Autoblog garage: nieuwe duurtester van willeme

Het moment die je wist dat ging komen is daar: er is een nieuwe duurtester in de AB-Garage!

Het moment is daar: we hebben een nieuwe duurtester in de Autoblog-garage. De Alfa Romeo is nu al een tijdje weg. Net als een familielid raak je eraan gehecht en ga je ‘m missen wanneer ‘ie er niet meer is. Met de Alfa Romeo 159 was dat niet anders. Ondanks de GM-genen, hoge kilometerstand, voorliefde voor satan-sap en het feit dat het een 'praktische' stationwagon is, wordt de 30-TG-VN gemist. Het is wat dat betreft goed om te weten dat mijn zwager nu zonder problemen met de auto rondrijdt.

Wat dat betreft heb ik ook zeker geen spijt gehad van de 159. We hebben er mooie en leuke tijden mee beleefd. Het was het een auto die sommige dingen heel erg goed deed en waarbij sommige dingen beduidend minder waren. Dat zorgt voor uitzinnige euforie en opborrelende irritatie op hetzelfde moment. Maar het is wel meer emotie dan je normaal gesproken hebt voor een object bestaande uit metaal, plastic, rubber en gelukkig een beetje leer. Zonder dalen geen pieken, zonder wrijving geen glans en zonder Bulletje geen Mini Playbackshow.

Knoop doorgehakt

De eerlijkheid gebeid te zeggen dat ik bij de laatste APK in december al de knoop had doorgehakt dat er een nieuwe duurtester moest komen. Wat ik aan het doen was, was natuurlijk heel erg leuk. Maar ik heb ook een lieftallige vriendin die er mee moet rijden. Dankzij haar kilometers is een diesel gerechtvaardigd, aangezien ik mijn kantoor thuis heb. Er worden gewoon veel kilometers mee gemaakt en de kosten liepen de spuigaten uit. Over die kosten gesproken: houd Autoblog goed in de gaten, daar doen we binnenkort een boekje over open. Er is een hele hoop aan gerepareerd. De kans is aannemelijk dat de auto het nu wel een tijd goed blijft doen. Ondanks dat de 159 nu wél goed zal zijn, was er wat vertrouwen weg. Dus er moest een nieuwe duurtester komen. Maar welke?

Giulia

Dat was nog een hele klus. Toen ik de 159 had, dacht ik altijd dat de opvolger een Giulia zou worden. Die is weliswaar veel minder mooi dan de 159, maar het is wel een betere auto én een betere Alfa. Alleen was het moment te vroeg daar. De Giulia’s zijn nu nog iets te duur of de uitvoering en km-stand was niet naar wens. Ook was een stationwagon gewenst en uit angst (voor succes waarschijnlijk) maken ze die niet. De Stelvio is geen vervanger voor een stationwagon en stond zeker niet op mijn shortlist. Ja, het is een dynamische SUV, maar het is nog altijd een SUV. Ook hebben we al een Alfa Giulia duurtester gehad.

Diesel

Zo moest ik even een shortlist maken voor mijzelf: wat vond ik belangrijk en wat minder? Vast stond dat het een diesel ging worden. Ondanks dat alles slecht is aan de diesel tegenwoordig, heeft de zelfontbrander zijn voordelen. Denk aan een acceptabel verbruik, heel erg veel koppel en de betaalbaarheid van de brandstof (1,12!). Omdat diesel in een verdomhoekje zit, zijn de occasionprijzen ook goed te doen. Een nieuwe grote diesel kopen zou ik niet direct durven aanraden, maar eentje van 10 jaar oud: waarom niet?

Jaguar XF Sportbrake

Enfin, de shortlist voor de nieuwe duurtester! De Giulia viel dus (helaas) af. Nummer twee voor meest waarschijnlijke nieuwe duurtester was de Jaguar XF Sportbrake. Samen met de 159 Sportwagon de mooiste stationwagon van de afgelopen 25 jaar. De Jaguar XF Sportbrake paste in het budget, wonderbaarlijk genoeg. Die magnifieke slagschepen zijn verrassend betaalbaar tegenwoordig. Een 2.2 diesel met weinig kilometers was goed te vinden in Nederland en Duitsland. Met een beetje zoeken en inleveren qua opties was de 3.0 V6 diesel zelfs mogelijk. Kortom, een opvolger was gevonden. Totdat ik zag wat het gewicht was: meer dan 1.800 kg voor de viercilinder en 1.900 kg voor de zescilinder modellen. Slik! Het wordt erger: die waarden gelden voor het kentekengewicht, in het echt ligt het gewicht nóg wat hoger.

BMW 5 Serie (F11)

Dat werd mij te gortig. En dan te bedenken dat de Alfa 159 Sportwagon met zijn 1.550 kilogram door iedereen op het internet te ‘zwaar’ wordt genoemd... Dus even verder kijken dan maar. Collega @jaapiyo wees mij vriendelijk op de bescheiden leeggewichten van de BMW 5 Serie Touring (F11). Een F11 is niet zo leuk als een Jaguar XF. Ja, je ziet ze overal rijden, maar wel vanwege een reden. Ze zijn bijzonder fraai, ruim, praktisch, comfortabel, luxueus en dus relatief licht!

Dus gekeken naar de 5 Serie (F11) als nieuwe duurtester. Er zijn heel veel exemplaren te vinden, in heel veel verschillende luxeniveau’s en er is veel keuze uit motoren. Het voordeel van een F11 is dat je een heel moderne en prestigieuze auto rijd, voor een zeer acceptabel bedrag. Ze zitten nu de in de sweet spot als je er eentje wil kopen. Je hebt 85% van de nieuwe 5 Serie ervaring voor een fractie van de prijs. Persoonlijk vind ik 'm ook mooier opdrogen dan zijn voorganger én opvolger.

Huiveren

Maar ook de 5 Serie viel af. Niveauregeling op de achteras, alsnog een hoog gewicht, veel elektronica en het feit dat ik er eentje moest zoeken van het eerste of tweede bouwjaar deed mij ‘huiveren’. Ook waren ze alsnog veel te groot en te zwaar: een 525d zescilinder is ook gewoon 1.750 kg. Die heeft dan nog de ‘zwakke’ automaat, dan moet je eigenlijk kijken naar een 530d als je ooit iets aan de motor gaat doen en dan praat je al over 1.800 kg. Voor zijn soort is dat heel erg goed, maar voor onze situatie overkill. Daarbij was de Alfa juist zo leuk vanwege het bochtengedrag. Iets dat bij een zwaardere auto een stuk lastiger is om te bewerkstelligen. Na lang wikken en wegen viel de F11 af als potentiële nieuwe duurtester voor de AB-garage. De F11 is een heel goed antwoord op een vraag ik slechts ten dele heb gesteld.

Eisenpakket

Enfin, we gingen verder zoeken. Ik moest toen even een shortlist gaan maken met gegadigden. De eisen waren:

• D-segment (groot zat)
• Stationwagon (lekker praktisch)
• Diesel (acceptabel verbruik)
• Automaat (wilde mijn vriendin graag, past ook bij diesel)
• Xenon (voor beter zicht)
• Liefst leer (praktisch en fraai)
• Ongeveer 200 pk/400 Nm (net even wat vlotter dan de Alfa)
• Lichter dan 1.600 kg (niet zwaarder dan de Alfa)
• Jonger dan 10 jaar (zodat roest en dergelijke nog uitblijven)
• Minder dan 170.000 km (zodat we er nog een ton bij kunnen rijden zonder al te grote problemen).

Shortlist

Bij het maken van de shortlist voor de nieuwe duurtester, rolde er een shortlist met potentiële auto’s uit

• Alfa Romeo 159 Sportwagon 2.4 JTD 20v Sporttronic (939A)
• Audi A4 Avant 2.7 TDI Multitronic (B8)
• BMW 325dA Touring (E91)
• Citroen C5 Tourer V6 HDi
• Ford Mondeo Wagon 2.2 TDCi
• Mercedes-Benz C250 CDI Estate (S204)
• Opel Insignia Sports Tourer 2.0 CDTI Biturbo (A)
• Een Volvo

Wegstrepen

Toen begon het wegstrepen. De Alfa ging als eerste. Ik had al een 159 gehad en ondanks de sterkere motor, zou ik weer dezelfde modificaties moeten gaan uitvoeren. Het moet ook leuke content opleveren voor onze lieve en trouwe lezers! De 159 is nog steeds de mooiste auto uit de lijst, maar been there, done that. De Audi A4 2.7 is op papier een fijne auto, maar de 2.7 is niet bijster betrouwbaar, de bak is een Multitronic en de aandrijving is op de voorwielen.

Dat zijn drie no-go's, eigenlijk. Een A4 3.0 TDI quattro was op alle vlakken beter en stiekem vind ik dat een hele gave auto: een ultiem wintersportkanon. Maar helaas was een goed A4 3.0 TDI quattro te duur (ook in Duitsland) en te zwaar. Exit Audi, dus. De Citroen C5 is op papier leuk, maar dat stuurwiel irriteert mij door er alleen al aan te denken. Daarbij is de automaat van Aisin nét sterk genoeg voor de 450 Nm die het blok levert. Ze waren ook nog eens verrassend prijzig. Nu is het een bijzondere auto waar er niet heel veel van zijn gebouwd, maar als de prijs iets interessanter was, had ik 'm zeker overwogen. Alhoewel de C5 net even te veel op comfort gericht was voor mijn smaak. En 450 Nm op de voorwielen in een auto die niet sportief pretendeert te zijn is een gedurfde keuze. En toch, als ik 'm zo zie is het toch een dik ding:

Ford Mondeo

De Ford Mondeo was briljant op alle vlakken. Sterke motor, puik onderstel, keurig interieur, James Bond reed ‘m met Casino Royale, ze waren goed te vinden en alle 2.2 TDCI’s zijn volgehangen met veel uitrusting. De Mercedes C-Klasse mocht ook door: veel koppel, prima automaat, gunstig verbruik en de Estate heb ik altijd een nette auto gevonden. De Opel Insignia viel af: erg fraai, maar deed mij te veel denken aan de Alfa (hoog gewicht, product van GM). Ook was de Mondeo voor mij op alle punten de betere keuze, de Insignia is alleen mooier dan de Mondeo. Bij Volvo zou de V60 of V70 D5 in aanmerking komen.

Geen merkvoorkeuren

Ondanks dat ik (op Subaru na) geen merkvoordeuren heb, viel de Volvo af vanwege het merk. Ik heb niets tegen Volvo. De huidige generatie Volvo's vind ik zelfs erg gaaf. Maar bij de vorige V60 (en V70) zou ik automatisch kiezen voor de beter rijdende, ruimere en technisch identieke Mondeo. Dan blijven dus over: de BMW, Ford en Mercedes. De Mercedes viel van dit trio als eerste af. Prima auto, maar de S204’s die ik kon vinden waren niet naar mijn wens. Ook was het een relatief potige viercilinder, terwijl je in een Benz eigenlijk een V6 wil, maar die was weer een beetje duurder en zwaarder. Ook was de Benz niet heel erg sportief. En we weten allemaal, een Mercedes sportief maken is heel erg tricky, zonder dat het fout wordt. Zoals je ziet doe ik hetzelfde als 99% van de AB Advies aanvragers. Ik weet namelijk heus wel wat de verstandige keuzes zijn. Deze zet ik dan aan de kant om uit te komen waar ik uit wíl komen. Dus mocht je een van de auto's hebben die op mijn shortlist stond: het zijn goede auto's (sommige zelfs gaaf!), maar ikzelf ging voor wat anders.

Mondeo of 3 Serie

Dus toen waren er nog maar twee: een Ford Mondeo 2.2 TDCI of een BMW 325d. Het hoofd zei Ford, het hart zei de BMW. Dus zoeken maar! Bij de Ford was het makkelijk: die waren redelijk vertegenwoordigd op mobile.de, bijna zonder uitzondering erg compleet en te vinden met lage km-standen. Bij de BMW 325d was het veel lastiger qua uitrusting. Van bizar dik tot extreem kaal: alles is mogelijk. Wil je er eentje met stoffen bekleding, handmatige airco, halogeen verlichting en geen navigatie? Het kan. Andersom kan ook: er zijn ook veel complete modellen. Aangezien het hart ging voor de BMW, ben ik uitgebreid BMW’s gaan zoeken. De Ford was een backup. Als het niets werd of de Alfa vroegtijdig de geest zou geven, kon ik altijd nog een nette Ford opsporen.

Zoektocht naar BMW 325d

De zoektocht naar een goede 325d bleek nog best lastig. In Duitsland zijn ze op zich wel te vinden, maar als je ze met lage kilometerstanden zoekt, wordt ook daar de spoeling heel erg dun. Ook was het even opletten qua opties. Ik ben een groot autoliefhebber, maar ik heb niet zoveel met opties. Meestal zijn er een paar die ik wel interessant vindt, maar ik zou het zelf niet hoeven. Zo'n 9 van de 10 keer vind ik het wel geinig, maar word ik er niet echt blijer van. Anders gezegd, ik had liever een kale zescilinder dan een volgepakte viercilinder.

Nu mag ik ze wel niet belangrijk vinden, maar de markt ziet dat anders. Een 325d M Sport met veel opties is aanzienlijk duurder dan een kaal exemplaar. Nu was ik niet uit op een M Sport. Bij de pre-facelift modellen vind ik het sportpakketje een toegevoegde waarde hebben, bij de post-facelift modellen niet. De nep-diffuser aan de achterzijde vind ik niet zo fraai. De voorbumper met die 'V' maakt de auto optisch juist smaller. Gelukkig maar, want het scheelt aanzienlijk qua prijs.

Ook waren er zoveel andere opties mogelijk, dat het heel lastig vergelijken is. Om de keuze zo ruim mogelijk te houden, heb ik mijn verplichte opties beperkt tot leer, xenon en navigatie. Bij een E91 is het bijzonder lastig om een aftermarket navigatiesysteem in te bouwen. Er zijn wel een paar oplossingen, maar het detoneert enorm in het interieur. Ook had ik geen zin een nieuw interieur te (laten) monteren. Deugdelijke verlichting miste ik stiekem wel op de 159 en het is lastig om dat achteraf te regelen. Kortom, ik had mijn lijstje met wensen en eisen compleet! Ein-de-lijk kon ik op zoek. Op een gegeven moment had ik op mobile.de een paar interessante exemplaren gevonden en toen… Toen brak die coronacrisis uit en was Duitsland op slot.

Marktplaats

Importeren uit Duitsland zou er dus niet in zitten voor de nieuwe duurtester. Dat was balen. Ik moest namelijk wel in Duitsland kijken. Daar stonden zo'n 10 exemplaren die (min of meer) aan de eisen voldeden. Maar Rutte en Merkel waren onverbiddelijk: het moest even wachten.

Ter lering en vermaak toch maar even op Marktplaats gezocht in Nederland en verrek: er was ‘keuze’. Uit één exemplaar! Het was wel een witte. Voor de goede orde, ik heb niets met de kleur wit, dus ik wilde meteen verder kijken. Maar mijn vriendin gaf aan wit juist wél leuk te vinden, in plaats van de 'speelgoedkleuren' (dat lichtblauw enzo) waar ik mee aan kwam zetten. De auto was niet heel erg luxe uitgevoerd, maar de kilometerstand was gunstig, het bouwjaar was dat ook en het kwam over als een originele, onverprutste auto. Toch maar even een mailtje gestuurd met een enorme lading aan vragen (zoals @michaelras kan beamen: ik ben een man van weinig woorden). Een paar uur later werden alle vragen allemaal keurig, uitvoerig en enthousiast beantwoord. Yes! Is dit hoe Tinder voelt voor petrolheads?

Import, schade, geen boekjes

Ik moest niet compleet blind zijn. Het was een importauto, er waren geen boekjes aanwezig en de auto had schade gehad. Normaal gesproken zijn het dus drie rode vlaggen. Na een beetje doorvragen, vielen een paar dingen heel erg mee. De eigenaar had ‘m 3,5 jaar. In al die tijd heeft hij al het onderhoud gehad bij de specialist en zitten alle factureren daarvan erbij. De schade stelde eigenlijk niet zoveel voor: met minder dan 10 km/u was er een keer wat geraakt met parkeren. Het was erg genoeg dat er wat gespoten moest worden, maar het waren dus slechts wat bumper-beschadigingen en een achterlicht dat vervangen moest worden. Oh ja, en een M-badge die er niet op hoort. Het was een importauto, maar er er was een redelijk bedrag aan BPM betaald bij import, wat in elk geval betekent dat ie niet als een complete harmonica over de grens is gekomen.

Interessant

Alles bij elkaar opgeteld klonk het erg interessant. De vraagprijs was keurig, de uitvoering op zich prima en de aandrijflijn was helemaal goed. Omdat de auto erg ver weg stond en je dankzij coronamaatregelen sowieso niet te veel de deur uit wil, heb ik alle vragen van te voren gesteld met daarna een prijsvoorstel. Kleine bekentenis: ik heb echt een enorme hekel aan prijsonderhandelingen. De prijs die ik bood vond ik fair (uiteraard), maar de particuliere verkoper ook. Allebei blij. Die laatste paar 100 euro eruit onderhandelen op locatie vind ik eerder gênant, dan dat ik er voldoening uit haal. Sowieso, het handjeklap zou niet plaats vinden, alles moest op 1,5 meter gebeuren. Nu waren we sowieso niet van plan innig te gaan knuffelen, dus dat ging geen probleem worden.

Positief

De bezichtiging was verrassend positief. Ja, de auto was niet perfect, maar het scheelde eigenlijk niet veel. Normaal gesproken kom je bij de bezichtiging erachter dat er nog een paar lijken uit de kast komen. Daar was nauwelijks sprake van. Er waren slechts een paar kleine puntjes: een klein plekje in de lak bij het achterscherm ontbrak en wat lichte beschadigingen op de velgen en banden. Niet heel erg schokkend. Het interieur rook niet super-fris, maar een beetje ozonbehandeling kan dat makkelijk verhelpen. Wel zag het interieur er heel erg netjes uit, op de beschadigde iDrive controller na. Ach ja, dat is wel te fixen.

Import

De nieuwe duurtester is dus geïmporteerd, maar de eigenaar had ‘m meer dan drie jaar in bezit. In die drie jaar is er niet veel mee gereden. Nu was het niet zijn eerste of tweede, maar derde auto in de vloot. Een hele leuke verrassing: alle boekjes, papieren, Fahrzeugbrief en dergelijke bleken er toch allemaal bij te zitten. Het lag nog in de map met alle andere documenten over de auto. Alle papieren, facturen en boekjes sloten op elkaar aan. Die kilometerstand van 141.000 km leek te kloppen. Zo zag de auto er ook uit en zo voelde de auto ook aan.

Proefritje

Een proefritje bevestigde mijn voorgevoel: een paar schoonheidsfoutjes, maar verder een keurige auto. Motor en bak maakten een goede indruk. Het onderstel was te soepel. Misschien nog oude dempertjes eronder. Mijn vriendin vond het allemaal prima, die had niet zin om NOG meer meningen te moeten geven op occasions die ik liet zien. En voilà: zo heb ik een nieuwe duurtester gekocht. Als klap op de vuurpijk kreeg ik het BMW horloge dat er nieuw bij was verkocht ook nog bij! Kortom, er is een nieuwe Autoblog duurtester!

Meer mogelijk

Net als met de 159 is het de bedoeling dat we geregeld kleine updates uitvoeren met de nieuwe duurtester, naast het nodige onderhoud. Wat kunnen we hiervan maken? In technisch opzicht gaat ook deze auto helemaal vertroeteld worden. Nu lijkt de staat heel erg aardig te zijn, maar het kan natuurlijk altijd beter. Ook biedt de E90-generatie van de BMW 3 Serie een enorm voordeel ten opzichte van de 939-generatie van de Alfa 159: qua upgrades is er zoveel meer mogelijk. Het gehele internet staat vol met aftermarket onderdelen. Van enorm fout tot heel erg gaaf. Ook is de E91 wellicht boeiender voor de lezers, daar er veel meer mensen geïnteresseerd zijn in dit model dan de 159. Er staan sowieso veel meer exemplaren in Nederland te koop en meer lezers hebben zelf ook ervaring met een E9X.

Zin 'an

Kortom: we gaan een leuke tijd beleven met deze BMW 325dA Touring. Net als met de Alfa gaat er voornamelijk gereden worden met de auto. Alle upgrades en onderhoud met de nieuwe duurtester zullen we uiteraard uitgebreid gaan behandelen. Is de BMW 3 Serie een betrouwbare auto? Is een zescilinder nu echt zoveel beter? Wat kan er nog verbeterd worden? Heb ik een auto gekocht met verborgen gebreken? Is de 3 Serie een betere auto dan de 159? We gaan erachter komen. Je leest alles hier, op Autoblog. Ik heb der zin ‘an.

De basics: