Klassieker: Maserati 3200GT

Zelden zag een redder in nood er zo schitterend uit...

Als er één merk een zware tijd achter de rug heeft gehad is het wel Maserati. In de jaren ’90 stevende het af op een automotive ijsberg. Sinds de Biturbo staat Maserati synoniem voor kwaliteitsproblemen, betrouwbaarheidsissues en financiële instabiliteit. Het is de bekende vicieuze cirkel waar bijvoorbeeld Saab en Lancia ook in terecht kwamen: producten zijn niet op het gewenste niveau, maar dankzij fanatieke clientèle kun je het nog even uitzingen. Er is echter geen geld voor een nieuw model waardoor de verkopen uiteindelijk opdrogen en het merk afbrokkelt.

Het zou natuurlijk zonde zijn als Maserati naar de eeuwige jachtvelden zou worden verwezen. Weinig merken kunnen bogen op zo’n glorieuze historie als het merk met de drietand. Al sinds 1913 bouwden de gebroeders Maserati de mooiste sportwagens en raceauto’s. In 1968 neemt Citroën het edele merk over en doet het vooralsnog niet eens zo heel slecht met Maserati. Niet alleen vanwege de Citroën SM, maar ook vanwege modellen als de Merak, Bora en Khamsin.

Na Citroën neemt DeTomaso de boel over. De lamme helpt de blinde. In 1985 wordt de Biturbo gelanceerd en begint de ellende. Het model is populairder dan ooit, maar de auto’s zijn gewoon erg slecht. Er volgen allerlei doorontwikkelingen en naamsveranderingen maar het mocht niet baten. De naam Maserati heeft een flinke deuk opgelopen. Gelukkig is er in 1993 Fiat dat de aandelen overneemt van Alejandro De Tomaso.

Onder regie van Fiat ging het al de goede kant op. De kwaliteit verbeterde wezenlijk en met name de Ghibli was een fijne rijdersauto. Fiat beseft zich wel dat het huidige modellengamma niet op grote schaal gaat aanslaan en dat het roer rigoureus om moest. Maserati moest terug naar zijn roots. Niemand minder dan Ferrari besloot daarbij te hulp te schieten. De geschiedenis van Maserati bestaat uit veel hoogtepunten. Voor Ferrari was het duidelijk naar welk hoogtpunt Maserati nmoest kijken, namelijk naar de sfeer van de Maserati 3500GT (foto boven), een van de meest gracieuze coupe's ooit ontworpen. Een schitterende, Italiaanse GT, maar dan géén Ferrari kloon. Er is een wezenlijk verschil tussen een Ferrari en een Maserati. Ferrari bouwde straatauto's om hun race activiteiten te kunnen bekostigen. Bij Maserati was dit altijd precies andersom.

ItalDesign, het designhuis van Georgetto Giugaro heeft vele iconen ontworpen, maar dit is de mooiste. De opdracht was een klassieke 4-zits Gran Turismo te tekenen die absoluut niet mocht lijken op een Ferrari, wat tevens de reden was dat Pininfarina niet benaderd werd voor het ontwerp. Het resultaat was de 3200GT (Tipo AA 338B32), als verwijzing naar zijn spirituele voorganger, de 3500GT. De neus was lang en laag. De schouders hoog en breed, overlopend in de pièce de resistance van het ontwerp: de boemerang led-achterlichten. Het was een indrukwekkende verschijning, speciaal maar zeker niet schreeuwerig. Dit zou ook blijken uit de kleurenkeuze in de folder: voornamelijk rustgevende tinten. Ook in het interieur werd deze lijn doorgezet. Enrico Fumia ontwierp een simpel, elegant en stijlvol interieur dat er anno 2016 nog altijd niet gedateerd uit ziet. Op de Becker radio met casette speler na, uiteraard.

Minder rustgevend was de motor. Dit was de 3217cc grote V8 uit de Quattroporte. Door iets fanatieker afgestelde IHI turbo’s leverde het blok nu 370 pk bij 6250 toeren en een maximum draaimoment van 491 Nm bij 4.500 tpm, terwijl 80% daarvan al bij 1.500 tpm los kwam. Met name dat laatste bepaalde het karakter van de auto. Ondanks dat Fiat de opdracht gaf om een klassieke GT te bouwen, zat er nogal veel sportwagen-DNA in de auto. De motor maakte weliswaar niet het zelfde snerpende, zingende geluid van een Ferrari, maar klonk wel degelijk indrukwekkend. De Ottocilindri Biturbo sisde, blies en gromde erop los.

Het rijden met de auto was ook een beetje tweeslachtig. Alsof de auto niet zo goed wist wat deze wilde zijn. Ondanks dat de Maserati 3200GT niet een speciaal lichtgewicht auto was viel het gewicht alleszins mee, met 1590 Kg was de 3200GT lichter dan een Jaguar XKR of Aston Martin DB7, zijn twee grootste concurrenten. De 3200GT was aanmerkelijk alerter en nerveuzer. De auto reageerde heftiger op input van het stuurwiel en de Getrag zesbak moest je echt met beleid behandelen. De auto mocht er dan uit zien als een Gran Turismo en GT in zijn naam hebben, het zat dicht tegen een sportwagen aan qua beleving. Niet verwonderlijk, want het drive-by-wire gaspedaal was identiek aan dat van de Ferrari 550 Maranello (rijtest), evenals veel onderdelen van de ophanging en de Brembo reminstallatie met 4 zuigers was identiek. Sterker nog: het hele elektronische circuit inclusief de ABS, ASR en ESP kwamen rechtstreeks van de 550. De prestaties waren sowieso ook op niveau: 0-100 in 5,1 seconden en een top van 280 (mede dankzij een cW waarde van 0,34) zijn nog altijd uitstekende waarden, maar in 1998 was het vies snel.

In 1999 komt er een tweede variant van de 3200GT, namelijk de 3200GTA. Niet een lichtgewicht uitvoering zoals bij Alfa, maar een variant met 4-traps automaat en koppelomvormer. De prestaties leden hier minder onder dan je zou verwachten, met 0-100 in 5,7 seconden en 270 km/u was gewoon op DB7 en XKR niveau. Dit kwam mede door het beperkte gewicht van de automaat: deze was slechts 30 kilo zwaarder dan de handbak. De automaten met dubbele koppeling zijn nu vaak sneller, maar ook een stuk zwaarder dan oude automaten. Niet altijd een voorsprong.

Begin 2001 komt Maserati met twee sportieve varianten op basis van de ondertussen goed verkopende 3200GT. De eerste is de 3200GT Assetto Corsa. Vrij vertaald: een 3200GT afgesteld voor het circuit. Het onderstel werd verlaagd met 1,5 cm. De Bilstein dempers waren een stukje straffer en er werd een grotere anti-rollbar aan de voorkant geplaatst voor meer stabiliteit op hoge snelheden. Om meer grip te realiseren kreeg de Assetto Corsa extra zachte Pirelli P-Zero Corsa banden om lichtgewicht 18” BBS velgen, die voor de gelegenheid in het titaniumgrijs waren gespoten. Daar achter kon je de rode Pagid remmen zien. Er waren drie kleuren leverbaar: Rosso Mondiale, Grigio Alfieri en Grigio Touring. Het interieur was ook uniek voor de Assetto Corsa: zwart Connolly leder zo ver het oog kon reiken. De carbon afwerking gaven het dashboard een meer sportievere look. Er zijn er slechts 250 stuks van gebouwd dus mocht je een 3200GT als investeringsobject zoeken: ga voor deze.

De andere variant was veel extremer. Nu Maserati weer een GT in de showrooms had staan was het tijd voor een raceauto. Het eerste idee was de 320S, een naam in lijn met de legendarische 300S. Het dak en de vooruit werden verwijderd, evenals het gehele interieur. Het chassis werd met 22cm ingekort en het onderstel grondig herzien. De 320S werd gespoten in de klassieke Maserati racekleuren: wit met blauwe accenten. De motor was nog altijd dezelfde 3.2, maar het prestatiepotentieel lag aanzienlijk hoger dankzij het lagere gewicht. Het zou uiteindelijk bij een enkel exemplaar blijven.

Na 4 jaar was het al weer gedaan met de 3200GT. Het model onderging een flinke facelift en kreeg een nieuwe naam: Maserati Coupé. Grootste verandering was de motor. Het laatste onderdeel uit het DeTomaso tijdperk werd overboord gegooid ten faveure van een atmosferische achtcilinder, afgeleid van de Ferrari V8. Deze auto zou de terugkeer betekenen van Maserati in de VS. Er werd onderzoek gedaan en daaruit bleek dat de potentiële clientèle de boemerang achterlichten te veel vonden lijken op die van een oude Cadillac. Dat is de reden waarom de Coupe en later ook Spyder normale exemplaren kregen.

De Maserati 3200GT mag gerust een succesje genoemd worden. Er werden in totaal 4.795 exemplaren van gebouwd. De 3200GT was het kantelpunt voor Maserati. In plaats van halfbakken Biturbo’s bouwde het nu serieuze sportwagens van een hogere kwaliteit. Meer marge, meer tevreden gasten, meer overlevingskansen. Dus als je ooit s'nachts op de snelweg rijdt en twee boemerangvormige ledjes voorbij ziet zoeven weet je het: dankzij die auto is Maserati nog onder ons. Opdat wij niet vergeten.