McLaren's V8 is in de basis stiekem oude Nissan-motor

Maak je op voor partijtje stamboomneukerij.

Dit verhaal begint namelijk in 1989 met de Nissan R89C. Dit is een Groep C-racewagen, die door zijn gesloten achterwielen wel wat weg heeft van de Jaguar XJR-9 waarmee Jan Lammers in 1988 Le Mans wint. In tegenstelling tot de Jaguar, is de Nissan weinig succesvol. De auto wordt geplaagd door problemen met de betrouwbaarheid en ook zijn het chassis en de gloednieuwe 3,5 V8 met twee turbo's niet verfijnd genoeg om de strijd met de concurrentie aan te gaan. Met een nieuw chassis en een doorontwikkeling van het blok was diens opvolger, de R90C, al een iets succesvoller. Toch lijkt in 1993 definitief een einde te komen aan het Groep C-avontuur van Nissan.

Het blijkt niet het einde van de 3.5 twinturbo V8. In 1997 staat er namelijk weer een Nissan aan de start van de 24 uur van Le Mans. Ditmaal een auto in de GT1-klasse, al komen de verschillende ingredienten voor deze R390 uit verschillende keukens. De carbon tub en daarmee ook de cabine worden geleend van de Jaguar XJR-15. Niet geheel toevallig beide auto's die zijn ontwikkeld door TWR. Voor het blok kiezen de mannen van Tom Walkinshaw voor de VRH35L, het blok uit de R89C en opvolgers. Na wat extra liefde en aandacht is dat blok goed voor een kleine 650 pk, in de enige straatlegale R390 wordt gemaakt opteert men voor een iets veiligere 550 pk. Na 1998 worden de regels voor deelname aan de GT-klasse tijdens de 24 uur van Le Mans aangescherpt en lijkt er na twee races definitief een einde te komen aan de R390.

Het blijkt niet het einde van de 3.5 biturbo V8. Midden jaren '0 begint McLaren aan de ontwikkeling van wat we later zouden kennen als de MP4-12C (rijtest). Daar waar hun eerste echte straatmodel, de F1, nog een door BMW geleverde motor heeft, wilde McLaren ditmaal zelf de V8 ontwikkelen en bouwen. Helemaal vanaf scratch beginnen blijkt lastig, maar gelukkig heeft engineer Neil Hannemann een goed alternatief. Hij is bekend met Nissans VRH35L en McLaren besluit de rechten op het blok te kopen.

Nu is het ruimschoots te kort door de bocht om te stellen dat de McLaren V8 een Nissan-motor is, want vrijwel alles werd opnieuw ontworpen en aangepast. Slechts de boring van 93mm is intact gebleven, terwijl het blok door een grotere slag nu een slagvolume van 3,8 liter heeft. De twinturbo-setup is behouden, maar de turbo's komen ditmaal van Mitsubishi (MHI) in plaats van IHI. Samen met motorspecialist Ricardo werd met behulp van de VRH35L in slechts 18 maanden tijd de M838T ontwikkeld én gebouwd.

Uiteindelijk belandt de M838T in alle modellen van McLaren, met uitzondering van de fonkelnieuwe 720S. Deze heeft een nieuwe twinturbo 4.0 V8, welke op haar beurt weer een doorontwikkeling is van de M838. Wie dat de Nissan-enigineers had verteld die eind jaren 80 werkten aan de ontwikkeling van deze racemotor was waarschijnlijk vriendelijk doch dringend verzocht de collega's die de Micra aan het ontwikkelen waren te gaan lastig vallen.

Via Car and Driver en Jalopnik