Nee, de Lucid Gravity GT is geen alleskunner, maar dat is niet zijn probleem #test

Toen de Lucid Gravity Grand Touring net van de band begon te rollen en het wereldwijde journaille erin testrondjes mocht maken, werd de elektrische SUV onthaald als de auto die alles kan zonder compromis. Dat schept natuurlijk nogal hoge verwachtingen, maar ook de nodige scepsis. In mijn ogen kan geen enkele auto alles, zeker niet zonder dat er een compromis tegenover staat. En ik kan nu alvast verraden dat ik ook na een week sturen in de kolos bij mijn standpunt blijf.

Alvorens we met de ervaringen met de Gravity beginnen, is het handig om even door te nemen over wat voor een auto we het nu eigenlijk hebben, want hij is nogal Amerikaans groot met z’n iets meer dan vijf meter lengte en 2,2 meter breedte en gewicht van 2.749 kilogram. Merk je dat als je erin zit? Absoluut! Zeker omdat het zicht uit de auto niet overal even geweldig is. Het einde van de motorkap is onvindbaar en over de achterkant kun je bijna alleen maar gissen vanuit de bestuurdersstoel.

© Dennis Wilman/Autoblog

Standaard hulp nodig

Gelukkig zijn er rondom camera’s geïnstalleerd, wat navigeren door nauwe Nederlandse parkeergarages mogelijk maakt. Al moeten we uit eigen ervaring toegeven dat zelfs de sensoren af en toe de aanhoudende piep maar opgeven omdat de muren, paaltjes en andere obstakels zo dichtbij komen dat je enkel nog blindelings op je eigen stuurmanskunst en goed werkend ruimtelijk inzicht kunt vertrouwen.

Die camera’s die zijn tegenwoordig trouwens standaard. Bij de lancering van de SUV waren ze optioneel leverbaar, maar Lucid zag gelukkig ook zelf wel in dat een leven met een Gravity zonder extra ogen eigenlijk niet zo prettig is als het zou moeten zijn.

© Dennis Wilman/Autoblog

Nu moet ik zeggen dat een leven met zo’n kolos over het algemeen best prettig. Zeker zoals Lucid hem doordacht heeft. Kijk maar eens naar die frunk. Daar kan je niet alleen een enorme lading bagage kwijt, je kunt er ook lekker in zitten om van naar de zonsverduistering te kijken. Achterin vinden we niet alleen een derde rij stoelen, maar ook een enorm gat in de vloer waar die complete rij stoelen in verborgen kan worden om een vlakke laadvloer te creëeren. De twee rij stoelen vouwt daarbij op een technisch vernufte manier zo op dat deze ook geheel transformeert in een vloer. ‘Matras erin, en je hebt een camper’, werd meerdere keren geopperd bij het zien van de belachelijke hoeveelheid opbergruimte.

© Dennis Wilman/Autoblog

Een grappig idee, en zeker ook een die best zou willen uitproberen. Het is namelijk niet alsof de actieradius een beperkende factor is. Tijdens mijn testweek kwam ik uit op een gemiddeld verbruik van 22,7 kWh per 100 km. Dat klinkt niet geweldig, maar gezien de omvang en gewicht van het ding, in combinatie met veel snelwegkilometers die ook regelmatig boven de 130 km/u uitkwamen, valt het me nog mee. Ik heb vele malen slechter meegemaakt in kleinere auto’s. Maar belangrijker is dat zelfs met dit rijgedrag je uitkomt op een realistische actieradius van rond de 500 tot 600 km. En dat zijn toch prima afstanden om van snellader naar snellader te rijden.

© Dennis Wilman/Autoblog

Snelladen kan sneller

Nu is er wel een puntje van aandacht bij dat snelladen. Lucid claimt dat dat met 400 kW moet kunnen. Maar dat is niet waar. Aan een 600 kW-lader van Fastned haalt de Gravity namelijk (zonder pre-conditioning) een piek van 406 kW. Het jammer is alleen wel dat de auto deze snelheden niet lang vasthoudt. Tijdens meerdere sessies valt op dat er kort gepiekt wordt, waarna de laadcurve als een skischans wegzakt. Dat gezegd hebbende, vrij rap gaat. Een gemiddelde van 200 kW is prima haalbaar en dat betekent dat een snellaadsessie van 20 minuten ruwweg 350 tot 400 kilometer moet opleveren. Dat is bij lange na niet de 14 minuten die Lucid communiceert, maar in de praktijk liep ik hier in de praktijk absoluut niet tegen problemen aan. Maar dat kan mogelijk aan mij liggen, want bij de langzamer ladende Lucid Air, waarmee ik naar Zweden op en neer ben gereden, ondervond ik ook al geen issues…

© Dennis Wilman/Autoblog

Dus we zijn inmiddels zo ver dat de cijfers die Lucid communiceert ietwat overtrokken zijn. Niet heel gek, want daar heeft de Amerikaanse autobouwer een handje van. Dan zou je ook denken dat ik daardoor mijn verwachtingen over het rijgedrag van de kolos zou bijstellen. Maar dat is niet zo. Ik heb ondertussen in alle Airs gereden, waaronder zelfs een testversie van de Air Sapphire op het Ascari circuit en heb uitvoerig gesproken met ondermeer (oud) hoofd technicus Eric Bach. Als ik ergens weet wat een merk neer kan zetten, dan is het wel van Lucid. Misschien dat daardoor mijn verwachtingen hoger lagen dan verantwoord was, maar hey, we hebben het hier wel over de auto ‘die alles kan’, weet je nog?

Geen sportwagen voor 7 personen

Om nou te zeggen dat dit een sportwagen voor zeven personen is, gaat me toch wat te ver. Het is en blijft een SUV met een iets minder dood stuurgevoel dan je zou verwachten. En met het de Pirelli P-Zero-banden die om de enorme 22-inch velgen zaten, is het ook niet bepaald een verrassing dat de bijna 2.800 kilo wegende bakbeest strak sturend de meeste bochten doorkomt. Waar ik vooral aan moest wennen is het rechthoekige stuur dat (voor mij) vrij laag zat. Hoewel ik een goede positie in de stoel kon vinden, voelde het met vlagen alsof ik in een trekker reed door de lage positie van het stuur.

© Dennis Wilman/Autoblog

Daarmee wil ik absoluut niet zeggen dat de Gravity hetzelfde aanvoelt als een gemiddelde elektrische SUV, want dat is dan ook weer niet waar. Ik heb in EV’s van vergelijkbaar formaat gereden waarbij ik me bijna ging afvragen of het stuurwiel überhaupt wel ergens aan verbonden was. Ik zou de Gravity dan ook meer in de categorie strak sturende station plaatsen. Eentje met zoveel vermogen dat je bijna nooit het gevoel hebt dat je met een van de zwaarste EV’s van het moment het asfalt aan het wegdrukken bent. Zoals met wel meer EV’s weet ook deze kolos, dankzij zijn lage zwaartepunt en geweldig afgestelde ophanging, zijn obesitas prima te verbergen. Ja, hij kan wat zwaar in de bochten voelen, maar dan moet je hem wel pushen.

© Dennis Wilman/Autoblog

Er waren ook problemen

Samenvattend: ik heb me als iemand die niets met SUV’s heeft en er eigenlijk liever niet in rijdt, prima vermaakt in de Lucid Gravity GT. Tenminste, tot de software hier een daar wat raar begon te doen. Denk bijvoorbeeld aan Lane-assist. Dat vervelende hulpje dat je tussen de lijnen moet houden. Onder meer erg vervelend op provinciale wegen. De optie gaat bij mij dus al snel uit.

Maar daar was deze Gravity het niet altijd mee eens. Zeker niet op die eerder genoemde provinciale wegen, waarbij hij me af en toe naar het midden van de weg stuurde, omdat hij vond dat ik te ver over de lijn kwam. Toegegeven, dit soort wegen met kleine fietspaden aan weerszijde en daardoor genoeg ruimte voor één auto daartussen, is een typisch Nederlandse situatie die de ADAS-systemen van Lucid misschien nog niet begrijpen, maar het leverde meerdere keren onnodige gevaarlijke situaties op. Zo probeerde de Gravity, met Lane-assist uitgeschakeld, me toch naar het midden van de weg te sturen terwijl er een tegenligger aankwam. Dan is het best schrikken als deze actie niet verwacht en ineens ontwijkend moet gaan rijden.

© Dennis Wilman/Autoblog

Omdat ik dit euvel nogal vreemd vond, heb ik nagevraagd waarom dit kan gebeuren. Lucid geeft daarbij aan dat er op de achtergrond altijd een bepaalde vorm van Lane-assist actief blijft. Deze bepaald op basis van meerdere factoren of hij toch moet ingrijpen, zelfs als de bestuurder zelf de functionaliteit heeft uitgezet. Met andere woorden: het werkt naar behoren, maar is wellicht niet helemaal klaar voor Nederlandse weggetjes.

© Dennis Wilman/Autoblog

Het raam...

Waar ik dan weer niet klaar voor was, was het feit dat het raam aan de bijrijderskant ineens niet meer wilde sluiten. Vrij vervelend als je nog ruim 100 kilometer moet rijden om thuis te komen. Maar goed, na wat gerommel kwamen we erachter dat het euvel in het liftsysteem van het raam zat. Het systeem dat het raam een klein beetje omlaag haalt en weer terug omhoog popt bij het openen en sluiten van de deur. Hiermee valt het raam bij het sluiten van de deur weer in het kozijn. Maar als de auto dat niet doet, dan blijft het raam dus open staan, omdat hij teveel weerstand merkt en denkt dat er een vinger tussen zit.

Als je dan met wat gerommel het raam omhoog hebt gekregen, valt deze dus op het kozijn, en niet meer erin. Dat geeft een kier, want niets sluit meer aan. De windruis daarbij is geen pretje, kan ik je zeggen. Met een klein zetje was dit probleem opgelost, maar het is helaas niet iets wat je verwacht van een auto van meer dan een ton.

© Dennis Wilman/Autoblog

Ook over dit euvel heb ik navraag gedaan. Blijkt een bekend probleem te zijn met de allereerste varianten die van de band kwamen rollen. Een softwarefoutje die eigenlijk al opgelost had moeten zijn en volgens Lucid dus ook niet meer voorkomt op de auto. Waarom het wel op mijn testauto voorkwam? Dat wisten de technici niet te achterhalen. Ook de GT die ik reed is overigens nu vrij van dit probleem, is me verzekerd.

Overtuigd? Ja en nee

Zie ik mezelf, na deze wisselende ervaringen, dagelijks rijden in een Gravity? Ja en nee. Mijn onduidelijke antwoord heeft vreemd genoeg niets met de auto te maken. Deze Lucid is qua uiterlijk en innerlijk (zowel het interieur als zijn rij-eigenschappen) bijzonder goed gelukt. Ik vind het op dit moment een van de best ogende SUV’s die er zijn. Functioneel gezien is hij zo belachelijk praktisch dat je je kunt afvragen of je nog een camper of een verhuiswagen nodig hebt in je leven en ook op de weg is het een heerlijke en vooral rustgevende reisgenoot. Dat laatste komt mede dankzij zijn goede laadsnelheid en relatief grote actieradius.

© Dennis Wilman/Autoblog

Ook ben ik niet bang voor Lucid. Ik heb niet het idee dat het merk morgen omvalt, of dat je een enorm afschrijfkanon koopt. Je kunt hem ook leasen, en daarnaast lijken het beperkte aantal tweedehands Air’s ook redelijk waardevast te blijven. Het euvel wat mij tegen zou houden om de de Gravity te kiezen is veel dagelijkser. Ik liep er continu tegenaan dat hij simpelweg te groot is. Je merk elke dag weer dat deze Amerikaan een Amerikaan is. Hij is niet ontwikkeld voor de krappere en kleinere situaties in ons kikkerlandje. De lengte is nog wel mee te leven, maar de breedte is in alle parkeergarage’s, parkeervakken en krappere laadplekken toch echt een uitdaging. Maar als dat het enige is waar ik over struikel, dan ligt het misschien wel gewoon aan mij…

Volg ons ook op Google Nieuws
Stel Autoblog in als voorkeur op Google Discover