Mercedes-AMG G 63: rijtest en video

Groot, lomp en een tikkeltje onbenullig. Zonder dat 'tikkeltje' dan. De vraag is; worden we hebberig van de Mercedes-AMG G 63?

De G-Klasse van Mercedes werd vorig jaar vernieuwd. Dat mocht ook wel, want het was een auto die z'n oorsprong had in de jaren '70 en waaraan bijzonder weinig veranderd was door de decennia heen. Mercedes kondigde eerst het afscheid aan en liet daarna weten dat er een nieuwe kwam. En die nieuwe leek verrassend genoeg toch weer bijzonder veel op dat oude ding. Mercedes beloofde echter dat de nieuwe G echt helemaal gloedjenieuw is. We kunnen het nu eindelijk uitzoeken.

De afgelopen jaren heb ik met meerdere Geländewagens gereden en ik moet eerlijk bekennen: ik heb de charme nooit echt begrepen. Korte samenvatting: lomp, onpraktisch, bijzonder ongeciviliseerd en een baksteen gewikkeld in natte kranten is beter in het verwerken van oneffenheden in het wegdek. Bovendien heb je elke bocht het idee dat je om gaat vallen. En hoe meer power het ding had, hoe matiger het eigenlijk werd. Nu is dat deels een gevolg van een ladderchassis en het gebruik van starre assen. Die technieken hebben voordelen in het terrein (of als je belasting wil ontduiken met een nieuwe koets op een oud chassis in de youngtimerregeling). Maar voor een straatauto is het een zeer matig concept. Het is niet voor niets dat deze vorm van auto's opbouwen bijna niet meer voorkomt.

Toch heeft Mercedes het weer aangedurfd, zij het met wat flinke aanpassingen. Uiterlijk lijkt er weinig veranderd. Een baksteen als basis, met daarop een iets kleinere baksteen, en het ontwerp is weer klaar. Misschien wat flauw, maar hulde voor Mercedes dat ze zich niet hebben laten verleiden tot een aerodynamisch verantwoorde koets voor de nieuwe G Klasse. De looks van 'de oude' zijn grotendeels behouden en dat is goed. Er is al genoeg CO2-gedomineerd design te zien op de weg. De rechtopstaande voorruit, de externe scharnieren van de deuren, de rubberen stootstrips rondom (die dan wel weer van een hoogglans stripje voorzien zijn), de vierkante wielkasten (optioneel te vullen met 22 inch, wij rocken 21 duimen), het enorme reservewiel achterop: het is er allemaal nog. Wel nieuw: full LED koplampen en de typische Panamericana-grille voor het AMG-model, met de verticale chroomstrips. Nee, het uiterlijk is weinig vernieuwend. Hoeft ook niet, de klantenkring hield van het oude uiterlijk.

Hoe anders is dat in het interieur. Waar het oude G-Klasse interieur nog de uitstraling had van een jutezak, is de nieuwe een verademing. Een moderne cockpit met het inmiddels bekende 'dubbele scherm dat één groot scherm moet lijken' geeft het interieur een frisse uitstraling. Het infotainmentsysteem is niet de allernieuwste variant en daardoor is touchbediening nog altijd niet mogelijk. Dat blijf ik een vreemde keuze vinden, zeker met Apple Carplay actief. Maar goed, Mercedes maakt mysterieuze keuzes op dat vlak, we moeten er maar aan wennen. Het enige wat me écht tegenvalt is eigenlijk de ruimte. Voorin zit je als een vorst, maar de achterbank is een stuk krapper en in ons geval niet eens volledig bruikbaar, omdat mijn rugzak een deel van de ruimte inneemt. Dat is het gevolg van de kofferbak die niet supergroot is, waardoor cameraman Eric hem volledig nodig had voor zijn spullen. Toegegeven: Eric had veel spullen bij zich, maar je zou voor een auto van dit formaat verwachten dat er meer ruimte zou zijn. Overigens is de zijwaarts opengaande achterklep ook knap onhandig als je in de PC Hooftstraat iets te krap voor een andere auto geparkeerd staat, maar dat terzijde.

Verder is de cabine gewoon heel aangenaam om in te verblijven en is de nieuwe G uit te rusten met allerlei goodies op het gebied van comfort, veiligheid en (semi-) autonoom rijden. Wel matig: onze auto is uitgerust met de Lane Keep assistent die je middels een remingreep en stuurcorrectie terug je baan instuurt als je te dichtbij de zijkant van je rijstrook komt. De G 63 is echter enorm, dus zeker op iets smallere rijbanen en op bijvoorbeeld een meerbaans snelweg krijg je zo vaak ingrepen te verduren dat je het systeem van ellende maar uitschakelt.

Onderhuids is deze G 63 ook voorzien van een aantal belangrijke aanpassingen. Onafhankelijke voorwielophanging bijvoorbeeld, wat met name het weggedrag op asfalt flink ten goede moet komen. En dat doet het, want de G63 stuurt veel minder als een trekker. Sterker nog, je zou kunnen stellen dat de G63 een stuk preciezer en prettiger stuurt. Meer als een straatauto dan als een offroader. De G-Klasse schijnt nog steeds z'n mannetje te staan in het terrein, wat wij helaas niet konden testen in de korte periode dat we de auto tot onze beschikking hadden, maar we zijn geneigd het te geloven. Er zijn allerlei systemen en lockende differentiëlen (drie stuks) aanwezig om je zelfs bij drie centimeter sneeuw in Nederland probleemloos door code geel te helpen. En iedereen weet hoe bar de omstandigheden dan zijn. Bij normaal weer en schoon asfalt blijft het echter een grote, hoge, vrij sompige machine. Hard een bocht insturen vergt dan niet alleen een ongezonde dosis vertrouwen in de techniek, je moet vooral ook niet bang zijn om om te vallen. Dat gebeurt namelijk echt niet, maar voordat je dat vertrouwen hebt moet je toch echt een aantal keer door een bepaalde angstgrens heen.

En die angstgrens is snel bereikt dankzij Mercedes-AMG's 4.0 liter V8 bi-turbo. De G 63 weegt bijna 2500 kilogram, maar weet ons toch in 4,5 seconden naar de 100 te slingeren. Optioneel kan je de topsnelheid laten opschroeven tot 240 kilometer per uur, maar wij hebben geen AMG Drivers Package (2299 euro) en moeten dus bij 220 kilometer per uur constateren dat de begrenzer ingrijpt. Overigens bereikte ik die snelheid (in Mexico) geheel tegen alle verwachtingen in met schoon ondergoed. De G 63 voelt eigenlijk bijzonder stabiel aan, terwijl ik in een oudere G-Klasse het ooit bij 150 al wel écht mooi genoeg vond. Dat is voor een deel te danken aan de magie van het AMG Ride Control systeem.

Maar veel indrukwekkender dan de topsnelheid en stabiliteit is de manier waarop deze machine accelereert. Met name op lage snelheid en vanuit stilstand is het hilarisch om je rechtervoet naar beneden te stampen. Doe je dat, dan gebeuren er een aantal zaken. Laat me je proberen te laten beleven hoe het voelt om écht gas te geven in de G 63. Om te beginnen schakelt de negentraps DCT automaat terug naar een versnelling waarin de 585 pk's en 850 Nm's zo efficiënt mogelijk worden aangesproken. Na dit kleine momentje van voorbereiding voel je de versnelling inschakelen doordat de auto z'n kont een halve meter omlaag gooit, z'n neus een halve meter omhoog en de hele auto gek genoeg iets naar links lijkt te kantelen. Alsof je naar zo'n oude Amerikaanse dragrace truck zit te kijken die één voorwiel optilt.

Gelijk met deze sensatie begint de motor te brullen, maar je wordt ook getrakteerd door het geluid van de uitlaat. Die zit namelijk niet zoals bij de meeste auto's onder de achterbumper, maar onder de zijplanken van de G63 AMG. Aan weerszijden van de auto steken twee chromen trompetten onder de auto vandaan, die een ongekende bak herrie produceren. Terwijl om je heen auto's de berm in vluchten om ruimte te maken voor de aanstormende apocalyps, begint de Geländewagen te versnellen en moet je je goed concentreren om niet instinctief te liften om de neus weer horizontaal te laten komen. Je ligt op dit moment op de rugleuning, terwijl je net nog op de zitting van de stoel dacht te zitten. Je probeert het zo lang mogelijk vol te houden, maar al snel wint de angst en haal je je voet van het gas.

De G 63 beweegt weer horizontaal en je durft opzij te kijken. Je lacht zo zelfverzekerd mogelijk naar je passagier, die zich met twee handen vasthoudt aan de panicbar op het dashboard, maar die de angst in jouw ogen gewoon ziet. Zo zelfverzekerd mogelijk probeer je hem of haar gerust te stellen met zinnen als "Alles was onder controle, hoor." en "Nee echt, ik weet waar ik mee bezig ben." Feit is: je was gedurende die paar seconden gewelddadige acceleratie gewoon passagier. De G 63 AMG was de baas zo lang jij het gaspedaal op de bodem hield. Jij koos alleen het moment waarop je besloot bereid zijn te sterven. En de grap is: doordat je het hebt overleeft, wil je nog een keer. En nog een keer.

Een conclusie vormen over deze auto is moeilijk. Hij kost je in de basisspecificatie 230.364 euro. Dat is veel geld voor een auto die krankzinnig is, zelfs als die standaard een trekhaak heeft. Eigenlijk is de G 63 een grote verzameling tekortkomingen: krap, lomp, weinig comfortabel en een stuk minder verfijnd dan heel veel auto's die je voor hetzelfde geld kan kopen en die sneller en comfortabeler zijn. Zelfs als je wél echt het terrein ingaat zijn er wellicht wel betere alternatieven, zoals 8,5 Suzuki Jimny's voor hetzelfde geld. Maar iedereen die zo denkt is af. Want de G 63 koop je niet met je verstand, die koop je omdat je hem wil. Het scheelt dat ik geen 230.364 euro te besteden heb, want de verleiding ze over de balie van de dichtstbijzijnde Mercedes-dealer te gooien zou groot zijn. De nieuwe Mercedes G 63 is de meest hilarische zeecontainer van deze tijd.

[lg_folder folder="0_Reviews/Mercedes-Benz/AMG_G63_2019/" count="8" cols="4" paging="true"]