Autoblog garage: monsterrit met de Alfa 159

1.500 kilometer heen. Honderden kilometers door Italië. 1.500 kilometer terug. Kan dat met een oude sloop-Alfa?

Autoblog Garage update! Als je doordeweeks over de Autobahn rijdt, valt mij het altijd op hoe nieuw de auto's zijn. Hooguit een generatie oud, voorzien van puike motoren, indrukwekkende LED-verlichting en gigantische infotainment-schermen. Ze zoeven je om de oren als je je aan Nederlandse maximumsnelheden houdt.

Gemiddeld genomen zijn het vaak ook best dure auto's. Het begint bij Passats en Tiguans, maar met name de Duitse Drie zijn zeer goed vertegenwoordigd op het moment. Overal zie je Audi's, BMW's en Mercedessen. Niet dat ze allemaal met 250 in de begrenzer jakkeren, maar het gaat er vaak serieus aan toe als je s'avonds door Duitsland rijdt.

Laatste check

Wat dat betreft vond ik het eerlijk gezegd ergens wel spannend. Met een stokoude Italiaanse auto door Die Heimat scheuren, met veel kilometers en relatief weinig vermogen en de slechtste halogeenverlichting ter wereld. Vandaar dat ik (nogmaals) groot onderhoud had laten uitvoeren, in de vorm van een inspectie, nieuwe en krachtigere Brembo-remmen en een Sony navigatie-unit met Apple CarPlay.

1.500 kilometer

De vakantie stond gepland in Montalcino, Italië: een ritje van 1.500 km. De aanschaf van de 159 is een soort van uit de hand gelopen grap. Kijk, voor dagelijks verkeer in Nederland komt het wel goed. In verband met belasting van de auto en de betrouwbaarheid. Echter, tijdens zo'n vakantie ga je een auto anders gebruiken. Aangezien het een familievakantie was, bood de Pater Familias heel vriendelijk aan om deze Audi A5 Sportback mee te nemen tijdens de vakantierit. Niet alleen voor ons comfort, maar ook om te zorgen dat de karavaan (onder leiding van deze Porsche Cayenne) niet telkens hoeft te wachten bij het eerstvolgende pompstation. En bedankt, pa.

Linkerbaan

Het eerste gedeelte Nederland was allemaal niet zo spannend. Dat ging prima. Motortje even warm laten tokkelen en cruisen. In Duitsland natuurlijk meteen het gas erop. Vaak heeft men 'medelijden' of klachten dat dit slechts de basisdiesel is. Het Squadra-kuurtje doet wonderen, want op de linkerbaan kun je redelijk mee komen. Tot 180 km/u gaat het allemaal prima. Daarboven neemt de acceleratie behoorlijk af en het geluid juist enorm toe. Nu waren behoorlijk wat files, wegopbrekingen en omleidingen, waardoor een hoog gemiddelde er nooit in ging zitten. Dat was overigens ook niet de intentie, de vakantie begint al als je in de auto stapt. Een beetje relaxen kan geen kwaad.

Grenscontrole

Bij de Zwitserse grens hadden ze niet het idee dat we (mijn vriendin en ik) met vakantie waren. Voor het eerst zijn we aangehouden en werd de gehele auto onderzocht op smokkelwaar. Tsja, Nederland is nu een populair exportland en het zijn niet meer de respectabele zakenmannen die oude 159's rijden. Het rijden in Zwitserland is overigens niet spannend. De constant wisselende maximum snelheden zijn irritant. Gelukkig hadden we een goed hotel in Lugano.

De tweede dag was het vroeg opstaan, zoveel mogelijk onbijt naar binnen bunkeren en zo lang mogelijk doorrijden. Oh, en de 159 volgooien met verse diesel: dat is in Italië wat prijziger, dus vlak voor de grens nog even geregeld.

Clichés

Clichés zijn verschrikkelijk. Het zijn enorm dooddoeners. Zinnen gefabriceerd door de firma open deur. Maar we gaan het toch even doen: een auto rijdt het beste in het land van herkomst. De 159 had het naar zijn zin in Italië. Uiteraard namen we de E35 na Milaan. Dat begint als de saaiste snelweg ter wereld, maar wordt mooier naarmate je zuidelijker gaat. Zeker na Bologna.

Italiaanse snelweg

De snelweg krioelt tussen de bergen door. Er zijn flinke klimmen, dalingen en bochten. Oh, zo veel bochten. En het mooiste is, die bochten staan allemaal onder een andere helling. Wat ook mooi is, is dat in Italie een 1.4 liter motor het absolute maximum lijkt te zijn, maar niemand rijdt er langzamer dan 150. De Alfa 159 was op deze stukken uitstekend in zijn element. Toegegeven, het was vaker volgas dan in Duitsland, maar er waren ook meer bergen te trotseren. De manier waarop de auto in de bochten duikt en met name grip houdt is serieus indrukkwekkend.

Porsche bijhouden

Met name omdat de kwaliteit van de snelwegen niet al te best is. Je voelt dat de Eibach veren veel moeten incasseren en de Bilstein dempers het glad mogen strijken. Iets wat wonderbaarlijk goed lukt, overigens. Een Audi A5 of BMW 3 Serie kan het uiteraard ook, maar zijn veel straffer en harder. De 159 heeft nu een bepaalde soepelheid in zijn chassis die zeer prettig is. Zeker in de langere bochten op hogere snelheid was het bijhouden van de Porsche Cayenne geen enkel probleem.

Brembo remmen

In Montalcino aangekomen is het van hetzelfde laken en pak. De auto voelt zich thuis. Kijk, op Nederlandse wegen rijdt bijna elke auto 'wel goed'. Alle wegen zijn van goede kwaliteit, het is allemaal plat en er zijn nauwelijks bochten. De tekortkomingen van een auto merk je niet direct, maar de pluspunten ook niet. Wederom is het het bochtenwerk waar de 30-TG-VN excelleert. Die Brembo remmen-upgrade is het tijdens aanremmen in bochten eigenlijk niet nodig. Je neemt namelijk veel snelheid mee. Die remmen komen wel van pas als je bij een afdaling vol in de ankers moet. Zeker als je een paar keer moet remmen, merk je dat ze veel beter hun remkracht behouden.

Soepel

Tijdens zo'n afdaling merk je wel dat je met een zwaardere D-segment stationwagon onderweg bent. Maar ook op de krappe Italiaanse bochtige bergwegen in en rond Montalcino is de auto zeer soepel. Je stuurt in, de auto 'zet' zich in vervolgens heb je nog alle keuze: strakker insturen, ietsje laten vieren, bijremmen of juist gasgeven: er zit een stuk communicatie in de auto waarmee je meer vertrouwen in de auto hebt. Wat dat betreft is de 159 een hele veilige auto.

Is het dan allemaal hosanna? Tot nu toe wel, eigenlijk. Dat komt natuurlijk ook omdat het verwachtingspatroon zo laag was. Alle grappen over sleepwagens heb ik nu gehoord (en ze blijven leuk). Het uitblijven van geluiden is ook erg prettig. Toen ik de 159 net had, waren er nogal veel bijgeluiden, trillingen en rateltjes. Die zijn er allemaal uit, ondertussen. Ook als je 'm mishandelt op slechte Italiaanse wegen, geeft de auto serieus geen krimp. Dat had ik niet verwacht.

Apple CarPlay in de Alfa 159

Een speciale vermelding verdient de navigatie unit met Apple CarPlay. In principe maken gadgets mij niet zoveel uit, maar het feit dat je gewoon met Waze, Spotify en dergelijke onderweg bent is heel erg prettig. Zo'n unit kost niet zo heel erg veel, zeker niet als je kijkt hoeveel plezier je ervan hebt. Dit geldt trouwens ook voor als je een superieur Android toestel hebt: je kan switchen tussen Android Auto, Apple Car Play en het eigen Sony 'OS'. Als we dan toch iets moeten aanmerken is het toch de motor. Die is in principe goed en voor Nederland meer dan krachtig voldoende, maar het houdt niet over.

Motor het minimum

Als je af en toe Duitsland rijdt, heb je met 160 pk en 360 Nm voldoende om mee te komen. Maar het is wel het minimum. Op krappe en met name steile wegen moet de motor redelijk wat toeren maken om de massa in beweging te krijgen. Het is niet onoverkomelijk en prima te doen, maar dat probleem heb je met de vijfcilinder gewoonweg niet. Zeker vanuit stilstand kan de auto gemakkelijk afslaan en moet je vertrouwen op de (verse) koppeling. Ook neemt het verbruik toe in deze contreien: 1 op 14 ongeveer. Maar daar zitten veel ritjes met een 'enthousiast' karakter tussen.

Wegen naar Rome

Na een kleine week gingen we door en trok de karavaan naar Rome. Mocht je ooit de tijd hebben voor een autovakantie: ga naar Italië en rijd het stuk tussen Montalcino en Rome. Dan juist met name de binnenwegen in plaats van de snelweg. Er zijn vele wegen naar Rome, maar deze was het leukst. De wegen zijn niet overal even glad, maar het is bijna altijd uitdagend. Ook het andere verkeer doet vrolijk mee. Opa's in Fiat Uno's die je voorbij rijden terwijl je denkt dat het al best hard gaat. Hey blijft leuk.

In Rome heeft de 159 een weekje geresideerd in een ondergrondse garage. Gezien de infrastructuur en rijstijl van de Romanen geen onprettige gedachte.

1.500 kilometer terug

Einde vakantie: auto inpakken. In principe heb ik geen stationwagon nodig. We zijn met zijn tweeën (plus sinds kort een kleine pup) en de 159 biedt meer dan voldoende ruimte. Het is wel lekker dat je alles eenvoudig kwijt kunt. De terugweg zelf was vrij zakelijk: vroeg op en doorkarren. Na zo'n rit heb je aanmerkelijk meer vertrouwen in de auto. In Italië is 140-150 een prettige snelheid. Mijn vriendin kwam er ook achter hoe je het beste kunt inhalen op de snelweg. Je moet niet links achter een auto blijven rijden en wachten, je moet 'm even vriendelijk in de kont kruipen, dan gaan ze vanzelf naar rechts. Bizar genoeg werkte het ook nog. Kirrende geluiden werden gemaakt. Zwitserland was dermate saai dat deze zin al te veel is. Overnachten deden we in Lörrach en dat moeten jullie allemaal doen.

Autobahn

En wel hierom. Iedereen droomt over lege stukken Autobahn. De '6' tussen Lörrach en Frankfurt is een perfecte snelweg. Meestal is deze heel erg vol, maar niet op zondagochtend om 07:00. Je bent dan een van de weinige automobilisten op een zesbaans Autobahn met veel overzichtelijke rechte stukken. Uiteraard uitgeprobeerd wat de topsnelheid is: 215 km/u op de GPS. Keurig. De rest van de terugweg ging de snelheid wat naar beneden. Het verbruik stijgt enorm, evenals de hoeveelheid herrie. De fijnste kruissnelheid met de Alfa 159 is 170 km/u. Relatief grote stappen, snel thuis. Vlak na de lunch zaten we al aan de koffie bij mijn schoonouders.

Geslaagde roadtrip

Kortom, het was een geslaagde roadtrip. Ja, je kan dus met een oude auto met relatief veel kilometers een grote trip maken. Dat is niet zo moeilijk. Het is natuurlijk een dooddoener, maar zorg dat je auto technisch in goede conditie is. Dus niet alleen 'APK-geldig', maar geen piepjes, kraakjes oen zeker geen dingen die 'eraan zitten te komen' niet aanpakken. Dat is misschien ook mijn OCD, ik kan geen reden bedenken waarom je zou doorrijden met een kapot wiellager, versleten demper of ratelende versnellingsbak.

Glimlach

Maar het punt is dus gemaakt. Je kan een oude auto van de sloop redden, er flink wat pecunia in investeren en als je de juiste auto hebt gekozen, kun je er ook veel plezier aan beleven en dus 3.500 km in twee weken tijd mee rijden. Zorg dan wel dat je een auto hebt met karakter, dat als je een keer over je schouder omkijkt dat je denkt "toch wel een gaaf ding". Dat heb je niet zo snel met een Mitsubishi Outlander of Honda Civic. De 30-TG-VN is niet de snelste, meest betrouwbare of modernste auto, maar hij weet op zijn eigen manier een glimlach op je gezicht te produceren.

Naast de huidige auto's in de Autoblog Garage kun je ook onze belevenissen lezen met auto's die al weer uit de Garage zijn verdwenen, zoals de Alfa Romeo Giulia duurtest. We hadden in 2019 ook voor drie maanden een BMW-Motorrad F850GS. Zo was er ook de BMW M135i van Wouter. Wouter mocht in de winter van 2019/2020 drie maanden lang genieten van een DS7 Crossback duurtest. In 2018 hadden we de beschikking over een Peugeot 308 GTI duurtest. Maar de eerste Porsche in de Autoblog Garage, dat was de Porsche 911 Carrera S 992 Autoblog Academy. Met pijn in ons hard namen we ook na drie maanden weer afscheid van de Renault Megane RS Trophy duurtest.