Rijtest en video: Ford Mustang BOSS 302

Oh boy. Een trackday special uit het land met de kaarsrechte wegen. Komt dat wel goed?

Met de looks is in ieder geval niets mis. Deze (en de vorige) generatie Mustang grijpt weer terug op het design uit de jaren 60 waar de Mustang zo beroemd mee geworden is. Enkele ronde koplampen, een licht voorover hellende neus, de typische achterlichten en de carosserievorm (voor het gemak maar te typeren als tweedeurs-sedan coupe) hebben allemaal een moderner sausje, maar hebben ook een duidelijke link met het verleden. Of je het mooi vind is afhankelijk van je smaak, maar waar iedereen het over eens kan zijn is dat de Mustang (zeker in Europa) geen muurbloempje is. Tussen de Golfjes, Astra's en Priussen springt de Mustang eruit als een hula danseres op de skipiste. En het blijft meer speelgoed dan vervoersmiddel he, dus dan moet het minder saai zijn.

De historie is al even aansprekend: de eerste Mustang BOSS kwam er eind jaren zestig en had de missie om onverslaanbaar te zijn op de dragstrip en op het circuit. De engineer die de leiding had over dat project moest het geheim houden, dus als hij werd gevraagd waar hij mee bezig was antwoordde hij “the bosses car”.

Voor de huidige Mustang BOSS 302 was de missie ook al duidelijk: maak een (betaalbare) Mustang waarmee je goed voor de dag komt op het circuit. Het werden meer dan een paar stickers, een paar pk's extra en een paar kuipstoelen. Ford nam de uitdaging heel serieus: de Mustang BOSS moest sneller worden dan de BMW M3 op het circuit Laguna Seca. En zo geschiedde dus, en passant reed de Mustang BOSS 302 ook sneller Laguna Seca rond dan de Audi R8 V8, tijd om afscheid te nemen van de urban legend dat het met Amerikaanse hardware niet fijner sturen is. Natuurlijk is het maar één circuit en kunnen de kaarten heel anders komen te liggen op andere baantjes in de rest van de wereld.

Toch voelde ik het wel. De Mustang BOSS 302 is simpelweg een heerlijke rijdersauto met heel veel potentie. De 302 onder de motorkap, de cijfers slaan op de motorinhoud in cubic inches, 5 liter dus, is meer dan potent genoeg om de toch niet heel kleine Mustang genoeg voorwaartse drang te geven. Het is ook echt een racy motor geworden, onderin is er koppel genoeg, maar in het bovenste deel van het toerengebied is het echt feest. En ja, ook dat is verrassend voor een Amerikaanse muscle-car waar je het niet verwacht. Het topvermogen van 444 pk komt bij 7400 tpm vrij, dus het loont de moeite om de V8 richting de redline te jagen.

De beloning is niet alleen dat de Mustang BOSS 302 zich vol overtuiging richting de horizon katapulteert, maar ook dat je oren op een fijn concert worden getrakteerd. Daar hoef je overigens niet het eind van de schaal van de toerenteller voor op te zoeken, want de V8 heeft over het hele bereik een ronduit gaaf geluid. Nog gaver is om te ervaren dat het geluid heel veel verschillende karakters kent. Bij weinig toeren domineert het inlaatgeluid van de airbox, bovenin wordt dat aangevuld door de uitlaat. Simpelweg helemaal goed en een o-zo-belangrijk onderdeel van de beleving in een sportauto.

Schakelen en koppelen is een wat meer “mannelijke” ervaring, zowel bak als koppeling zijn “race-geïnspireerd” en gaan dus zwaarder. De bak heeft ook nog verkorte schakelwegen, dus je moet wat meer je best doen om het allemaal soepeltjes te laten verlopen. Ram je de versnellingen er goed in en weet je gaspedaal en koppeling goed te doseren, dan haalt de Mustang BOSS 302 in 4,5 seconden de 100. De topsnelheid bereiken is eenvoudiger, die is begrensd op 250 km/u.

De handling dan: de standaard Mustang is al niet zo slecht, maar de BOSS 302 doet alles nog een toefje beter. Het is vooral heel leuk aan boord, maar het relatief hoge gewicht (1650 kg) en de niet heel geavanceerde achterophanging zorgen voor een soms wat optimistisch glijdende achterkant. De besturing had ook directer mogen zijn, gevoelsmatig moet er te veel gehoepeld worden om de neus weer de goede kant op te krijgen. Ondersturen doet de 302 gelukkig veel minder.

Opvallend is het comfort, het onderstel lijkt aan de zachte kant. En dan lees je achteraf in het persbericht dat het onderstel instelbaar is. Hoe hadden we dat kunnen missen? Nou dat bleek ook duidelijk: het is geen elektronisch instelbaar systeem, want dat is duur en voegt gewicht toe. Het onderstel kan in een van de vijf instellingen worden gezet met hulp van een schroevendraaier. Bovendien kan je ook nog een Trackey mee bestellen, waarmee de BOSS 302 op scherp wordt gezet voor circuitgebruik. Je krijgt dan twee soorten launch control en het motormanagement krijgt een giftiger programma.

Behalve de niet-optimale besturing zijn er nog meer kritiekpunten. Zo is een 50 liter tank voor een 5.0 V8 niet heel ruim bemeten. Drempels en bruggetjes moeten met beleid worden genomen en dan nog schraapt er iets over de grond. De interieurkwaliteit en afwerking is niet op Duits niveau, maar is ook weer niet beroerd.

De kritiekpunten vervagen als je de Amerikaanse prijs hoort: voor 40.000 dollar (nee reken maar niet om) staat er een Mustang BOSS 302 voor de deur. Via officiële kanalen komt de Mustang niet naar Nederland, maar de grijze import zal je graag bedienen. Reken dan op 80-90 mille en dan nog is de Mustang een relatief koopje. En gaaf dat is de BOSS 302 ook. Niet zo verfijnd als een M3, maar veel voordeliger. Zeker in de Race Orange trim heeft de BOSS 302 mijn hart wel een beetje gestolen. In de USA is een M3 de helft duurder, dus daar zou de keuze makkelijker zijn. In Europa kruipen de prijzen (relatief) dichter tegen elkaar aan en is de keuze iets moeilijker. Maar dat dat zo is, is al een compliment op zich.

[lg_folder folder="0_Reviews/Ford/Mustang-BOSS-302/" count="12" cols="4" paging="true"]