Gespot: een dagje in Monaco

Één van de meest bekende happy few hangouts van Europa is zonder meer de Côte d’Azure, met als hoogtepunt de ministaat Monaco. Dit kleine prinsdom is met een oppervlakte van nog geen 2 km² en een bevolking van ongeveer 30.000 inwoners het dichtst bevolkte land ter wereld, en met een bruto binnenlands product van ongeveer €100.000 per hoofd bovendien veruit het rijkste. Dit is dus een perfecte plek om auto’s te spotten, het resultaat van één dag halverwege februari volgt hier.

Audi RS3 Sportback

Hoewel je bij Monaco waarschijnlijk direct denkt aan zeeën van Ferrari’s, Lamborghini’s, en Rolls-Royces valt dat qua totaal aantal spots enigszins tegen op een niet erg warme dag als afgelopen vrijdag. De Audi RS3 heb ik overigens niet uit een soort frustratie gefotografeerd, maar juist uit bewondering voor het feit dat hij niet zilvergrijs of zwart is. Voorin deze snelle vijfdeurs hatchback ligt een 2.5 liter vijfcilinder motor die maar liefst 340 pk levert, en Audi kennende over alle vier de wielen wordt verdeeld. Dit Quattro-principe ging ook al op voor de eerste RS, namelijk de RS2 uit 1994. Na enkele “Avants” onder de noemer “RS” kwamen er in 2002 ook sedans, en in 2011 begon met in Ingolstadt met de productie van een hatchback. Inmiddels is zijn RS’en redelijk populair en zijn ze regelmatig te zien.

Audi A8L W12 D4

Een model dat ik normaal gesproken niet zo snel in een aflevering zou zetten is deze grote zakensedan. De Audi A8 wordt al sinds de eerste generatie geleverd met de toen erg innovatieve W12, maar is pas bij de tweede generatie succesvol geworden. De derde generatie, de D4, is er nu ruim twee jaar, en de toename van het maximum vermogen maakt de auto des te onzinniger – de 333 pk krachtige 3.0 TFSI motor is dat eigenlijk óók al – voor de meerprijs die er ten opzichte van minder dure versies aan hangt. Het leuke aan dit exemplaar is dat hij voor de afwisseling een soort roodbruine kleur heeft, iets dat niet eens in de kleurlijst voorkomt. Een echte kleurlijst is het overigens niet te noemen, want het staat vol met verschillende grijstinten, wit, zwart, en als enige èchte kleuren beige en blauw. Het is opvallend, want zelfs een trekhaak á € 1.346,00 is een optie. Wat heb je liever op je A8, een trekhaak of een mooie kleur?

Bentley Arnage Le Mans Series

De auto’s staan op alfabetische volgrode van merk, maar puur op chronologische volgorde is dit de eerste spot. Van de 153 exemplaren zal dit één van de weinige zijn met een linnen dakbedekking, en dat is niet heel vreemd want in sommige opzichten valt over smaak best te twisten. In de jaren ’70 was het vrij gebruikelijk dat Silver Shadows een everflex afwerking op het dak hadden, maar dat is een modeverschijnsel dat snel weer is weggeëbt. De Arnage Le Mans Series is één van de vele gelimiteerde oplagen van de Arnage, en wel eentje uit 2001-2002 om de laatste Red Labels de deur uit te doen voor de licht gefacelifte Arnage R werd geïntroduceerd. Silver Storm was naast Black Oriole en Le Mans Racing Green één van de drie beschikbare kleuren. Het is jammer dat men dit niet heeft beperkt tot alléén Racing Green, want zilvergrijs en zwart zien we al te veel.

Ferrari F40

Is de F40 de meest spraakmakende supercar van Ferrari? Het ligt eraan of de doelgroep zich in verouderde auto’s heeft verdiept, maar ik durf te wedden dat een poll uitwijst dat de F40 méér liefhebbers heeft dan de 288 GTO, de F50, en de Enzo. Wat er over deze auto te zeggen is, is te veel om op te noemen, zeker bij één matige foto in een parkeergarage. Van oorsprong was men van plan de F40 in een gelimiteerde oplage van 400 exemplaren te bouwen ter ere van het 40 jarig bestaan in het merk anno 1987. De vraag bleek zo groot te zijn dat er ruim driemaal zo veel werden gebouwd. Ondanks het relatief grote aantal van meer dan 1.300 exemplaren bleef de vraag groot genoeg om de huidige waarde boven die 4 ton te houden. Bij nader inzien is dat alléén veel ten opzichte van de nieuwprijs van ongeveer f.800.000, want aangezien F40’s vrijwel nooit veel kilometers op de teller hebben – 30.000 tot 50.000, soms zelfs minder dan 10.000 – rijd je voor dit geld in een auto die vrijwel nieuw is.

Ferrari 599 GTO

Of GTO terecht gebruikt is als toeving voor de typenaam van dit model is een goede vraag. Gran Turismo Omologata was in 1962 een term die gebruikt werd voor een gehomologeerde versie van de Ferrari 250, waarmee deze deel mocht nemen aan de FIA Group 3 GT klasse. Later verschenen er enkele latere 250’s en 330’s met een gelijke toevoeging, waarna de afkorting in 1984 onder het stof vandaan gehaald werd voor de 288 GTO. Aangezien de Ferrari F40, F50, en Enzo, met nieuwprijzen van respectievelijk f.800.000, f.1.100.000, en €909.770, in dit rijtje passen, is het opmerkelijk dat de naam nogmaals is gebruikt voor een model uit een veel lagere prijscategorie, die bovendien zoek wordt gereden door een tien jaar oude 996. Voor de rest is het wel een indrukwekkend apparaat dat door alle openingen duidelijk meer potentie suggereert dan de meer gebruikelijke 599 GTB.

Ferrari FF

Vorige week konden jullie al meer lezen over de FF, dus stiekem ben ik geneigd om verdere toelichting weg te laten en jullie te verblijden met uitsluitend foto’s van deze matoranje FF.

Lancia Beta Coupé

Hoewel Lancia momenteel geen erg spraakmakend merk is – er rijden momenteel zelfs allerlei Amerikaanse gedrochten rond met Lancia logo’s – was het vroeger een merk dat actief was in de racerij. Rally’s zoals die van Monte Carlo waren peanuts voor auto’s als de Stratos, de Rally 037 en de Delta S4. De Beta was ook in trek, maar het was voornamelijk de Beta Monte Carlo die werd ingezet. De Coupé, zoals afgebeeld, stond wat minder in de schijnwerpers. De afgebeelde auto is overigens nog wel actief betrokken bij het betere gooi- en smijtwerk. Helaas heb ik er nog geen filmmateriaal van gevonden, maar vorig jaar heeft hij de Tuscan Rewind nog verreden, een evenement waar gereden wordt met een enorme diversiteit aan auto’s, zoals Impreza’s, Delta Integrales, Escort Cosworths, Elfjes, en Ascona’s.

Rolls-Royce New Corniche en Drophead Coupé

Oud versus nieuw. V8 versus V12. Flop versus succes. En wat mij betreft mooi versus lelijk. Over deze twee Royces – zo schijnen èchte liefhebbers Rolls-Royce af te korten aangezien Henry Royce het technische brein achter het merk was – is erg veel te zeggen aangezien ze respectievelijk vòòr en ná de enorme stijlverandering van het merk zijn gebouwd. De New Corniche is er alléén als Rolls-Royce aangezien Bentley zijn eigen cabriolet had in de vorm van de Azure, die op de Continental R was gebaseerd. Deze New Corniche was niet zomaar een open gezaagde Silver Seraph; De V12 uit de BMW 750 maakte plaats voor de traditionele 6,75 liter V8. Of het veel uit had gemaakt voor de verkoopcijfers is niet goed te zeggen, maar voor slechts drie productiejaren en een enorme meerprijs ten opzichte van de oorspronkelijk al erg dure Silver Seraph was 374 stuks nog best aardig. De Drophead Coupé was in de zomer van 2007 voor het eerst te zien, één van de eerste 5 exemplaren werd zelfs in Nederland geleverd.

Venturi Atlantique

Een merk dat onlosmakelijk met Monaco verbonden is, doch weinig bekendheid heeft, is Venturi. Een enkele keer heb ik er eentje in de P.C. Hooftstraat een gespot, maar wie er echt heel graag eens eentje wil aanschouwen kan ik alléén aanraden om een bepaalde parkeergarage in Monaco binnen te lopen. Echt spannend is het niet om daar doorheen te wandelen, maar er staan talloze merkwaardige concept cars en one-offs. Dit staat overigens veelal achter hekken en in donkere boxen. De Atlantique werd tussen 1991 en 2000 gebouwd, en heeft een koets van glasvezel. Voor techniek werd gewinkeld bij andere bedrijven, en zo kreeg de Atlantique 300 een 3.0 liter V6 van PSA. In atmosferische toestand kon deze al 210 pk leveren, de versie met turbo en biturbo waren goed voor 281 en 310 pk respectievelijk. Eigenlijk zeggen al deze waarden nog maar weinig; Jeremy Clarksons verdict was dat de Esprit het hier destijds tegen af moest leggen, net als de Alpina A610. Ondanks lovende woorden van zo’n bekendheid is het nooit een succes geworden. Er werden 57 atmosferische Atlantique 300’s gebouwd, en 13 Atlantique 300 Biturbo’s.