Lijstje: waarom de terugkeer van Renault Sport een goed idee is

Want als Renault met de terugkeer van Renault Sport het verleden kan herhalen, gaan ze een goede tijd tegemoet.

Afscheid in de autowereld is het pijnlijkst wanneer er nog meer in het vat zat. We hebben namelijk niet het idee dat Renault de bodem bereikt had wat betreft hun Sport-label. Dat eindigde met de Mégane RS in 2023 en van de in 2019 geïntroduceerde Clio is nooit een RS-versie geweest. Van beide nieuwe modellen is het nog maar de vraag of het er ooit van gaat komen en -helemaal in het geval van de Mégane- of de magie van Renault Sport ooit geëvenaard gaat worden.

Terugkeer Renault Sport?

Toch gaan er geluiden dat Renault aast op een terugkeer van Renault Sport. Middels Alpine doet het merk dat al min of meer, maar een echte sportbehandeling voor de nieuwe Clio wordt nog niet uitgesloten. En dat zien we wel zitten. Waarom? Daar willen we vandaag eens induiken middels de leukste, meest bijzondere, meest iconische en meest geslaagde producten van Renault Sport.

1993: Renault Clio Williams (C57)

De hele geschiedenis van Renault Sport doorlopen middels de motorsportinspanningen van het merk, waaronder de F1-carrière, gaat lang duren. Het stichten van Alpine, het samenvoegen van Alpine en Gordini om tot een sportdivisie te komen, de rally-inspanningen met auto’s als de R5 Turbo: dat bouwde allemaal naar wat later RS zou worden toe. Wat we wel even benoemd willen hebben: een auto die op vrijwel elk front gezien kan worden als de eerste Renault Clio RS. Alleen hij heette nog niet zo. Dankzij banden met het F1-team Williams vernoemde Renault de Clio naar dat team. Toch hebben ze niet de knappe koppen van Williams gevraagd om hun plasje te doen over het mechanische gedeelte van de Clio. Het was een nog verder gemodificeerde Clio 16S, met nu een 2.0 liter grote motor. Goed voor 147 pk op slechts 930 kg. Het bewees wel direct de kracht van een sportieve Clio door het sportteam van Renault: er zijn snellere auto’s, maar leuker? Dat wordt echt lastig, helemaal als je de prijs en de eenvoud wil evenaren.

1999: Renault Clio RS 172 (C65)

De eerste keer dat een Renault Clio de naam RS voor Renault Sport droeg was met de tweede Clio in 1999. Renault Sport had iets eerder al de Sport Spider, een vrij unieke tweezits roadster met de motor achterin. Maar die motor was dus al de 2.0 liter F4R. Renault bouwde de Sport Spider voor een speciale eigen raceserie.

Voor de Clio betekende het dat die 2.0 F4R zonder turbo voorin de Clio II paste om tot de Clio Renault Sport te komen, ook wel Renault Clio RS 172 genoemd. Het blok is dan ook goed voor 172 pk. Net als de Williams dus een best forse motor voor dit formaat, alsook waarom de Williams al een soort Clio RS was: een leeggewicht dat met de grenzen van 1.000 kg speelde. En wederom was het eigenlijk een fenomenaal totaalpakket. De motor is krachtig voor dit formaat, het chassis is afgesteld op puur bochtenwerk en foto’s van een Clio die op drie wielen met volle overgave een apex induikt zijn niet zeldzaam.

2000: Renault Sport Clio V6 (C65)

En wat ook helpt: een krankzinnig idee waar helemaal niemand op zit te wachten, gewoon uitbrengen. Renault deed het met de Sport Clio V6. Deze was bedoeld voor een raceserie waar puur en alleen deze Clio’s gebruikt werden, dus sportpretenties waren er direct. In theorie is het een Renault-basis met Renault-motor, een 3.0 liter grote V6 uit de Laguna.

Om dit werkend te krijgen werd de auto ontwikkeld en gebouwd door Tom Walkinshaw Racing. Die legden de V6 achter de voorstoelen, maar verhuisden ook de aandrijving naar achter. Om dat de laten passen moest de auto een heel stuk breder worden. De combinatie van dit alles levert een bijna cartooneske widebody op, wat vrijwel niks meer met de Clio te maken heeft. De V6 leverde in de Phase I uit 2000 een op zich niet misse 230 pk, maar dat werd bij de flinke facelift die ook de V6 meemaakte nog 255 pk. Dit onder meer met dank aan Porsche.

2005: Renault Clio RS 182 Trophy (C65)

Terug op aarde werd ook de Renault Clio RS steeds maar weer doorontwikkeld na de facelift. De iets aangepaste F4R kon nu 182 pk leveren, wat het pretpakket enkel maar bevestigt. De ultieme versie van de eerste Renault Clio RS kwam in 2005 met de RS 182 Trophy. Pak de 182, voeg er Speedline Turini-velgen aan toe met de spoiler van de Clio V6, voeg er lekker gebolsterde Recaro-stoelen aan toe en misschien wel het allerbelangrijkste: Sachs RR-dempers. Het zijn relatief kleine veranderingen, maar wel veranderingen die de Clio des tijds in vrijwel elk Brits magazine een plekje in de Hall of Fame opleverde. Niet als de beste hete hatchback, maar als de beste ervaring die een auto je kan bieden in elke prijsklasse. We zeggen Britse magazines, want dat was origineel de enige plek waar de Trophy werd aangeboden in oplage van 500 stuks. Er zijn 50 linksgestuurde gebouwd voor Zwitserland, maar zelfs thuismarkt Frankrijk wilde de Trophy niet.

2007: Renault Twingo RS 133

Naast de Clio was er sinds 2004 ook een Mégane RS op basis van de tweede generatie Mégane. Daarover zo meer, want Renault besloot om ook een kleine broer voor de Clio uit te brengen bij de generatiewissel van Clio II naar Clio III. De Twingo RS was niks anders dan een Clio RS Light. In theorie een bak lol, want wederom blijft het gewicht rond de 1.000 kg schommelen en krijg je een ‘door RS ontwikkelde 1.6’ voorin. Dit is overigens dezelfde K4M-motor uit de Clio 1.6 16V, maar dan herzien door Renault Sport om er 133 pk uit te persen. Naast natuurlijk herzieningen in het chassis om ook hier een pretpakket van te maken. Op vele manieren kan je beter de Clio RS hebben, maar onderschat de Twingo RS niet als een eveneens hilarisch totaalpakket. Bonuspunten voor de terugkeer van Gordini, één van de voorlopers van Renault Sport. Er kwamen vele Renaults uit als Gordini in die blauwe kleur, maar de Twingo RS, Clio RS en Wind kwamen zelfs met witte details en asymmetrische dubbele witte streep.

2008: Renault Mégane RS R26.R (C84)

Wat definieert nou die Renault Sport-modellen? Want we hebben het wel over fenomenaal rijgedrag in een heerlijk totaalpakket, maar dat is een Volkswagen Golf GTI of Ford Focus ST ook. Het bewijs dat Renault altijd een stapje verder gaat vinden we met creaties als de Renault Mégane RS R26.R. Dit is wat er gebeurt als je de lui van Renault Sport carte blanche geeft om gewoon de beste hot hatch te maken die ze kunnen. Wat ze dan doen? Pak een Mégane en verwijder alles wat je niet nodig hebt. En ja, dat omvat de passagiersairbag en gordijnairbags, climate control, mistlampen, achterruitenwisser (en verwarming(!)), koplampsproeiers, radio en een hele hoop isolatiemateriaal. De achterste zijruiten en achterruit werden vervangen door polycarbonaat, de motorkap werd eentje van koolstofvezel en de stoelen werden koolstofvezel Recaro-kuipen met zespuntsgordels. Zelfs een rolkooi was mogelijk. En ten slotte: nieuwe vering, nieuwe velgen (optioneel in rood beschikbaar!) en natuurlijk een hele reeks kleine optimalisaties. De totale gewichtsbesparing is 123 kg, wat best flink is. De R26 Radicale doet zijn naam eer aan, het is een soort Mégane GT3 RS. Vandaar dat er slechts 450 gebouwd zouden worden, maar zelfs dat is niet gehaald om tot een totaal van 364 stuks te komen. Zeldzaam spul dus.

2012: Renault Clio RS 200 Red Bull RB7 (C85)

De derde generatie Renault Clio RS bewijst wel een beetje het probleem waarmee Renault Sport begint te kampen. In theorie is het namelijk veel van hetzelfde vergeleken met de Clio II. 2.0 liter grote F4R-motor, maar nu goed voor 197 pk. Begrijp ons niet verkeerd, het is nog steeds een briljante auto (en in de dagelijkse omgang was de Clio II naar III een hele upgrade), maar het is de vraag of het vergeleken met zijn voorganger een betere RS is. Renault slingerde de marketingmachine wel op volle kracht aan, met allerlei speciale edities zoals de Gordini en R27 F1 Team Edition. Over die laatste gesproken: Renault werkte in de F1 samen met Red Bull als motorleverancier, waarna in 2012 de Clio RS 200 RB7 verscheen. Vernoemd naar de Red Bull RB7 (Kinky Kylie voor intimi) waarmee Vettel en Webber de titel binnensleepten in 2011. De Clio RS RB7 was zwart met gele details, Red Bull-stickers op de flanken en een finishvlag op het dak. Mechanisch was het ‘gewoon’ een RS 200 met het herziene Cup-chassis, alleen met wel 3 gratis pk’s om tot 204 stuks uit te komen.

2012: Renault Mégane RS 275 Trophy R (C95)

Toegegeven, de Megane RS R26.R was misschien wel iets té heftig, maar dat betekent niet dat Renault Sport niet werkte aan min of meer een terugkeer voor de ultieme Mégane. Eigenlijk heeft die auto ook al direct het probleem dat het niet snel net zo’n simpele bak lol is als de Clio RS. Vandaar dat de Mégane dan ook meer zijn pijlen richt op het serieuze geweld van concurrenten. Van de Mégane kwam dan ook een 265 pk sterke Trophy en net als de Clio een RB7-editie. Totdat Renault, toch wel de koning van FWD en dankzij de R26.R de recordhouder op de ‘Ring voor FWD, ineens bericht krijgt dat SEAT met de Leon Cupra 280 het record afpakte. Renault reageerde door een Trophy te pakken en er wederom een aantal zeer serieuze raceklare mods aan toe te voegen, alsook een titanium uitlaat van Akrapovic. Dat laatste zorgt voor een nieuw totaalvermogen van 275 pk. Net als de R26.R waren rode accenten de, eh, rode lijn qua uiterlijk, waaronder rode velgen. En ja, Renault kon het ‘Ringrecord terugpakken.

2018: Renault Clio RS 220 Performance Accessories (B98)

In een paar opzichten is de vierde generatie Clio en de derde generatie Renault Clio Sport een beetje een tegenvaller. Voor het eerst werd het niet mogelijk om de Clio RS met een handbak te bestellen, terwijl de eenvoud van een handbak één van de kernpunten van de RS was. In plaats daarvan kreeg je de EDC-transmissie, wat staat voor Efficient Dual Clutch. Wel een bak met dubbele koppeling dus. De motor was voor het eerst een kleinere 1.6 (MR16DDT) die gedeeld wordt met veel modellen van Renault en Nissan. Initieel goed voor 200 pk, dus ook dat is niet een boost. Het Trophy-pakket maakte er 220 pk van.

Er waren dan ook behalve die Trophy niet echt bijzondere versies van de Clio RS, behalve wellicht de RS18 met F1-linkje. Wat de Clio RS wél bijzonder kon maken is iets wat Renault de Performance Accessories noemde. Er werden 250 bodykits gebouwd (inclusief velgen) die de RS laten lijken op de RS16 Concept. Daarnaast kreeg je de mogelijkheid voor af fabriek tuningsonderdelen zoals koolstofvezel schaalstoelen, sportuitlaat en betere remmerij, onderstelverbeteringen en een veerpootbrug. Je kan dus voor losse onderdelen kiezen, alles tegelijk of de bodykit wel en de verbeteringen niet (of andersom). En met alles erop en eraan kan je toch iets leuks maken van de ietwat minder goed ontvangen Clio RS.

2019: Renault Mégane RS 300 Trophy R (BFB)

De laatste Renault Mégane RS werd geïntroduceerd op basis van de Mégane IV en wetende wat de Clio RS is geworden, is het allemaal geen gigantische verrassing. Er wordt gebruik gemaakt van een 280 pk sterke 1.8 met turbo, wederom een universeel gebruikte motor tussen Renault- en Nissan-middenklassers. Maar dankzij de magie van Renault Sport, en een vleugje expertise van Nico Hülkenberg, komt er toch weer een fijne hot hatch uit. En omdat die Trophy R op basis van de vorige Mégane goed beviel, wordt dat trucje dunnetjes over gedaan. Nu met 300 pk, maar verder vrij gelijkwaardige mods aan de vorige Trophy R. Net als die en de R26.R snapt Renault dat het moeilijk is om dit soort auto’s en masse te bouwen, dus kwamen er maar 500 stuks van.

2023: Renault Mégane RS Ultime (BFB)

Eigenlijk is de Trophy R de ultieme Mégane RS, maar het is niet de Mégane RS Ultime. Dat was de allerlaatste Renault Mégane RS die vreemd genoeg enkel voor Japan weggelegd was. Men neme een gefacelifte Mégane IV RS en voegt er alles aan toe wat van een RS een Trophy maakt, waaronder een sperdifferentieel en dus 300 pk. Het enige wat echt uniek is aan de Ultime zijn de stickers, die op meerdere kleuren beschikbaar zijn. En hierna was het klaar. Renault stopte met de Mégane hatchback ten faveure van de Mégane E-Tech Electric, waarbij een terugkeer van een Renault Sport-uitvoering vergezocht lijkt.

2025: Alpine A290 GTS

Wat er wel is van de elektrische Mégane: een Esprit Alpine. Want Renault Sport is eigenlijk nooit gestopt met bestaan. Toen Renault het merk Alpine uit de mottenballen haalde en de nieuwe A110 bedacht, werd ook besloten dat Alpine een betere naam is dan Renault Sport. Zo werd het F1-team omgedoopt tot Alpine en alle vleugjes sportiviteit aan standaard modellen werd lekker verwarrend: dat was GT-Line, toen RS-Line, en daarna dus Esprit Alpine. Maar Alpine bewijst ook dat ze echt leuke dingen kunnen doen die wel heel erg doen denken aan de terugkeer van Renault Sport. Dankzij die A110 maar ook hun versie van de nieuwe Renault 5 E-Tech. De Alpine A290 is een extra op rijplezier afgestemde R5. Ietsje duurder, maar daardoor wel een stuk leuker. Natuurlijk wel volledig elektrisch, maar goed. De A290 is dus niet echt een RS zoals een Clio of Mégane dat altijd was, maar als dit de toekomst is moet het goedkomen. 220 pk op de voorwielen en een massa van minder dan 1.500 kg is voor een EV echt wel een stap in de goede richting.