Mazda sleutelt nog steeds aan deze bizarre Le Mans 4-rotor

Sommige auto’s verdwijnen na hun gloriedagen in een museum zodat ze kunnen genieten van hun welverdiende pensioen. Deze Mazda? Die wordt nog steeds behandeld alsof hij morgen weer aan de start van Le Mans moet verschijnen. Terwijl de rest van de wereld allang door is naar turbo’s en batterijen, zit Mazda nog met liefde te sleutelen aan een motor waarvoor simpelweg geen onderdelen meer bestaan. En dat maakt dit verhaal misschien nog wel mooier dan de overwinning zelf.

De enige in zijn soort

We gaan even terug naar het prachtige 1991. De Mazda 787 knalt daar doodleuk naar de overwinning in de 24 uur van Le Mans. Niet alleen bijzonder omdat het een Japanse auto was, maar vooral omdat er geen traditionele zuigers onder de kap zaten.

Nee, dit was een rotary, en dan niet een rotary met twee dorito's die je kon vinden in de Mazda RX-7, maar een vierrotor. En dat maakt deze overwinning nog steeds uniek. Sterker nog: zo uniek dat het daarna nooit meer mocht. Kort na die overwinning werden rotatiemotoren simpelweg verboden in Le Mans.

Lekker dan. Win je eindelijk, mag je dat kunstje nooit meer herhalen.

Onbreekbaar (bijna dan)

Wat de 787 extra legendarisch maakt, is dat de motor praktisch onverwoestbaar bleek. Terwijl concurrenten omvielen, reed Mazda gewoon door. Strategie, betrouwbaarheid en een klein beetje Japanse koppigheid deden de rest.

Na de race haalden de fijne monteurs van Mazda de motor zelfs uit elkaar, gewoon om even te laten zien hoe goed hij was. En wat bleek? Alles zag er nog verrassend fris uit. Volgens de engineers had dat blok met gemak nóg een 24-uursrace kunnen doen.

Kleine nuance: Mazda had het vermogen wel teruggeschroefd van zo’n 900 naar 700 pk om hem heel te houden. Maar hé, winnen is winnen.

Sleutelen zonder reserveonderdelen

Oke, fast forward naar nu. De Mazda 787 leeft nog steeds, maar het draaiend houden ervan is niet gewoon een simpele oliebeurt op de zaterdagmiddag. De Heritage-afdeling van Mazda is continu bezig met het onderhouden en zelfs volledig herbouwen van die vierrotor-motor. En dat is… ingewikkeld. Heel ingewikkeld.

Waarom? Omdat er geen onderdelen zijn. Niks. Noppes. Die motor is ooit specifiek voor dit project gebouwd en daarna nooit meer geproduceerd. Dus als iets stuk gaat, is het niet even “klik, bestel op internet en morgen in huis”.

Alles moet met de hand worden gecontroleerd, nagekeken, en als het mogelijk is worden hergebruikt. Gelukkig zijn veel onderdelen nog in goede staat, en wat wél vervangbaar is, kan nog wel ergens vandaan worden getoverd.

Een rijdend museumstuk

De Mazda 787 staat tegenwoordig vooral veilig opgeborgen in de Heritage-collectie, maar af en toe mag hij nog los tijdens evenementen. Denk aan fanfestivals waar het publiek kan genieten van dat typische, 9000 toeren jankende, bijna buitenaardse rotary-geluid.

En dat is maar goed ook. Want dit is geen auto die je stof wilt laten happen in een hoekje. Dit is een stuk autosportgeschiedenis dat leeft, ademt, en dankzij een team extreem toegewijde engineers, nog steeds rijdt.