere kinderzieltjes, maar met de Mirage wist Gemballa helemaal een statement neer te zetten. Dát was tuning van de bovenste plank. Geen geouwehoer met enkel wat tupperware rondom een auto plakken, een ander chipje plaatsen en er dan heel leuk iets over vertellen. Nee, dit ging dieper.

Het kan zijn dat je meermaals naar deze creatie moet kijken om jezelf ervan te overtuigen dat er een doodnormale Porsche 930 Turbo onder de Mirage schuilgaat. De rigoureuze ingrepen van Gemballa -bredere wielkasten, bodykit al lá Ferrari Testarossa, verlaagd dak (10 cm), enorme achtervleugel van staal, ander front- maken van deze auto eigenlijk een compleet nieuw model. En dan ben je als tuner goed bezig, wat je ook van de creatie mag vinden. De Mirage die je hiero op de foto ziet is de enige die ze ooit hebben gebouwd. Een exclusief grapje, met een even zo exclusief prijskaartje: 570.000 DM. Omgerekend 291.000 euro.

Qua motorprestaties blinkt deze knaap ook wel aardig uit. Hiervoor wende Gemballa zich tot de pk-hoofden van RUF. De wens eis van de toekomstige eigenaar was namelijk dat het Porkertje minimaal 500 pk meekreeg. Dus kwam RUF met een 3.4L twinturbo boxermotor aanzetten, die om en nabij de 500 pk’s op de achterwielen afvuurde. Mede dankzij deze powerplant stoof de Mirage in 4,4 tellen naar de honderd km/u, om bij de 310 pas te stoppen met versnellen. Let wel, we hebben het hier over een bouwsel uit 1986. Zeer knappe cijfers!

Eén van de meest opvallende features zijn de zijspiegels. Want dat zijn namelijk helemaal geen spiegels. Op de plek waar ze horen te zitten pronken twee camera’s met autozoom-functie (ja, het waren de eighties, dus dat is bijzonder) die de beelden naar een monitor bij de km-teller sturen. Kijk maar. Ook daar zou Hasselhof warme gevoelens bij krijgen.

En dan de hamvraag: wat is er eigenlijk met dit kunststukje van de tuningwereld gebeurd? Iemand enig idee waar deze vierwieler vandaag de dag uithangt?