Special: Citroen C3 Pluriel

Fransen zijn stronteigenwijs. Nederlanders zijn dat ook. Als je dat combineert is dit het resultaat.

We hebben het vaak over; auto’s lijken allemaal zo op elkaar. Het is allemaal eenheidsworst en het is allemaal niet origineel meer. Allereerst: dat is niet waar. Zelfs tegenwoordig zijn er voldoende voorbeelden te vinden van bijzonder leuke auto’s. In 2003 was dat zo en in 1989 was dat ook het geval. Elk jaar heeft zijn eigen puristen. Uiteraard zijn deze jaartallen niet willekeurig gekozen. Het zijn namelijk de jaartallen dat er wel degelijk wat te kiezen viel.

De wat oudere lezers kunnen zich wellicht de AutoRai van 1989 nog voor de geest halen. Het was zowaar een thuiswedstrijd, want een Nederlands automerk deed zijn intrede: Kick Design. Onder leiding van Erik Spronk beleefde de Max Roadster zijn werelddebuut. In basis was het een Citroen AX onderstel plus aandrijflijn. Daar bouwde Kick Design dan zijn eigen kunstige koetswerk overheen. Opvallend waren de diep in de carrosserie liggende koplampen en de achterlichten die van de Peugeot 405 kwamen. Het meest bijzondere aan de auto was zijn dakconstructie. Je kon er een coupe van maken, een targa, een cabriolet en zelfs een pickup! Alles dankzij de versatiliteit van kunstof.

De Max Roadster kreeg best aardige reviews en stak voor een kleinserie nog eens best goed in elkaar ook. Het nadeel was dat de auto te duur was om te produceren, ondanks de nieuwprijs van meer dan een halve ton in guldens. De Max Roadster was wellicht zijn tijd een beetje vooruit. Later in de jaren ’90 kwam de hele betaalbare rosdster-cabrio trend op gang. Zo mochten we bijvoorbeeld de Mega Tjaffer verwelkomen.

Dankzij meest onmogelijke typenaam zou je denken dat deze auto alleen leverbaar was in Duckstad, maar niets was minder waar. Zelfs in Nederland kon je deze door Aixam gebouwde auto krijgen. Qua concept lag de auto dichtbij de Max Roadster: een Citroen AX chassis en aandrijflijn met kunststof delen erboven op. De Tjaffer was een veel groter succes dan de Roadster. De Tjaffer was gespeend van sportiviteit, een stukje praktischer dan de Max Roadster en vooral heel erg veel goedkoper. Het scheelde ongeveer de helft waardoor de Tjaffer bijna 10 keer beter verkocht dan de Max Roadster. En vaker gespot.

Ondanks dat beide auto’s Citroens waren, had Citroen er zelf niet veel mee te maken. Ze leverden enkel het kale chassis van een Citroen AX met diens motor en transmissie. Eigenlijk was dat wel raar, want met de Mehari was Citroen zo’n beetje de uitvinder van de toegankelijke en charmante cabriolet. Maar als er zelfs buitenstaande fabrikanten dit idee hebben, waarom zou Citroen dan niet zelf wat maken?

Zoals vermeld was de betaalbare cabrio in de jaren ’90 bezig aan een opmars. De Mazda MX-5, MG F en BMW Z3 bleken zeer populair. Ook relatief eenvoudige cabrio’s op basis van de Renault Megane en Peugeot 306 waren erg in trek. Citroen besloot op de markt in te springen. Het merk had in die jaren een vrij conventionele modellijn met modellen als de Saxo, ZX (later Xsara), Xantia en de Evasion. Dit terwijl Renault telkens meer het excentriekere merk leek te worden. In 1998 liet Citroen met de C3 Air Concept (afbeelding boven) zien dat ze nog steeds compacte en eigenwijze auto’s konden ontwerpen.

De auto kreeg in 1999 een vervolg in de vorm van de Pluriel Concept (afbeelding boven). Rond diezelfde periode waren de ogen meer gericht op de 206 CC. Citroen had dezelfde dakcontractie kunnen zetten op een C3 en er was een Citroen C3 CC, gelukkig waren ze bij Citroen lekker eigenwijs en werd het Pluriel ontwerp doorgezet en uitontwikkeld. Deze kwam in de lente van 2003 op de Nederlandse markt.

Hoofdattractie van de Pluriel was natuurlijk de dakconstructie. De Pluriel was namelijk vijf auto’s in één. In eerste instantie was het gewoon een driedeurs hatchback met voldoende ruimte op de achterbank en een bruikbare bagageruimte. Auto nummer twee was een hatchback met een enorm dakraam, net zoals de eend en 500 dat ook hadden. Auto nummer drie is een soort bijna-cabriolet: het dak kon nog verder open, het raamstuk kon je in de kofferbak wegklappen. De vierde variant was de volledige cabriolet door de bogen te verwijderen. De laatste mogelijkheid was een pickup, wat een combinatie was van een cabrio met de achterbank naar beneden voor een volledig vlakke laadvloer. Geinig weetje: de door Inalfa geproduceerde dakconstructie werd ontworpen door Erik Spronk.

Motorisch was de auto niet heel erg bijzonder. Je kon kiezen uit twee benzinemotoren: een 1.4 met 75 pk en een 1.6 met 110 stuks. Die laatste werd standaard geleverd met het zeldzaam slechte SensoDrive systeem van Citroen. In andere landen was de Citroen C3 Pluriel ook leverbaar met een 70 pk sterke 1.4 HDi dieselmotor.

De Citroen C3 Pluriel werd door de pers eigenlijk compleet afgefakkeld. TopGear Magazine kwam met de hilarische vergelijking dat de C3 Pluriel zo praktisch was als een theepot van chocolade. Haha. Diverse media bekritiseerden de matige prestaties, het overmatige overhellen, de flexibiliteit van de carrosserie en het enorm gecompliceerde daksysteem.

Dat maakt de consument niet zo heel erg veel uit. De auto was in bepaalde kringen vrij populair. Met name in de mediterraanse landen was het een bescheiden hitje. In de jaren dat de C3 Pluriel in productie was, werd de auto door Citroen voorzien van bijzondere uitvoeringen, waarvan de ene (Cote d’Azur) gepaster was dan de andere (Dolce & Gabbana). In 2008 werd de C3 Pluriel gefacelift. Tevens kwam toen de ‘Charleston’-uitvoering op de markt, die verwees naar de beroemde 2CV Charleston.

De Citroen C3 Pluriel bleef in productie tot 2010. Veel in 2003 geïntroduceerde, betaalbare roadsters zoals de Ford StreetKa, Smart Roadster, Nissan Micra en Mitsubishi Colt waren toen al jarenlang uit productie. De Citroen C3 Pluriel was voor een kleine, maar specifieke doelgroep de ultieme auto. In de 7 jaar tijd zijn er 109.682 van geproduceerd.

Het was de ideale auto voor de bewoners aan de eerder genoemde Cote d’Azur. Dan is het weer goed genoeg om die bogen eraf te halen. De voorruit staat ver naar voren, dus je hebt een waanzinnig cabriogevoel. Daarbij is de auto compact en redelijk overzichtelijk, je kan een Pluriel overal parkeren. Je kan hem gewoon open laten staan, want hey: het is gewoon een Citroen C3.

Om dezelfde reden kon je hem door de kleine straatjes van oude Franse steden jagen: schade is geen enkel probleem. Daarom moet je ook de standaarduitvoering hebben, daaraan kan nog minder kapot. Airco? Waarom zou je, je hebt de dakbogen toch thuis liggen. De 1.4 motor is meer dan voldoende, met 75 pk kun je voldoende schade aanrichten. De Citroen C3 Pluriel was geen briljante auto op alle vlakken, ondanks de geboden versatiliteit. Zie de C3 Pluriel als een paar teenslippers. Daarmee ga je ook niet naar Zuid-Frankrijk rijden vanuit Nederland. Maar eenmaal in Zuid-Frankrijk is het wellicht het fijnste schoeisel denkbaar.