Evert Louwman: ‘Ieder concours is doorgestoken kaart’
Pegaso Z-102 Cupula
De grote sheriff van het Louwman Museum laat graag zijn auto’s aan de rest van de wereld zien, maar hij rekent er niet op om een concours d’elegance te winnen. ‘Die concoursen zijn doorgestoken kaart. Allemaal.’
Dat je het mooiste automuseum van Europa hebt, wil nog niet zeggen dat iedere individuele auto ook de mooiste van de wereld is. Dat heeft Evert Louwman al een aantal maal ontdekt; hoewel hij aan veel concoursen meedeed, heeft hij er maar enkele gewonnen. Dit jaar had hij enig succes op Amelia Island; hij won er niet het concours d’elegance maar wel het concours de sport. Dat deed hij met de Pegaso Z-102 Cupula uit 1952. Met die auto greep hij vorig jaar op Villa d’Este naast de prijzen, hetgeen niet bevorderlijk was voor zijn humeur. Ergens wel begrijpelijk, want de Pegaso — inmiddels in het Louwman Museum te zien — was met afstand de meest bijzondere auto die deelnam. Stefan Behr, die namens BMW Group Classic in het organisatiecomité van het evenement zit, heeft echter wel een idee waarom de Pegaso niet won. ‘Ik vind het een prachtige auto en eerlijk gezegd zou het mijn keus zijn geweest. De afweging van de jury kan ik echter wel volgen. Het is immers een concours d’élégance en wat je ook van de Cupula kunt zeggen, hij is allesbehalve elegant.’
Big business
Louwman blijkt het voorval nog allerminst vergeten. ‘Natuurlijk was ik teleurgesteld dat ik niet won. Die Pegaso is zo’n bijzondere auto, die had moeten winnen. Dat zeg ik niet omdat het mijn auto is; ik heb deze auto omdat ik hem bijzonder vind en niet andersom — ik vind hem niet bijzonder omdat hij van mij is. Maar je weet met zulke evenementen eigenlijk op voorhand dat je kansloos bent. Zulke concoursen zijn doorgestoken kaart. Allemaal. Wie de winnaar wordt, is al op voorhand een gelopen race. Daar zou je eens een verhaal over moeten maken. Maar ja, dan nodigen ze je nooit meer uit.’ Louwman zegt het niet omdat hij een slechte verliezer is. ‘Er zijn mensen die dat als voorwaarde stellen. Als organisator kun je dan buigen of barsten.’ Onwaarschijnlijk is het niet, want de concoursen zijn immers big business; je auto stijgt aanzienlijk in waarde als je ermee deel kunt nemen aan bijvoorbeeld Pebble Beach of Villa d’Este, en als je wint al helemaal.
‘Hij lacht me uit!’
We vragen Stefan Behr eens hoe hij erover denkt. Hij zit niet alleen in het organisatiecomité van Villa d’Este, maar ook in het kleine clubje dat de auto’s voor het concours selecteert. Lachend: ‘Wat had hij precies op toen hij dat zei?’ Serieuzer vervolgt hij: ‘We horen wel vaker dat het op voorhand geregeld zou zijn. Maar eerlijk gezegd zou ik niet weten hoe we dat moesten doen. We hebben namelijk een structuur waarbij het nagenoeg onmogelijk is. Het selectiecomité zoekt de deelnemende auto’s. Alles wat verdacht lijkt, schrappen we. Om een voorbeeld te geven: Simon Kidston is aanwezig als presentator en hij doet dat geweldig, alleen hij is ook actief in de klassiekerhandel. Maar als hij maar zijdelings betrokken is geweest bij de verkoop van een auto, betekent dat al dat die auto niet mee kan doen. Feitelijk zou het geen probleem zijn, want Kidston zit niet in de jury, maar we willen vermijden dat we zelfs maar de schíjn tegen hebben.’
Behr vervolgt: ‘In de jury van ons concours zitten mensen als Lord March, Harm Lagaaij en Patrick le Quement. En dan is er nog de jury-voorzitter, Lorenzo Ramaciotti. Zie je mij naar Ramaciotti gaan om te vertellen welke auto moet winnen? Hij lacht me uit!’
Reputatie
Hoe is het dichter bij huis? Op Paleis Het Loo in Apeldoorn wordt immers ook jaarlijks een concours d’elegance georganiseerd. Het eerste weekend van juli was het er weer, en als de paleistuinen niet dicht waren gegaan hadden @CasperH en ik er nu nog steeds gelopen.
‘We zijn een internationaal concours met een goede reputatie, hoogwaardige auto’s en een jury die zijn taken zeer serieus neemt,’ zegt organisator Jan-Peter Nijmeijers. ‘We zouden onze naam te grabbel gooien als de jury zich zou laten beïnvloeden in het kiezen van de mooiste auto’s. Dat willen we niet en kunnen we ons niet veroorloven. Daarnaast is het een jury van zeer gerenommeerde automotive hotshots en die kunnen en willen we niet beïnvloeden. Als we hen zouden vragen de uitslag te manipuleren, dan zouden we volgend jaar zonder jury zitten.’
Nooit meegemaakt
Een goede aanleiding om eens te informeren bij de juryvoorzitter in Apeldoorn, Wim Oude Weernink. ‘Ik denk dat niemand in Nederland zoveel ervaring heeft met het jureren bij concoursen als ik. Behalve in Apeldoorn heb ik het ook gedaan op Pebble Beach, op Bensberg en op veel andere evenementen, tot Tokyo aan toe. Ik heb het nog nooit meegemaakt.’ Ook tijdens het jureren bemoeit de organisatie zich volgens Oude Weernink niet met de uitslag. ‘Ik was zelf nogal gecharmeerd van een Renault 4CV Autobleu dit jaar, maar het is echt niet zo dat de organisatoren me dan komen vertellen dat een Ferrari-prototype toch een wat prestigieuzere winnaar is voor een internationaal concours.’ Toch kan hij zich wel iets voorstellen bij het verhaal van Louwman. ‘Ik heb met eigen ogen gezien dat hij met zijn Spyker op Pebble Beach stond, de eerste auto met een zescilinder motor, de eerste benzineauto met vierwielaandrijving, maar de jury gunde de auto amper een blik waardig. Ik kan me indenken dat je daar een wat vreemde nasmaak aan overhoudt.’
Tot slot Ronald Kooyman, directeur van het Louwman Museum. Wat vindt hij er eigenlijk van? ‘Verplaats je eens in meneer Louwman. Natuurlijk is het geweldig om al die prachtige auto’s te laten zien, of je nou wint of niet. Maar het is ook een wedstrijd en dan wil je een eerlijke kans maken. Dat gaat niet als je weet dat er deelnemers zijn als een Ralph Lauren; daarvan weet je dat hij thuis op de bank blijft zitten als hij geen zekerheid heeft dat hij wint. Een tijdje terug kwam er weer een uitnodiging voor een concours en toen vroeg hij me wat ik ervan vond. Toen heb ik gezegd: meneer Louwman, u moet het alleen doen als u er zelf zin in heeft.’
