Autoblog Garage: Introductie BMW F20 120i LCI2 van Robbie

Naast mijn Skyline rijd ook ik BMW. Zoals elders op Autoblog al eens is opgemerkt: op de redactie houden we van strak sturende auto’s.

Jarenlang heb ik met veel plezier in mijn BMW 1 Serie gereden, maar aan alles komt een einde. Voor mijn BMW is de tijd van gaan nu echt aangebroken. De vraag is alleen: wat moet ervoor in de plaats komen? Daar komen jullie lieve lezers achter in dit artikel.

Niet mijn eerste ‘Einer’

Kijk, ik wil niet perse zeggen dat ik fan ben van de 1 Serie. Maar dat ben ik misschien stiekem toch wel. In de afgelopen 10 jaar heb ik twee 1 Series gehad. Een E87 LCI model gevolgd door de F20 pre LCI. Beiden geweldige auto’s, al moet ik wel zeggen dat wat betreft echt stuurwerk de E87 meer te bieden had met zijn hydraulische stuurbekrachtiging.

Wat betreft comfort zat ik beter in de F20, vooral omdat de E87 eigenlijk gewoon een 118i met M-pakket was, zonder noemenswaardige opties. De F20 was wat sappiger aangekleed met onder meer cruise control, een dakraam, alcantara stoelen, stoelverwarming, xenonverlichting en 170 pk in plaats van 143. Oké, ik kreeg er ook flink wat extra ellende bij, maar als jullie daar meer over willen weten, mogen jullie me mailen.

Anyway, de kilometerstand begon stevig op te lopen en dat betekent maar één ding: tijd voor wat nieuws.

De must-haves

Ik heb (nog) geen kinderen, ik verhuis niet om de haverklap, ik hoef niet ieder jaar een kerstboom te kopen en daarnaast heb ik überhaupt nog nooit ruimte tekort gehad. Ik hoef dus geen SUV of iets in die richting. Het is fijn om wat hoger te zitten, maar zolang mijn rug nog prima is en ik zonder moeite in lagere auto’s kan stappen, doe ik dat lekker. En dan heb ik het nog niet eens over het rijden gehad, maar goed. Iets laags dus.

Daarnaast: genoeg deuren. Ik vind driedeurs auto’s top hoor, maar op de krappe parkeerplaatsen bij de plaatselijke Appie kloten met grote deuren hoeft van mij niet. Bovendien is het een stuk makkelijker om spullen achterin te zetten met vijf deuren, nog los van het feit dat het ook handiger is als je mensen mee wilt nemen.

Verder ben ik niet zo lastig. Beetje vermogen, RWD of AWD, iets van sportiviteit en niet van die sofa’s waar je bij de eerste bocht uit vliegt. Ook Verder geen wit, zwart of grijs. En al helemaal niet dat vuilniszakgrijs.

Keuze genoeg, of niet?

Weer naar BMW grijpen is natuurlijk makkelijk, maar ik wilde eigenlijk weer eens iets nieuws. Even kort keek ik in het VAG-hoekje, om na een paar auto’s gezien te hebben weer rechtsomkeert te maken. Golf R vond ik te duur, plus: ik ben te oud om mijn petjes achterstevoren te dragen.

Heel even had de Seat Leon Cupra ST me te pakken. Iets vriendelijker geprijsd dan de Golf R, AWD en toch net wat anders. Totdat ik me herinnerde hoe een bepaalde Ibiza Cupra (sorry Jeroen) het bij nog geen 40.000 kilometer op de teller tijd vond om zijn leven voort te zetten zonder turbo. Flauw, dat weet ik, maar het knaagt toch aan je.

Ik had over alles wat mijn interesse trok wel nagedacht. Het idee van een station bleef hangen, net als dat van een gave sedan. Alleen was dat meteen een stap groter dan wat ik had. En eerlijk: dat wilde ik eigenlijk helemaal niet.

Eindstand: ik wilde niet inleveren op wat ik had, maar wel iets nieuws rijden. Alleen dan ook weer niet voor een megabedrag.

Klein maar fijn

Ik besloot dat ik eigenlijk heel tevreden was met mijn blauwe beestje, los van dat ik elke keer een hartverzakking kreeg van die Gong omdat er weer iets “BMW’s” aan de hand was. Tot ik me bedacht dat mijn BMW’tje er helemaal niks aan kon doen. Het was allemaal de schuld van die stokbrood-motor onder de kap.

Ik kon zo mijn 1 Serie hoofdstuk niet afsluiten. Het is de enige in zijn segment met achterwielaandrijving, de nieuwe heeft FWD. Ik heb nu de kans om nog een keer te genieten van de 1 Serie, zonder (hopelijk) de ellende.

Gewoon weer hetzelfde als wat ik had, maar dan beter.

Afstrepen maar

Ik begon meteen te kijken naar een M140i, en net zo snel als dat ik met dat idee kwam, zo snel was ik weer weg. Twee van die zescilinders thuis worden mijn financiele ondergang.

Aangezien ik toch graag iets wil dat niet zo heel veel mensen hebben viel mijn oog op de 125i. Zat vermogen, niet het verbruik van een 140i en het belangrijkste, hij viel ook meer binnen mijn budget. Ik kwam erachter dat de 125i niet zo veel is verkocht in Nederland, en al helemaal niet met de opties die ik graag wilde. Nogmaals, ik wilde niet inleveren op wat ik al had, en al helemaal niet voor alleen iets meer vermogen en een lagere kilometerstand.

De maanden gingen voorbij, en elke dag weer was ik bezig met mijn zoektocht naar de perfecte 125i. Zoals je helaas altijd hebt met occasions. Jij kan wel een bepaalde configuratie in je hoofd hebben, maar de kans is groot dat je die niet tegenkomt. Ik besloot mijn zoekcriteria uit te breiden naar ook de 120i.

En daar was die opeens

Op de zoveelste dag opende ik Marktplaats, en je raadt het niet maar er was net een nieuwe 1 Serie online gezet. Een LCI 2 120i uit 2018. Helemaal compleet met H&K audio, M-sportremmen, automaat met flippers, groot scherm, parkeersensoren rondom, shadowline en goed voor 184 pk. Oh, en wederom Estoril blauw met zwarte velgen. Voor de leek dus exact dezelfde auto als ik eerst had.

Zoals je waarschijnlijk weet: je moet meteen actie ondernemen want voordat je het weet zit iemand anders er met z’n reet in. Ik maakte meteen een afspraak en nog geen 24 uur later was ik bezig met een testrit.

De auto reed precies zoals ik had verwacht. Wel moest ik even wennen aan de automaat. Niet dat ik nooit automaat had gereden, maar ik was altijd de voorstander van handgepookt rijden. Om dus nu zelf met een automaat door het leven te gaan was toch even anders. Uiteindelijk de beste beslissing ooit. Deze auto ging met mij mee naar huis.

20.000 kilometer later

Vandaag de dag, zo’n 20.000 kilometer later, stap ik nog steeds elke dag met enorm veel plezier in mijn 120i. Als ik dan toch een minpuntje zou moeten noemen, en dat grijpt weer terug op de configuratie, dan zijn het de leren stoelen in plaats van alcantara. Omdat ik misschien een beetje een koukleum ben, had ik simpelweg meer plezier van de alcantara stoelen. Maar dat is het dan ook wel.

Het kleine beetje extra vermogen en koppel, in combinatie met de 8-traps ZF-automaat, maken dit een compleet andere auto dan mijn pre-LCI en zorgen ervoor dat rijden een groter genot is. Een ander enorm verschil zijn de M-sportremmen. Vergeleken met de standaard remmen heb je nu daadwerkelijk het idee dat er ook echt wat gebeurt. Ook lekker cruisen doe ik nu met meer plezier, mede dankzij het Harman Kardon-audiosysteem. Iets waar ik enorm van geniet.

Voorlopig zijn er nog geen hoge kilometerstanden, dus deze BMW gaat nog niet weg. Toch denk ik stiekem al aan de opvolger. Maar welke dat gaat worden? Time will tell.