BMW M2 CS - rijtest en video

Enerzijds misschien wel de ultieme BMW van dit moment, maar er is ook een nadeel. In de rijtest fileren we deze week de BMW M2 CS. Riemen vast.

We zijn BMW M2 fan. De redactie heb ik het dan over, want thuis kreeg ik de volgende opmerking: “Deze auto koop je echt voor jezelf.” Het ruige randje en het compacte formaat wat ik zo tof vind, is voor de iets meer praktisch ingestelde autokoper geen USP. Waarvan akte.

Van M2, maar M2 Competition naar M2 CS

De in 2016 gelanceerde M2 had het bekende N55 blok met in dit geval 370 pk onder de motorkap. De mooie zes-in-lijn met een twinscroll turbo was te vinden in bijna alle BMW’s van 2-serie tot siebener. Maar het was geen “echt” M-blok en vandaar dat de M2 Competition het 410 pk sterke S55 blok uit de BMW M3 en M4 kreeg.

De M2 CS kreeg weer een bak meer vermogen: totaal komt het TwinPower turbo blok nu op 450 pk en het maximum koppel piekt op 550 Nm tussen 2.350 en 5.200 tpm. Allemaal meer dan voldoende voor een niet al te grote coupé uit de BMW stal.

Erg prettig is dat BMW nog de keuze biedt tussen handbak en een zeventraps DCT automaat met dubbele koppeling. Een hardcore purist koppelt en schakelt het liefst zelf, hoewel de DCT bak de M2 CS een betere auto maakt. Met handbak duurt de sprint naar de 100 4,2 seconde, een M2 CS DCT doet het in 4 seconde rond. Aangezien de M2 CS standaard is voorzien van het M Drivers Pack is de begrenzer opgerekt van 250 naar 280 km/u.

Motorisch voelt het niet heel anders, de stap van M2 naar M2 Competition was groter. Daar kwamen een groot toerenbereik en rauwer randje wat de upgrade zo de moeite waard maakt. Motorisch biedt de M2 CS “alleen maar” 40 pk extra. Het is geen kattenpis, maar het is minder dan 10%. Dus om te zeggen dat je het direct merkt…..

Lekker veel carbon

Hetzelfde recept dat we kennen van de M3 CS en M4 CS: het magazijn met CFRP-onderdelen werd geplunderd. Motorkap, dak, frontsplitter, spoilerrand op de bagageklep en achterdiffuser zijn van koolstofvezel gemaakt. Niet zichtbaar is de carbon veerpootbrug, die de stijfheid van de voorzijde van de carrosserie verhoogt. De gewichtbesparing is nihil, de Competition en CS wegen hetzelfde. Het carbon dak verlaagt natuurlijk wel het zwaartepunt en het ziet er dik uit, dat telt ook.

Andere zaken waar je een M2 CS aan kunt herkennen zijn de 19 inch wielen in Y-spaak styling en de exclusieve Misano Blau kleur die alleen leverbaar is op de M2 CS. Het houdt het midden tussen Ford Racing Blue en Rebelblue waar snelle Volvo’s mee gespoten werden. Mijn smaak is het niet, maar je herkent er wel direct de M2 CS door.

Keramisch en adaptief

En die twee woorden slaan niet op dezelfde dingen. Laten we met de dempers beginnen, standaard krijgt de M2 CS het Adaptieve M Onderstel. Voorheen was dit onderstel alleen te verkrijgen op de M3 en M4. De M2 Competition kreeg al de aluminium voor- en achterwielophanging van de M3/M4, dus het adaptieve onderstel pastte er naadloos in.

Optioneel kan de M2 CS worden uitgerust met BMW M Carbon keramische remmen. Je hebt dan remklauwen met zes zuigers voor en vier stuks achter. Het zijn forse jongens die subliem remmen, maar dat doet het standaard staal van de M-Sport schijven van 400 mm ook.

De driftkoning

Vierhonderdvijftig pk en 550 Nm op de achterwielen is een recept voor feest. Zeker omdat BMW alle M2’s met het Active M sperdifferentieel uitrust. Het elektronisch aangestuurde sper met meerdere platen reageert snel en met precisie om tractie en stabiliteit te optimaliseren wanneer je dit wilt. De M Dynamic Mode (MDM) – een subfunctie van DSC – kan een grotere mate van wielslip toestaan en de bestuurder extra vrijheid bieden om de dynamische limiet op te zoeken. Met de elektronische nanny helemaal uit kan de M2 CS dikke moddervette drifts neerleggen.

Als je niet de rokende hooligan wilt uithangen, is er ook echt veel uit de M2 CS te halen. Het motorblok heeft niet perse de zangkwaliteiten van atmosferische zespitters van vroeger, maar de rauwe power maakt veel goed. Het weggedrag is ook echt subliem, met communicatieve besturing kan je de M2 CS lekker goed plaatsen.

De minpunten dan

Als je in wat recente BMW’s hebt gezeten, dan is instappen in de M2 CS een tijdreis. Het interieur is op zich prima, maar voelt inmiddels wat gedateerd. De 2-serie coupé (en Active Tourer) zijn de laatste van deze generatie BMW’s (de F-series), dus het is niet hagelnieuw meer.

Erger nog is de financiële pijn. De stap van M2 naar M2 Competition was al flink, maar voor de M2 CS mag er weer flink in de buidel getast worden. In Nederland kost de M2 CS 138.217 euro, grofweg het geld wat de grotere M4 (Cabriolet) ook kost. En een slordige 40 mille duurder dan de M2 Competition. Duizend euro per pk. Oei. Overigens is de Belgische prijs 96.500 euro en is het gat met de Competition een mille of 30.

Of 30-40 mille voor wat carbon items (die het gewicht niet verlagen), 10% meer vermogen, een adaptief onderstel, andere stoelen en een gewijzigde motorkap het waard zijn? Geen enkele M2 wordt rationeel aangeschaft, maar om dit recht te praten moet je in een delirium zitten. Ik hoop dat er genoeg mensen zijn die het geen bal uitmaakt, dat dan weer wel.

Conclusie BMW M2 CS rijtest

Na de rijtest BMW M2 CS bedacht ik me één ding: de meerprijs voor de CS is echt te gortig, maar de M2 is weer hoger op het verlanglijstje gekomen. Het recept voor een compacte coupé met achterwielaandrijving, een potente motor en een fijn onderstel is in de M2 CS tot perfecte wasdom gekomen.