Klassieker: Ferrari 348 GT Competizione

Deze auto is nog niet ten prooi gevallen aan de beleggers, zondagsrijders en mooiweer-coureurs. Tot nu dan.

Hoe tijden kunnen veranderen. Tegenwoordig zijn pers & publiek lovend als er een nieuwe (junior) Ferrari uitkomt. Sinds de F355 worden Ferrari's bijna unaniem geprezen. Dit is al helemaal het geval wanneer de racer-voor-op-de-straat wordt gelanceerd. De 360 Challenge Stradale is een van de meest pure versies daarvan, maar ook de Scuderia en Speciale zijn ware pareltjes uit de fabriek uit Maranello. Het is sowieso een leuk concept. Men neme een prima basis, maak deze wat lichter, geef de motor wat meer vermogen en zet hem nog wat lager op de wielen. Dan is iedereen laaiend enthousiast. Dat is al helemaal goed te zien als je kijkt op internationale websites: een Scuderia, CS of Speciale zijn flink duurder dan hun huis, tuin en keuken broertjes.

Met name de sprongen die de 360 heeft gemaakt zijn indrukwekkend. Veelal wordt er gerefereerd aan het feit dat de 360 Challenge Stradale de eerste in de lijn was, dit is echter niet het geval. In 1989 introduceert Ferrari hun nieuwe junior Ferrari. De opvolger van de 328 die geheel logisch 348 (vanwege een 3.4 liter 8-cilinder) heet. Qua uiterlijk is het duidelijk een grotere en vooral bredere auto dan de 328. Het geheel is meer in lijn met de Testarossa. Dus louvres en lijntjes overal. De deuren delen het bekende zijaanzicht met de oude Testarossa. Aan de achterkant zijn de achterlichten wederom bedekt met louvres. Dat was destijds een designtrucje zodat het niet opviel waar de achterlichten vandaan kwamen. Uiteraard had de 348 ook zijn motor in het midden geplaatst. Waar de 328 de motor nog overdwars had liggen, was deze in lengte gemonteerd in de 348. De 3.4 V8 was heerlijk revvy en leverde maar liefst 300pk.

Helemaal positief werd de 348 niet ontvangen, integendeel. Om heel kort te zijn: het was een onderontwikkelde huifkar. Er waren namelijk nogal wat issues. Ten eerste was het een zware auto. De 328 woog maximaal rond de 1275kg, terwijl de 348 bijna de 1.400 kilootjes op de weegschaal zette. Daarbij was het onderstel niet echt goed afgesteld: onderstuur en overstuur wanneer je het niet wilt (op de limiet) en een lastig te bedienen handbak. Testrijder Dario Benuzzi ontkent nog steeds in alle toonaarden dat hij verantwoordelijk was voor de afstemming van de 348. Met de 355 bemoeide hij zich wel: dat was niet alleen visueel de mooiere auto, maar in dynamisch opzicht een compleet ander vehikel (terwijl de basis gelijk is!). En dan was er nog de algehele bouwkwaliteit: die was nog typisch jaren 80 Italiaans. Dus het zag er goed uit, maar echt degelijk was het niet. Dat werd nog eens pijnlijk duidelijk toen in 1990 Honda de NSX op de markt bracht: een complete vernedering.

Net als bij veel andere auto's kun je het beste gaan voor de laatste serie, waar de meeste kinderziektes al uit zijn. In 1993 kwam Ferrari dan ook met de 348 GTB, een grondig herziene versie (te herkennen aan de in kleur meegespoten bumpers en skirts). Maar naast dat in 1993 de GTB werd getoond, had Ferrari dat jaar nog een andere versie uitgebracht. Eentje die veel meer aanspraak maakt op de titel rijdersauto. Dit gebeurde echter met niet al te veel bombarie. Mede hierdoor vergaten heel veel rijken er eentje te bestellen. Zoals gebruikelijk wilde Ferrari ook gaan racen met de 348. Ferrari wilde meedoen in het GT kampioenschap, en deze klasse schreef voor dat er 50 straatversies van moesten zijn. Precies die auto kwam er ook.

Dit resulteerde in de 348 GT Competizione. Deze had de overvierkante 3.4 V8, maar dan de laatste versie, dus met 320 pk. Voor een betere acceleratie werd de eindreductie van de transmissie verkort en werd er nogal wat gewicht afgeschaafd. De deuren, motorkap en panelen waren van een composiet van koolstofvezel en kevlar. Het interieur werd compleet gestript, tot niveau F40. Hierdoor was de 348 GTC maar liefst 190 kilo lichter dan de gewone versie. De stoelen waren eveneens vervangen door kevlar racekuipen. Het ABS werd verwijder en de stuurinrichting werd directer gemaakt om duidelijk te maken dat de Competizione een zeer serieuze auto was. De remmen kregen een flinke upgrade: dat waren namelijk dezelfde exemplaren als die van een F40 Evoluzione. Grazie!

Van buiten was de GTC lastiger te herkennen dan van binnen. Uiteraard is er een 'Competizione' badge op de achterkant en ligt de GTC wat lager dan de standaard 348. Waar je het direct aan kan herkennen zijn de wielen, de GTC kreeg standaard tweedelige Speedline velgen in maatje 18" met 235 banden voor en 265 achter.

Qua rijden schijnt de GTC een enorme verbetering te zijn. Niet allen dankzij het lagere gewicht is de GTC flink sneller, maar ook mede door het toegenomen vermogen en de kortere overbrengingen. Het weggedrag zou er ook enorm op vooruit zijn gegaan. De prestaties zijn door Ferrari nooit bekend gemaakt. De topsnelheid zal min of meer gelijk zijn gebleven, maar de acceleratie was beduidend sneller. Het zal ongeveer een seconde sneller zijn geweest dan standaard (5,4 seconden).

Maar de keiharde prestaties waren compleet irrelevant bij deze auto. In folders hebben ze het nog wel eens over Een Ongefilterde Rij-Ervaring. Dat is natuurlijk de reinste onzin. Bij de Ferrari 348 GTC was het wél van toepassing, maar was er weer geen folder (je kon hem bestellen vanaf een specsheet op een A4-tje). De 348 reed namelijk als een zonnetje. Dat kwam ten eerste door het zwaar herziene onderstel. Het lagere gewicht was niet alleen beter voor de prestaties, maar kwam ook de wegligging ten goede. Je zat in een racekuip van OMP, bekleed met pornorode stof. Omdat het een race-Ferrari is, mag het.

Het is eigenlijk te vreemd voor woorden, maar de 348 GT Competione was dus een stuk sportiever dan de auto waar daadwerkelijk mee werd geracet. Op instigatie van de Ferrari Club Nederland begon Ferrari met de 348 Challenge. Dit was een raceklasse puur voor Ferrari's. Een zogenaamde Gentleman's Racers klasse. Nu bepaalde met name de aanwezige pecunia of je wel of niet aan de start mocht verschijnen, niet zozeer aan de hoffelijkheid.

De 348 Challenge was in feite namelijk gewoon een licht aangepaste 348 TB. De motor was een standaard 300 pk sterke V8. Verder gebeurde er heel erg weinig. De banden waren weliswaar slicks, de remmen kregen een kleine upgrade, er werd een rolkooi gemonteerd evenals een lichtere accu en een heus sleepoog. Een lang leven was deze klasse niet beschoren, niet omdat het geen succes was (integendeel!) maar omdat de 355 Challenge het stokje overnam.

De 348 was een homologatiemodel voor een raceklasse hoger, namelijk die van de Italiaanse GT2 klasse van de Super GT Race Series. Ferrari besteedde de opdracht uit aan Michelotto. Deze firma was geen onbekende voor Ferrari. Zo waren zij al verantwoordelijk voor de 333SP Le Mans Prototype race. De ophanging werd voorzien van een volledig instelbaar Koni onderstel. De 18" Speedline velgen waren een maatje lichter ditmaal, want van magnesium. Ten opzichte van de straatuitvoering wijzigde er ditmaal niet veel. Het interieur was al gestript. Wel werd er een veel grotere FIA rolkooi gemonteerd. De OMP racestoelen waren krek eender, evenals de racepedalen, gordels en het alcantara stuurwiel.

Meer gebeurde er onder de kap. De motor was nog steeds de FH119 V8, maar met onder andere de aandrijfas van de F40. Met wat teaken haalde de heren technici van Michellotto zo'n 360 pk uit de motor. In totaal zijn er 11 van deze raceauto's gebouwd. Opmerkelijk is dat daarvan maar 2 hebben geracet. De andere 9 gingen rechtstreeks naar vermogende verzamelaars. de twee auto's die wél op het circuit te vinden deden het niet onverdienstelijk. Eén exemplaar won de Group 2 klasse van de Italiaanse Supercar GT seriers. Het andere exemplaar werd 8e in de GTU klasse tijdens de 24 uurs race van Sebring. Niet verkeerd voor een licht aangepaste straatauto.

De besturing was kraakhelder en direct. Uiteraard geen airbags of stuurbekrachtiging. De 348 GTC was puur tot de macht 3. De auto was ook zeer zeldzaam, want er zijn er maar van 50 stuks van gebouwd, waarvan 8 met het stuur aan de verkeerde kant voor de enthousiastelingen uit het Verenigd Koninkrijk. Daarmee is het één van de zeldzamere road racers van Ferrari en van de jaren 90. Wat er aan de hand was in de jaren 90 is vooralsnog onduidelijk, maar lichtgewicht straatracers waren niet aan de straatstenen te slijten, in tegenstelling tot nu. Dat is de reden waarom met terugwerkende kracht de Porsche 964 RS bijkans onbetaalbaar is geworden. Ook de Honda NSX Type-R en Lotus Esprit Sport 300 nemen toe in prijs.

Maar gek genoeg is de Ferrari 348 GT Competizione compleet onzichtbaar geweest voor veel verzamelaars. Dat is zeer vreemd, want de ingrediënten kloppen helemaal: een atmosferische flat-plane crank V8, achterwielaandrijving, lichte bouwwijze, geen airco en een heuse handbak! Hoe gaaf de 360 Challenge Stradale, 430 Scuderia en 458 Special ook mogen zijn, zo puristisch en analoog als de 348 GT Competizione zijn ze alledrie niet.