Klassieker: Ferrari 512 BB
Ferrari 512 BB
Het enige probate middel om een Miura weer van je netvlies te krijgen: een zwarte Ferrari 512 BB op de originele knock-off’s.
Alleen is er moeilijk aan te komen en dat heeft wel wat bijwerkingen: hebzucht, slapeloosheid, concentratiestoornissen en compulsief saldochecken, maar dan hebben we de belangrijkste wel gehad. Voor sommigen is het middel uiteindelijk zelfs erger dan de kwaal. Alleen is erg in dit geval niet erg, maar wel aantrekkelijk. Schitterend zelfs. Met dank aan Ferruccio Lamborghini. De rijk geworden tractorboer die zoveel kritiek had op Ferrari’s, door Enzo afgewimpeld werd en terugsloeg met de Miura. Dat liet de pisnijdige Ferrari natuurlijk niet over zijn kant gaan en hij stelde in 1971 de 365 GT4 BB voor. Niet alle fitties lopen slecht af.
Van deze prachtige 365 GT4 BB, herkenbaar aan de zes achterlichten, werden er vanaf 1973 nog geen 400 gebouwd. Voor het eerst werd hierin de middenmotor toegepast, voorheen was Ferrari ervan overtuigd dat, behalve racewagens, een supercar de motor voorin moest hebben. Het tegendeel bleek waar. In de 365 lag, net als in zijn gelijkgenummerde voorganger, een twaalfcilinder, maar niet met een V-configuratie. De inhoud van het blok was hetzelfde, maar de twaalf cilinders lagen nu in een hoek van 180⁰, tegenover elkaar. Vandaar de toevoeging BB: Berlinetta Boxer. Hoewel het technisch gezien geen boxermotor was, maar een platte V. Een kniesoor die daarop let. Ferruccio, waarschijnlijk.
Ook de nieuwe typeaanduiding 512 BB, na de update van 1976, was een piepklein beetje bluf: de 5 stond voor 5 liter, maar het prachtige blok had nu een inhoud van 4943 cc. De 12 klopte wel en gaf het aantal cilinders aan. De carrosserie bleef nagenoeg ongewijzigd ten opzichte van de GT4 BB, de 512 had voortaan vier achterlichten en daarmee was de opvallendste wijziging wel klaar. De twaalfcilinder leverde een fractie minder vermogen dan in de 365, maar met zo’n 340 PK zat er nog genoeg sensatie onder het gaspedaal. Om daarmee wat dikkere zwarte strepen op het asfalt te kunnen zetten had de 512 BB bredere banden op de achteras, waardoor de spoorbreedte achter ook 6 cm groter werd. Ruim 900 512 BB’s verlieten de fabriek in Maranello, voor de volgende wijziging in 1981.
In dat jaar kreeg de twaalfcilinder Bosch K-Jetronic injectie aangemeten. Dat leverde verbeterde emissiewaarden op, iets wat veel klanten bezighield destijds. Of wellicht was het meer een wetgevingsdingetje, dat zou ook kunnen. In ieder geval bleef ook nu godzijdank de koets zo goed als ongewijzigd. Hij kreeg kleine dagrijlampen in de grill, verder was er geen verminking zichtbaar. Gelukkig geen extra spoilers, bulten, flapjes of andere overbodige rommel op die schitterende body. Op de Mona Lisa teken je ook geen snor.
Of je moet Willy Koenig heten. Die deed dat heel vaak, met plastic op snelle auto’s. Ook de schitterende 512 BB ontkwam niet aan zijn polyester-fetisj. Met kilo’s tegelijk smeet-ie het er tegenaan en kleide schaamteloos de ultieme asbak van zo’n schitterend Italiaans raspaard. Stijlvol afgewerkt met een surfplank achterop. Want behalve roken was ook surfen erg hip, beginjaren tachtig. En toch had het wel wat. Dat vonden in ieder geval minstens vijftig klanten, die zonder blikken of blozen zo’n 130.000 DM aftikten voor een paar emmers polyester en BBS racevelgen. Meer kon ook: desgewenst maakten de Müncheners van de Ferrari 512 BBi een Koenig 512 BBi Turbo met maar liefst 653 PK. Met een paar extra boutjes in die plank achterop haalde hij ruim 300 km/u. Net als de Countach.
En Willy had nog iets gemeen met Lamborghini: de toorn van Enzo Ferrari. Naar verluidt vond hij Koenig’s Knotsgekke Knutsel Klub een stel respectloze prutsers en beval hij de verwijdering van alle Ferrari badges en kenmerken van elk exemplaar uit Maranello dat door hen onder handen was genomen. Of dat ook gebeurde was een tweede en soms lastig te controleren: er verdwenen er een paar in de woestijn als speeltjes voor sjeik Sus of Zo en er werden er een aantal verscheept als trofee van enkele uitgekomen American Dreams.
Ik droom er ook weleens over, maar dan gewoon in het Nederlands en zonder spoilers. En als ik mijn saldo meedroom ook zonder motor, wielen, interieur, motorkap, deuren, spatborden, bumpers, spiegels, ruitenwissers, glas, lampen en logo’s. Want een beetje fris exemplaar doet tegenwoordig tussen drie en vier Euroton. Dat wordt dus hooguit een replica. Zonder logo’s. Ik wil geen ruzie met Maranello. Want stel dat de jackpot op mijn staatslot valt.
Headerfoto door @Bartsmid op Autojunk.
