Autoblog garage: Alfa 159 einde duurtest

Om met Jim Morrison te spreken: This is the end, beautiful friend. This is the end, my only friend. The end of our elaborate plans. Het is het einde van de Alfa 159 duurtest.

Afscheid nemen bestaat niet. Althans, dat waren John Ewbanks woorden die Marco Borsato mocht zingen. Aangezien zijn Leontien de deur uit is, bestaat afscheid dus wel degelijk. Dat is ook het geval met de Alfa Romeo 159 duurtester. Na 17 maanden is het welletjes en staat de auto niet meer voor de deur.

Waarom een 159?

Ik heb dit edele baantje te danken aan het feit dat ik de 159 constant heb mogen promoten in de commentsectie, kolderiek gezegd. Bij veel aanvragen was het toentertijd best een aardig alternatief voor veel andere mainstream middenklassers. Na overmatig spammen droeg toenmalig hoofdredacter @autoblogger het katern aan mij over en ook toen kwam de 159 weleens voorbij. De 159 verkreeg een soort semi-cultstatus onder de liefhebbers.

Waarom dit exemplaar?

Dit is de makkelijkste vraag: het was de goedkoopste 159 van heel Nederland, op het moment van schrijven. Dat was vanwege een parkeerschade bij het achterscherm en de relatief hoge kilometerstand van 274.000 km. Toch maakte de auto een goede indruk. Ja, de auto was niet nieuw en er zat werk aan, maar ik zag de potentie om er iets moois van te maken. Ook leuk, dit exemplaar, de 30-TG-VN, was jaren geleden eigendom van Autobloglezer @polpol33!

Hoe waren de wittebroodsweken?

Verschrikkelijk. Er was een paar keer aangegeven dat de koppeling niet lekker werkte. "Ja, die moet je even handmatig terugtrekken", zei de verkoper. Dat lukte, totdat mijn vriendin stilstond in de gure polder. Ze was niet heel erg onder indruk, temeer omdat we de auto al naar de garage hadden gebracht om het te laten fixen.

De auto is door het bergingsbedrijf naar een Alfa Romeo dealer op de Veluwe gebracht. Die wist de ervaring nog erger te maken. De daar aangeschafte winterbanden waren defect en de werkplaatschef kan een goede cursus klantvriendelijkheid gebruiken. Ondanks dat ik géén akkoord had gegeven voor reparatie, 'lag de koppeling er al uit" en zou ik "sowieso daarvoor wel moeten betalen".

Bij het presenteren van de factuur werd geopperd om direct af te rekenen "want ik vertrouw u niet". OK, logisch: dat mag, ik was immers geen klant. Niet netjes is het om herinneringen te sturen, terwijl je zo moeilijk doet over direct betalen. Goed nieuws: de reparatie zelf was uitstekend uitgevoerd. Gelukkig vond ik later een uitstekende specialist die kundig, correct en vriendelijk was.

Hoe ging het daarna?

De auto was zeker niet foutloos. Pas als je langer met een auto rijdt, kom je achter kleine dingen die je dwars zitten. De euforie ebt iets weg en dan blijft de irriterende realiteit over. Aanvankelijk was het de bedoeling om enorm veel op te knappen en updates uit te voeren, maar daar kwam het niet van, helaas. Veel eerder dan verwacht gingen mijn vriendin en ik verhuizen.

Voor alle mannelijke lezers die nú nog vrijgezel zijn: een verhuizing kan enorm veel geld kosten. Ik dacht alleen, verhuizen betekent dat er een grotere televisie bij mag komen, maar vrouwen willen kennelijk items als een bank, nóg een bank, vloeren, tafeltjes, kleden en kussentjes. In de tussentijd hebben we niet veel aan de auto gedaan. Wel mocht de auto flink werken als verhuisauto en ingezet worden als Ikea-mobiel.

Waarom de 159 voorzien van upgrades?

Toen we goed en wel waren verhuisd, begon het toch te kriebelen. Welke updates zijn leuk om te doen? De winterbanden met 16" velgen waren de eerste upgrade, maar dat is meer een noodzakelijke voorziening, dan een echte upgrade. De Alfa 159 is helemaal niet zo slecht als wij allemaal denken. Gevoelsmatig zat er meer potentie in de auto dan dat er uit daadwerkelijk uitkwam. Dat was mijn overtuiging.

De eerste upgrade waren de 19" Prodrive velgen. Deze maakte Prodrive speciaal voor de Brera S, een Brera zoals de Brera eigenlijk moest zijn: scherper, stabieler en strakker. Hoe leuk zou het zijn om die op de 159 te zetten? En zo ging het balletje rollen. Ik vind de velgen persoonlijk zeer fraai. Ook was er een bijkomend voordeel: ze zijn relatief licht, dus naast meer scherpte heb je ook een iets lager onafgeveerd gewicht. De standaard wielen van de (pre update) 159 zijn echt bizar zwaar. Waarom weet niemand.

Wat was de tweede update?

De tweede update was een Bilstein B12 Sportline onderstel. Dit is een combinatie van Eibach veren met Bilstein dempers. Ik word niet (helaas) betaald om het te zeggen: maar het is de beste manier om de 159 te laten rijden zoals de 159 eigenlijk moet rijden. De verlaging is subtiel, maar zichtbaar. De 159 werd veel strakker en stabieler. Dat ging niet ten koste van het comfort: sterker nog, het comfort was hoger dan met de oude versleten dempers. Ook een ritje in een verse 159 leerde mij dat de Bilstein B12 Sportline kit eigenlijk verplichte kost is om de Alfa een Alfa-karakter te geven.

Nu deze twee items geregeld waren, ging het nog meer kriebelen. Wat kan er nog meer? Nou, het interieur. De Alfa was voorzien van standaard alcantara-achtige stof. Het ziet er niet bijzonder uit, maar het beviel op zich wel. Het is echter een Alfa en daar hoort gewoon fraai leder in te zitten. Als je met Julianne Moore op pad gaat, wil je niet dat ze nét die dag haar joggingbroek aan heeft.

Online vond ik een leren interieur uit een Britse 159 die slechts 60.000 mijl had gelopen. De voormalig passagiersstoel werd de bestuurderstoel, dus bijna een nieuwe zetel dus. Daarbij zag het er heel erg veel fraaier uit en zat het heerlijk.

Was de 159 vrij van defecten?

Nee. Vervolgens brak er een periode aan van veel kleine updates en helaas wat technisch malheur. Het ergste was de M32-transmissie, die moest worden gereviseerd. Ook bleken de reeds vervangen draagarmen niet alle draagarmen te zijn en moesten er nog een paar vervangen te worden. De lijst gaat zo maar door en door. Tegelijkertijd wilde ik diverse onhebbelijkheden uit de auto halen. Gasdrukveren die niet werken, versleten ruitenwissers, krakende deurvangers, versleten logo's, matig werkende airco. Alles heb ik constant meteen aangepakt.

De remmen waren inmiddels ook bijna op. Het was de bedoeling dat de Alfa naar zijn geboorteland ging, en je wilt niet door de Zwitserse bergen rijden met versleten remmen. Een setje Brembo's zorgden voor een aanzienlijke verbetering qua remprestatie. Een nieuwe Sony XAV-200 navigatie-unit met Apple Carplay was een perfecte gids voor de vakantie. In een paar dagen tijd zijn er duizenden kilometers mee afgelegd. Geen één keer heeft de 159 ons laten staan. Sterker nog, in Italië reed de auto uit de kunst.

Ik hoopte na de hoeveelheid onderhoud die erin gestoken was, dat de auto fluitend door de APK zou gaan. Dat was helaas een illusie. Er moest (weer) flink geïnvesteerd worden om het rijdend te houden. Dankzij de telkens opduikende kosten, ging het leuke er wel vanaf. Zeker omdat ik nog steeds niet was toegekomen aan de carrosserie weer strak maken.

En dan kom je in een heel erg rare situatie. Dan zit je met een auto waar je niets mee kan, maar veel mee moet. De betrouwbaarheid is absoluut niet slecht, maar er zijn veel dingen die je beter wil. Verkopen heeft geen zin, want de marktwaarde is erg laag. Dan heb je net veel liefde, moeite en geld in die auto gestoken, gaat iemand het maximale afdingen. Nee, dat wilde ik al helemaal niet.

Dus toch maar even doorrijden. Voor de winter wel even een nieuw setje wintervelgen en winterbanden gehaald. Dat kon niet anders, want de 16" wielen pasten sowieso niet om de Brembo remmen en de 17" nauwelijks. Het werd een setje Team Dynamics Monza R velgen. Een gevalletje jeugdsentiment. De Dunlop winterbanden zijn een aanrader: aanzienlijk stiller dan de Bridgestones, wel beduidend minder dynamisch. Hoort er nu eenmaal bij.

Waarom is de auto niet af?

In de daarop volgende maanden sloeg de paranoia toe. De auto was op zich vrij van rammeltjes en kraakjes, maar ik ging overal neurotisch op letten. Nu begrijp ik dat een auto geld kost, maar als elk rammeltje duizend euro kost om te fixen, dan heb je er een ander gevoel bij. Dan wordt het financieel wel heel erg lastig om de auto groots aan te pakken of om te sparen voor een andere auto.

Ik heb er even over na zitten denken om de auto te stallen bij mijn ouders. Dan zou ik er in de avonduurtjes wel aan gaan werken om er wat moois van te maken. Maar ja: wie houd ik dan voor de gek? Ik heb twee linkerhanden en doe altijd alsof ik druk ben. Die auto ging niet gebruikt worden. Het was slechts uitstel van executie.

Verkopen dan maar. Dat was de enige optie. Maar ja: aan wie? Want ik had eigenlijk geen zin in mensen die aan de deur komen en een kwart bieden van de al lage vraagprijs. De auto naar de sloop brengen? Tsja, dan worden de onderdelen waarin je net geinvesteerd hebt alsnog voor een schijntje verkocht. Heel egoïstisch: maar dat gunde ik eigenlijk bijna niemand.

Inderdaad, bijna niemand. Want mijn zwager kwam om de hoek kijken. Niet wetende dat hij in de markt was om zijn auto te vervangen, vroeg hij na mijn tirade: "maar dan koop ik 'm toch van je?". Mijn zwager is Alfist (hij had hiervoor een 156), autoliefhebber en rijd veel kilometers voor zijn werk. Je zult net zien dat de 30-TG-VN na het vele onderhoud, de ingrijpende reparaties en nuttige upgrades het nu gewoon wel blijft doen. Nog beter, mijn zwager wist precies wat ik al gedaan had en hij vond het niet erg om er zelf aan te werken.

Heb ik spijt van de 159?

Nee. Het is een ontiegelijk cliché, maar zo'n Alfa is niet jouw auto, maar een maat, een vriend. Of een vriendin. Er is geen dag voorbij gekomen dat ik niet even omkeek voordat ik naar binnenliep. Zeker in het donker met de stadsverlichting over de flanken is het een bijzonder mooie auto om te zien. Je was boos als iemand anders 'm een schop gaf. Dat het ook nog eens een handige stationwagon is, mag een wonder heten.

Het karakter zit 'm in veel kleine dingetjes waarbij esthetica of rijplezier net even iets belangrijker zijn dan logische dingen. In de Alfa 159 is het wel dat er te veel op de saus (design) werd gelet en te weinig op de pasta (onderstel), maar dat is rechtgezet.

De laatste rit met de 159 was over een heel erg lang stuk snelweg. Iets waar de 159 meer dan thuis is. Lange doordraaiers, hobbels, kuilen, klaverbladen: de 159 deed het uitstekend. Gezien de praktische eigenschappen en het lange-afstandskarakter had Karl-Heinz Kalbfell (geestelijk vader van de 159) nooit zijn peilen moeten richten op de BMW 3 Serie, want de 159 is eigenlijk de fijnste en mooiste sportieve Volvo die Alfa ooit gebouwd heeft. Ciao Bella. Het ga je goed.

Wat er nog meer te vinden is in de Autoblog Garage naast deze Alfa Romeo? Natuurlijk de BMW 318 Ci van Ruben, de BMW M135i van Martijn en Porsche 911 Carrera 996.2 van Wouter. Maar op dit moment ook nog steeds het Suzuki Swift Sport project en de Mazda MX-5 van Ruben. Binnenkort volgen er nieuwe aankondigingen. Zowel op 4 als op 2 wielen!