Ontmoet de opa van de Porsche Panamera

Duitsers zijn behendig in het vinden van niches. Alleen waren ze niet altijd als eerste.

De wereld was te klein voor Porsche-puristen. Toen in 2002 de Cayenne kwam was de kritiek niet van de lucht. Te lelijk, te groot en vooral te praktisch. Dat is toch geen Porsche? Uiteindelijk kregen ze ongelijk want de derde generatie Cayenne staat te trappelen en de tweede generatie Panamera is misschien wel een van de beste allround Porsches ooit gebouwd.

Praktische Porsches. Dit lijkt ergens beter te werken dan een praktische Ferrari, alhoewel de 456 Venice een bijzonder gaaf apparaat is. Porsche is hier al veel langer mee bezig geweest. Met de 911 was het niet zozeer de bedoeling om de snelste sportwagen te bouwen, maar juist de meest bruikbare. Porsche heeft altijd 'praktische varianten' van zijn sportwagens in het gamma gehad. Maar zo praktisch als deze waren er weinig. Dames en heren, wij stellen aan u voor: de Porsche 911 S Troutman-Barnes.

Deze 911 komt uit 1967 en zoals je kunt zien beschikt de auto over vier heuse deuren! Gek genoeg waren het niet de Duitsers die er aan dachten, maar twee Amerikanen. Dick Troutman en Tom Barnes hadden een garage waar ze zich bezighielden met allerlei modificaties en speciale wensen voor (vermogende) klanten. Hun idee was om de 911 een praktischer tintje te geven in de vorm van meer ruimte en meer deuren.

Er werd met grote precisie een slijptol in het chassis gezet. Om de auto vier deuren te geven moest de 911 immers een stuk langer gemaakt worden. In zijn totaliteit werd de 911 51 cm langer, al deze lengte kwam ten goede aan de wielbasis. Was dit dan de eerste stabiele Ur-911? De 911 kreeg een B-pilaar, alwaar de deuren ingezet konden worden. De achterdeuren waren heuse suïcide-items. Niet vanwege het esthetische aspect, maar een puur praktische reden. Zo konden de achterdeuren ook van een 911 komen. Slim.

Hetzelfde trucje pasten ze toe bij de achterbank, want Porsche maakte deze niet. In plaats daarvan werden er gewoon twee 911 stoelen gebruikt. De afwerking van het interieur werd ook aangepakt. Dus mooi gelooid leder en walnoot houten afwerking. Deze houten afwerking werd ook gebruikt voor de kofferbak, precies zoals je kan krijgen in de CLS Shooting Brake.

Om de Porsche van zijn laatste beetje sportiviteit te ontdoen werd de auto voorzien van een 'Sportomatic' halfautomaat en airconditioning. Dat was toen nog iets wat je alleen in een Cadillac aantrof. Er schijnen twee exemplaren van gebouwd te zijn. Het enige nadeel aan deze 911 S Troutman-Barnes was misschien zijn nieuwprijs. Een compleet exemplaar kostte nét iets meer dan een Rolls-Royce Silver Shadow.

Porsche heeft er niet direct iets mee gedaan, overigens. Later kwam er nog wel een 928 H50, als een verjaardagscadeautje. Ondanks dat een vierdeurs variant perfect bij de 928 had gepast waren er geen productieplannen.

In 1988 zag Porsche al in dat enkel overleven op een paar sportwagens geen goede strategie was. Daarom werd de 989 Concept ontwikkeld. Deze had een V8 in plaats van een zescilinder boxer, maar wel duidelijke 911 looks. Ook bij deze auto was Porsche niet overtuigd. Opmerkelijk, want puur qua styling is het best een gave auto.

Mocht je je afvragen waarom de Panamera zo lelijk was: dat was de eis van Wendelin Wiedeking. Niet zozeer omdat hijzelf ook erg lelijk was, maar omdat er ook langere mensen (hij dus niet) met gemak achterin konden zitten. De Panamera moest als limousine in te zetten zijn, anders zou het succes te beperkt zijn. Dat moet je die Duitsers nageven. Als ze iets doen, doen ze het wel goed.