De laatste overwinning van Ayrton Senna

Auteur: , 17 Reacties
Senna-Prost

Opdat wij niet vergeten.

Als je linksboven op deze site kijkt, zie je daar een blokje met een historische gebeurtenis uit het verleden. Het is weer 1 mei en dat betekent dat we een Braziliaanse coureur terugvinden in dit item. Het is vandaag namelijk precies 23 jaar geleden dat Ayrton zichtbaar vertwijfeld in zijn Williams zat, op pole position voor de GP van San Marino. Hoe het verder liep is genoegzaam bekend.

Ter herinnering van misschien wel de beste coureur ooit, kunnen we beter de mooie momenten aanhalen. Uiteraard denk je daarbij in de eerste plaats aan de epische gevechten om de titel met Prost in 1988, 1989 en 1990. Senna trok daarbij twee keer aan het langste eind, Prost één keer. In 1991 won Senna zijn derde en makkelijkste titel. Mansell’s Williams kwam pas tegen het eind van het seizoen op stoom en Berger was als teamgenoot een aanzienlijk makkelijkere noot om te kraken dan Prost. Zijn beste jaar als coureur beleefde Senna echter misschien wel in 1993.

Aan het einde van het seizoen 1992 trok Honda zich terug als motorenpartner van McLaren. Het Britse team moest zodoende uitwijken naar een klantenmotor van Ford. Maar, dat was niet de enige zorg voor McLaren. Williams had hun auto inmiddels zo goed voor elkaar dat deze vrijwel onverslaanbaar was. Voor Senna zat daar nog een persoonlijk randje aan. In de oppermachtige Williams zat zijn oude rivaal Alain Prost, die bij het team afgedwongen had dat Senna níet zijn teamgenoot mocht worden.

Tot op het bot getergd toverde de Braziliaan dat jaar meerdere malen magie uit zijn voeten en armen. Zo was daar onder andere de race op Donington met de legendarische eerste ronde. Maar Senna wist ook enkele van zijn andere geliefdes races te winnen. In Brazilië, Monaco, Japan en tenslotte in Australië trok de megaheld aan het langste eind. Op dat moment kon nog niemand bevroeden dat die laatste overwinning Senna’s laatste ooit zou worden. Maar hoe kwam deze eigenlijk tot stand?

Zoals zo vaak, legde Ayrton in de kwalificatie de basis voor de zege. Tegenwoordig start het seizoen doorgaans met de GP van Australië in Melbourne. Destijds was de Grote Prijs op het circuit van Adelaide echter de laatste van het jaar. Tot op dat moment waren in 1993 álle poles naar een Williams coureur gegaan. In de laatste race zorgde Senna er echter voor dat het team van Frank geen clean sweep scoorde. Ondanks dat de McLaren 15 kilometer per uur tekort kwam op het rechte stuk ten opzichte van de Williams, pakte Ayrton de pole met 36 duizendsten voorsprong op Prost. De top-10 van de kwalificatie luidde als volgt.

1 Ayrton Senna McLaren-Ford
2 Alain Prost Williams-Renault
3 Damon Hill Williams-Renault
4 Michael Schumacher Benetton-Ford
5 Mika Häkkinen McLaren-Ford
6 Gerhard Berger Ferrari
7 Jean Alesi Ferrari
8 Martin Brundle Ligier-Renault
9 Riccardo Patrese Benetton-Ford
10 Aguri Suzuki Footwork-Mugen-Honda

De race wordt geen enorm spektakel, hoewel er twee keer een herstart komt doordat respectievelijk Ukyo Katayama en Eddie Irvine bij de eerste twee pogingen niet van hun plek komen. Senna pakt na de start de kop van het veld en enige secondes op de Williamsen en de Benetton van Schuey, die met zijn drieën in gevecht verwikkeld raken. In ronde 20 valt Schumacher echter uit.

In de 24ste ronde komt Senna de pits binnen. Prost rijdt nog vijf ronden door. Als ook de Fransman de pit uitrijdt, komt hij achter Senna weer de baan op. Nieuwere banden helpen hem niet, want voor zijn tweede stop gaat de viervoudig kampioen zelfs eerder dan Senna naar binnen. Wanneer de Braziliaan daarna zijn stop maakt en voor Prost weer de baan opkomt, is de race beslist. Hill wordt derde, voor Alesi, Berger en Brundle.

Het was zowel voor Prost als voor Senna de laatste keer dat ze op het ereschavot stonden. Op het podium omhelste Ayrton zijn stoppende rivaal Prost en na de race werd hij door Tina Turner toegezongen als ‘simply the best’.



17 reacties

Mooi dat ik de beelden voor me kan halen door het lezen van de tekst. Dan heb je een goed stukje geschreven! Eeuwig zonde hoe hij aan zijn einde is gekomen. Ben altijd benieuwd wat hij nu zou hebben gedaan.
@fmgarcia: Brazilië verder uit de “shit” helpen is in ieder geval één van die dingen…
@senne: Fijn dat je zelf even reageert!
Klinkt als mooie tijden.
Holy shit, mika hakkinen zat er toen al bij :o
@mda: het was zelfs al zijn derde jaar! In ’91 en ’92 reed hij voor Lotus. In 1993 zou hij eigenlijk voor Williams rijden (dat was nog wat geworden), maar dankzij politieke spelletjes op de achtergrond ging dat niet door. Zodoende tekende Mika voor McLaren. Maar toen McLaren vervolgens Andretti aantrok had Mika opeens helemaal geen racezitje meer. Gelukkig voor hem bakte Andretti er niks van, dus mocht Mika alsnog de laatste drie races rijden. Dat deed hij verdienstelijk door zich in Portugal voor Senna te kwalificeren en een podium te pakken in Japan.
Ik was toen 11 jaar oud. We waren op de communie van een nichtje…

Ik ben nooit vergeten hoe stil het opeens was en ik samen met mijn pa, ooms en neven stil voor de tv zaten, te kijken naar het ondenkbare…



Mooi stuk tekst wat je meeneemt in het verhaal. Hou ik wel van.
Mooi verhaal!
Als de dag van gisteren kan ik mij de crash herinneren.
En de tekst van Olaf Mol: mijn God, wat gebeurt hier allemaal.
Ik krijg er nog steeds kippenvel van.
@rufctr01: Met name ook dat ze de live beelden van het wrak nog zo lang bleven uitzenden; het was vrij duidelijk dat het game-over was…
@dawwg: ja inderdaad!
Ik krijg er nog de rillingen van als aan die dag (het hele raceweekend eigenlijk) denk.
De enige keer dat ik heb moeten huilen om iemands dood die ik eigenlijk helemaal niet kende. Zal altijd mijn held blijven. Killer mentaliteit op de baan, de barmhartige ernaast.
@suheyl: klinkt bekend…
Ik heb ooit zijn graf bezocht. Hij ligt op een zeer mooie begraafplaats. Alle graftegels daar zijn het zelfde. De zijne is net als alle andere. Een aanrader voor de echte fan. Vond het een bijzondere ervaring.
Mooi geschreven Jaap!
Pfff… dit is niet melodramatischer dan het werkelijk is: 23 jaar geleden ben ik vrijwel gestopt met F1 kijken. De emotie in het rijden zelf, de lef, was met Senna min of meer weg gevallen. Het werd klinischer, Schumi was een geweldige coureur die samen met (niet dankzij) Ferrari naar de onbetwiste top is gestegen, maar het was toch echt minder mooi om te zien.

Maart 2015 werd F1 voor mij weer mooi, want niet omdat hij een Hollander is, maar omdat hij het Senna-rijden weer heeft terug gebracht en het is geweldig dat dit door vrijwel de hele F1-wereld en fans onderkend wordt : )

Geef een reactie:

Je moet ingelogd zijn om reacties te posten, registreren kan HIER (ook via Facebook).