McLaren MP4-12C: rijtest en video

De supercar met de moeilijke naam, met veel hi-tech elektronica aan boord en F1-genen. Treedt de MP4-12C toe tot het rijtje gaafste supercars ooit, of is ie daarvoor te efficient en te klinisch? Er zat maar één ding op om daar achter te komen.

Na de iconische McLaren F1 hebben we lang moeten wachten op een straatauto van McLaren. Of dat de moeite waard was, is een terechte vraag. Laten we beginnen met wat er niet meer is: het is geen driezitter, achter de voorstoelen vinden we geen V12 en er is geen stratosferisch prijskaartje meer. Dat wil niet zeggen dat de MP4-12C de prijspakker van de week is, het blijft een supercar met dito prijskaartje.

Dat een aantal van die unieke kenmerken van de F1 verloren zijn gegaan, betekent niet dat de MP4-12C geen bijzondere auto is. McLaren pionierde met het toepassen van carbon, in 1981 waren ze de eerste met een carbon monocoque voor hun formule 1 auto MP4/1. Ook de F1 had een carbon monocoque en de MP4-12C heeft die dus ook. Het gehele chassis MonoCell weegt slechts 75 kilogram en is zo stijf dat er voor de Spider geen verstevigingen nodig waren.

Engine of the year!
Alle automotive verkiezingen hebben grote parallelen met het EuroVisie Songfestival. In een incesteus sfeertje van een ons-kent-ons bende schuiven elke keer weer dezelfde partijen elkaar de bal toe. Nationale of marketing belangen wegen zwaarder dan kwaliteit of innovatie, wat dit soort verkiezingen in feite een belediging voor de kijkers of lezers maakt. En toch wil ik een virtuele prijs uitreiken voor de V8 van de MP4-12C, zo goed is dat blok dus.

Aan V8-en met twee turbo's is er in de branche geen gebrek en ondanks de altijd indrukwekkende specificaties zijn ze zeker niet allemaal even goed. De Maserati (of Ferrari) V8 lijkt wat cavalli kwijt te zijn geraakt, de BMW M V8 klinkt zo laf dat ze in Munchen de subwoofer moeten gebruiken om een mager zesje op geluidsbeleving te scoren. Audi (& Bentley) en Mercedes-Benz bouwen daarentegen V8 motoren die heel goed zijn, maar toch alleen nog maar in de schaduw kunnen staan van de nieuwe koning: het 3.799 cc grote V8 twin turbo blok van McLaren.

Dat de specificaties iets beter zijn dan van de tegenstrevers, daar wint McLaren geen punten mee. Dat moet namelijk ook, want het grommende hart van een supercar mag meer kosten, wordt gebouwd met kleinere toleranties, zal minder kilometers hoeven mee gaan en kan kostbaarder onderhoud gedurende zijn leven krijgen. De V8 pompt er maximaal 625 pk uit en levert een maximum koppel van 600 Nm tussen 3000 en 7000 toeren per minuut. Per liter heeft de V8 maar liefst 164 pk in de aanbieding, een regelrechte topwaarde.

Toch is het vooral de manier waarop de 3,8 V8 zijn vermogen afgeeft en door de toeren jaagt. Onder de 3000 toeren is de V8 nog redelijk tam, eerder vlot, dan bloedsnel. Daarna hoor je de turbo's opspoelen, neemt de kracht duidelijk toe en verwacht je onbewust dat het hoogtepunt is geweest. De meeste turbo-motoren verliezen stoom als ze richting de redline worden gejaagd, maar McLaren heeft het voor elkaar gekregen om een blok te maken wat met meer toeren steeds meer kracht levert. Ieder streepje die de naald van de toerenteller passeert neemt de intensiteit van de acceleratie van de MP4-12C toe. Pas bij 8500 tpm houdt het feest op. Voor een atmosferisch blok al fantastisch, voor een turbo-blok in een straatauto is het helemaal bizar. Simply fabulous.

De prestaties zijn dat uiteraard ook, sinds de vermogensupgrade naar 625 pk is er geen enkele twijfel meer dat de MP4-12C de Gallardo en de 458 Italia op de sprint verslaat. In 3,1 seconden staat 100 op de klok (458: minder dan 3,4s, Gallardo LP570-4: 3,4s). Nul naar 200 klaart de MP4-12C in 8,8 seconden, wat 1,6 seconden sneller is 458 Italia en 1,4 seconden sneller dan de Gallardo. De topsnelheid is 333 km/u waar de beide Italianen blijven “steken” op 325 km/u.

Drive-by-wire
Als je absoluut niets met elektronica van doen wil hebben in jouw auto, dan ben je sowieso te laat geboren. Bijna iedere fabrikant grijpt de elektronische mogelijkheden aan om hun auto's te verbeteren, maar McLaren gaat er bijzonder ver in. Ik maakte me er van tevoren zorgen om; soms wordt een auto die leuk had kunnen zijn volledig verziekt door systemen die niet lijkt te snappen wat de man achter het stuur aan het doen is.

In de buurt van Brussel, waar de wegen dramatisch slecht zijn, bewees de McLaren dat een supercar niet gespeend hoeft te zijn van comfort. Er is geen enkele andere supercar waar je op een kilometers lange kasseienweg kan overleven zonder permanente schade aan rug, nieren en andere ingewanden. In de MP4-12C wel en dat hebben we te danken aan elektronica. Door de adaptieve demping kon McLaren traditionele stabilisatoren weglaten. Mocht het nodig zijn, dan “pompt” het computerbrein de dempers op en dan ga je alsnog vlak en hard de bocht door. Als het niet nodig is, dan biedt de MP4-12C een verbluffend comfort met als enige minpuntje dat het onderstel wel wat geluid maakt over slechtere wegen.

De Airbrake
Heel even schoot mijn hartslag omhoog toen de Airbrake voor het eerst in werking schoot. Boven de 95 km/u en alleen als er stevig geremd wordt, klapt de achterspoiler omhoog voor extra luchtweerstand en downforce op de achteras. De balans van de auto verandert daardoor, een gevoel alsof de achterwielen blokkeren en dat is niet het gevoel wat je wil hebben vlak voor een haakse bocht op een Belgisch landweggetje. Het treedt overigens alleen op als je niet van het volledige remvermogen gebruikt maakt, bij een noodstop is het effect weg en na een paar keer wen je er aan.

Conclusie en prijzen
Hoewel de exacte prijzen er nauwelijks toe lijken te doen in deze klasse, meld ik ze toch maar even: 267.764,28 euro voor de coupe, 293.201,72 euro voor de Spider. Als er dit soort bedragen een gat branden in je zak, dan kan je ook bij de lokale Italiaanse supercarhandelaar fraaie apparaten ophalen. Het voordeel van die twee tegenstrevers is dat iedereen ze al kent en je niet hoeft uit te leggen waarin je nu weer bent komen voorrijden. Rationeel gezien is dat een kleine prijs om te betalen voor een auto die sneller is. Maar helaas, supercars koop je niet met je hersenen, maar met een wat lager gelegen lichaamsdeel. McLaren zal er ondanks de F1-roots nog best aan moeten trekken om blijvend genoeg kopers te kunnen overtuigen. Technologisch gezien zijn ze de Italianen al gepasseerd, nu alleen dat kleine dingetje genoemd imago nog.

[lg_folder folder="0_Reviews/McLaren/MP4-12C/" count="8" cols="4" paging="true"]