Rijtest en video: Ford GT en GT40

Auteur: , 120 Reacties

Behalve Fiesta's en Escorts on steroids, heeft Ford ook hele serieuze supercars gebouwd. We waren op bezoek in het Ford Heritage Center en daar werden zowel de Ford GT als de GT40 voor ons klaargezet. Woei!

[ Eerst kijken, dan lezen? Bekijk de video HIER! ]

Maar alle kleppende klokken nog aan toe: na het zoet komt ook het zuur, na zonneschijn volgt hagel en trek de huid niet aan voor de beer geschoten is… De GT40 kreeg zijn naam omdat deze precies 40 inches hoog is. Voor diegenen die te lui zijn om de rekenmachine uit de doos met schoolspullen te halen: dat is 101,6 cm. Best wel heel erg laag. Bovendien is de GT40 ook niet heel erg lang, noch breed. Maar het is wel een supercar met middenmotor. Voor de V8 wordt dus de meeste ruimte gereserveerd, de chauffeur is slechts een bijzaak. Ik kon me zelf nog net heel oncharmant achter het stuur frommelen, maar de pedalen zitten dan ter hoogte van mijn knieën. Zelf rijden was dus uit den boze, maar gelukkig was één van de beheerders van het Heritage Center zo aardig om de GT40 voor de video lekker de sporen te geven. Voor jullie dus geen verschil, maar ik ben nog steeds in tranen.

Ford GT en GT40

Niet alleen de GT40 zelf, maar ook het verhaal achter het ontstaan heeft iets episch. Naar verluidt wilde Ford het machtige Ferrari kopen voor destijds 10 miljoen dollar. Dat mislukte en toen besloot Ford om dan maar met Ferrari te gaan concurreren op het circuit. De 24 uursrace van Le Mans was de doelstelling, maar met de GT40 Mark I waren ze niet succesvol. De GT40 zette wel het topsnelheid record hoger naar 211,4 km/u, maar de GT40 bleek aerodynamisch nog niet helemaal uitontwikkeld. Ondanks de destijds moderne manier van ontwikkelen en gebruik van computers moest ontwerper Roy Lunn toegeven dat er “some stability phenomenon existed that had not become apparent during the design analytical phase.” Het kwam er op neer dat de GT40 ruim 300 kg aerodynamische lift genereerde op hoge snelheid, niet goed voor de stabiliteit, maar wel een goede manier om de GT40 letterlijk de lucht in te laten vliegen.

Ford GT en GT40

Met de GT40 Mark II werden die problemen getackeld en daarmee had Ford een zeer sterke troef om Le Mans te gaan winnen. Voor de aandrijving zorgde een gigantische 7 liter grote V8 die ook in de Galaxie werd gebruikt. Vergeleken met de concurrentie was het geen hightech blok, het specifieke vermogen was 70 pk per liter terwijl de rest makkelijk 100 pk per liter haalde. Met een gewicht van 272 kg was het ook niet de lichtste, maar het laagtoerige karakter en grote koppel maakte het wel een betrouwbaar blok. Niet geheel onbelangrijk voor een 24-uurs racer. In 1966 was het dan ook zo ver: de GT40 zette nieuwe snelheidsrecords en haalde plek één, twee en drie op Le Mans.

Ford GT en GT40

Ford GT en GT40

Om nog verder te racen moest de GT40 zijn prototype-status kwijt raken, officieel moesten 50 straatversies worden gebouwd om door te mogen racen. Van de Mark I zijn ongeveer 31 straatauto’s gebouwd, maar er werd in die tijd veel gehobbyed. Straatauto’s werden raceauto’s, Mark I’s werden omgebouwd tot Mark II’s en er waren ook diverse eigenaren die nog weer andere aanpassingen deden. De planning voor de Mark III is dat er twintig zouden worden gemaakt, allemaal in een meer voor normaal gebruik geschikte trim. Dat hield in dat er een kleinere, meer beschaafde V8 werd gemonteerd met iets minder pk’s en iets effectievere demping van de uitlaat. Voorts werd er meer werk gemaakt van de interieur bekleding en kreeg de GT40 een stalen doos voorin die je met een beetje fantasie als kofferbak zou kunnen zien. Spullen die niet tegen hitte en andere auto gerelateerd gerief kunnen, kan je er maar beter niet opbergen, maar dat mag de pret verder niet drukken. Uiteindelijk werden er maar zeven exemplaren van de Mark III gebouwd, met recht een hele bijzondere auto dus.

Ford GT en GT40

Het topvermogen van de GT40 Mark III is een bescheiden 306 pk, maar gelukkig heeft de supercar iets gemeen met die andere soort supermodellen: een heel laag gewicht. Slechts 998 kg weegt de GT40, waarmee er nog steeds maar 3,3 kg per pk hoeft te worden meegesleept. Met de prestaties is dan ook niets mis: de topsnelheid was 260 km/u en de sprint naar de 100 duurt maar 5,3 seconden. En van wat ik als opgevouwen passagier van meekrijg is de GT40 ook echt rap, vooral omdat het 45 jaar oude beestje je veel meer laat meebeleven van iedere kilometer per uur extra die je rijdt. De V8 stampt er op los onder acceleratie.

Ford GT en GT40

Dat heeft de moderne GT dan ook gemeen met zijn oervader. Ook die biedt een enorme snelheidssensatie, maar dan met wat geneugten die bij moderne auto horen. Zoals (net genoeg) ruimte om achter het stuur plaats te nemen. Wel even opletten met de deur dicht doen, want net als in de originele GT40 scharniert een stuk van het dak mee. Als je dan in je enthousiasme de deur dichtgooit zonder even je hoofd weg te buigen, laat het effect zich wel raden. Auw en direct pijn aan je hoofd doordat de inmiddels weer weelderige haarbos zich tussen de deurrubbers heeft geklemd. Een plukje haar op je hoofd heeft niet alleen tijdens een gevecht met gemene meisjes nadelen, maar ook als je Fords supercar wil rijden.

Ford GT en GT40

Niet iedere reïncarnatie van een oude icoon doet recht aan het origineel, maar bij de Ford GT is het toch wonderbaarlijk goed gelukt. OK, de GT dijde uit in alle dimensies. De hoogte is 44 inch, dus de typenaam had GT44 moeten zijn. Zowel lengte als breedte namen zo’n 30 cm toe en door die groei steeg ook het gewicht. Waar de GT40 nog geen 1000 kg weegt, slaat de schaal van de GT door naar bijna 1500 kg.

Ford GT en GT40

Gelukkig vond Ford een zeer potente krachtbron om de GT nog een beetje vlot (understatement) te krijgen. De supercharged V8 vinden we ook in sommige Mustangs, maar als middenmotor krijgt het blok nog meer praatjes. Soms zit de fun ook in kleine dingen: zoals bij de GT waar je door het raampje tussen motorruimte en de kabine het V8 blok ziet liggen en de getande riem van de supercharger heel hard zijn rondjes ziet draaien. Gewoon smullen, evenals het geluid wat de V8 voortbrengt.

Ford GT en GT40

Onder volle acceleratie betrap ik mezelf op een vreemd fenomeen: De intensiteit van de soundtrack en de felheid van acceleratie zorgen ervoor dat met ik elke keer weer de neiging moest onderdrukken om al ver voor de rode lijn op te schakelen. De Ford GT is simpelweg een intimiderende auto en pas later realiseer ik me nog iets. Anders dan het gros van de potente (en minder potente auto’s) heden ten dage is het hoofdstuk “hulpmiddelen voor de bestuurder” lekker kort. Er staat: “ Regel het zelf maar, succes he!” Een ESP-systeem: nee dat zit er niet op. Tractiecontrole: zie ESP-systeem.

Ford GT en GT40

Het ontbreken van de elektronische engeltjes betekent niet dat de Ford GT een listige auto is, verre van dat zelfs. De relatief zachte achtervering zorgt onder acceleratie dat de vette 315 brede achterbanden tegen het asfalt gedrukt worden. Met als symfonie-orkest van acht cilinders en een supercharger accelereert de GT dan ook bijna letterlijk als een kogel uit bochten. De besturing geeft prettige feedback over wat er onder de voorbanden doorrolt en ook de remmen geven het vertrouwen dat een snelle stop tot de mogelijkheden behoort.

Dat de GT zo goed rijdt is nog indrukwekkender zodra je meer leert over de ontstaansgeschiedenis. Op de Detroit autoshow van januari 2002 werd de conceptversie getoond. Na enthousiaste reacties van pers en publiek was de beslissing snel genomen om de GT verder te ontwikkelen. Aangezien Ford in juni 2003 de gezegende leeftijd van 100 jaar zou bereiken, was dat natuurlijk het moment om de productie GT te lanceren. In nog geen jaar moest de GT tot wasdom komen. Absurd kort, vooral als je bedenkt dat Ford vooral heel goed is in het ontwikkelen van huis-tuin-en-keuken auto’s, de laatste supercar was de GT40… Met hulp van diverse partners werd het huzarenstukje toch geflikt. Diverse partners werden ingeschakeld om het aluminium spaceframe chassis en aluminium carrosserie delen te ontwikkelen. Maar ook Roush speelde een rol bij het ontwikkelen van de V8 en de assemblage werd verzorgd door Saleen (ook wel bekend als Mustang tuner).

Ford GT en GT40

Met dank aan de supercharger levert de 5,4 liter grote V8 een gezonde 550 pk en een nog indrukwekkendere 678 Nm (bij 3250 tpm). Ook onderin weet de V8 te overtuigen met een overvloed aan koppel om lekker laag in de toeren al behoorlijk snelheid te maken. Daarmee kan de GT prima zijn weg vinden in drukker verkeer, ook omdat de bediening van koppeling en besturing prettig licht is. Alleen met het inleggen van de achteruit, kweek je lekker wat spierballen. En laat dat nou net vaak nodig zijn tijdens filmwerk, ik zou bijna naar een automaat gaan verlangen.

Zowel de originele GT40 als de GT zijn indrukwekkende supercars. Wat dat betreft rest er eigenlijk nog maar één ding: Ford oproepen om weer eens zo’n feestmachine te maken en dan niet pas bij de 150e verjaardag van Ford Motor Company aub. Filmpje!