12x de Type R als racer voor de openbare weg
Honda Type R logo

Racers die ook nog eens heel betrouwbaar zijn, wat wil een mens nog meer?
Dit jaar is het Type R label al 25 jaren oud! In al die tijd zijn er 12 Type R's op de markt verschenen, die we hieronder met je doornemen.
Maar eerst een korte introductie, want het is een eigenlijk een vreemd fenomeen: circuit-prestaties. Laatst had ik er (alweer) een discussie over met collega @Jaapiyo. Hij is van mening dat een auto de (liefst atmosferische) motor achter de vooras moet hebben, in combinatie met achterwielaandrijving. Dat strookt perfect met zijn Sienna-rode BMW 320Ci. Mocht je ooit op een circuit rijden, dan heeft zo'n layout een voordeel ten opzichte van conventionele auto's. Maar maakt dat echt uit? Hoe vaak kom je op een circuit?
Dat is precies waar Honda zich op richt met de Type R modellen. Dat is eigenlijk heel erg vreemd, want Honda is producent van de meest slaapverwekkende automobielen. Fijne, comfortabele en uiterst betrouwbare personenauto's. Honda was echter het eerste Japanse merk dat mee deed aan de Formule 1. Later zouden Yamaha en Toyota volgen, maar als het op racen aankomt, was Honda present. De visie van Soichiro Honda was dat deelname aan motorsport een positieve uitwerking zou hebben op de straatauto's. Om dat enorme gat tussen straatauto en raceauto te overbruggen werd de 'Type R' lijn in het leven geroepen. Type R modellen waren pure racers waarmee je ook in het verkeer kon deelnemen. Of andersom: met een Type R kon je prima elke dag rondrijden. Als je het wilde kon je je Honda Type R mishandelen om vervolgens ermee naar huis te rijden.
Honda was bijna maniakaal in deze benadering. Normaal gesproken lepelt een fabrikant een dikke motor in een suffe auto. Grotere remmen, straffer onderstel, spoiler en klaar is kees. Maar bij Honda ging men veel, heel veel verder dan dat. Als je een auto circuitwaardig wil maken, moet je op alle (maar dan ook echt alle) onderdelen de auto opnieuw ontwikkelen.
Honda maakte echt werk van hun Type R modellen. Het gewicht werd daar waar mogelijk aangepakt. Vermogen is goed, drive-ability is beter. Dus de motoren waren alerter en gretiger. De zitpositie werd aangepast. Er werden Recaro racestoelen geplaatst. Luxe-items als airco en radio werden verwijderd. Remmen, dempers en vering werden aangepast. Spoilers, bodykit, bumpers en splitters waren toegestaan, mits ze bevorderlijk waren voor de aerodynamica.
Heel erg leuk allemaal, maar daardoor waren de Type R modellen peperduur om te ontwikkelen. Nog een nadeel was dat veel verbeteringen zich lastig lieten vertalen naar de folder. Alleen de puristen liepen warm voor dingen als een sperdifferentieel, VTEC, gewichtsverlaging en alcantara Recaro's. Desalniettemin ging Honda stug door met het produceren van Type R uitvoeringen van ultra-saaie Honda's. Type R Honda's zijn die typische auto's die door die eigenschappen door de eigenaren, pers en fanatici een warm hart wordt toegedragen.
NSX Type R (NA1) ‘92
Dit is de eerste, waar het allemaal mee begon. Op zich is dat best opmerkelijk, want de NSX is van huis uit al een sportwagen. De auto werd uit aluminium opgetrokken om licht te zijn. Maar het kon lichter. Ondanks dat de auto sterkere remmen kreeg, evenals diverse verstevigingen om het al stijve chassis nog stijver te kunnen maken. De motor werd ge-blueprint en gebalanceerd. De versnellingsbak-verhoudingen werden korter gemaakt voor een snellere acceleratie, maar de grootste winst zat hem in het gewicht. De NSX Type-R woog slechts 1.230 kilogram. Er zijn er 483 van gebouwd. Je kon diverse kleuren krijgen, maar de wielen waren altijd Championship White.

Integra Type R (DC2) ‘95
De Integra hebben we uitgebreid behandeld in deze special. Destijds was het de enige Integra die je in Europa kon krijgen. Er zijn zo’n 50 stuks in Nederland geleverd, allemaal in het Championship White. De auto is altijd een 1.8 liter grote viercilinder, uiteraard met VTEC. De Europese varianten waren 190 pk sterk, terwijl de Japanse uitvoeringen 200 pk loslieten op de voorwielen. In Japan kon je zelfs een vierdeurs Integra Type-R krijgen!

Civic Type R (EK9) ‘97
Dit moet wel de ultieme Hot Hatchback zijn. De combinatie snelheid, betrouwbaarheid, wegligging en praktische bruikbaarheid is namelijk bizar goed. Ten eerste de motor. Het is een 1.6, dus licht en compact. Maar dankzij het VTEC systeem haalt de auto daar wel 182 pk uit, zonder enige vorm van geforceerde inductie dan ook. De besturing was superprecies en vol gevoel (want hydraulisch) en de wegligging dankzij de onafhankelijke ophanging rondom ook op topniveau. Dankzij de wielbasis van 2,61 (10 cm méér dan een Golf IV) was de Civic ook nog eens lekker ruim en praktisch. Nu zijn er tegenwoordig meer hatches die deze kwaliteiten kunnen combineren. Alleen leggen ze het af op gewicht. De Civic Type R woog namelijk slechts 1.060 kilogram. Dat is ruim 400 kg (!) lichter dan de Audi RS3.

Accord Type R (CG) ‘98
We willen nog wel eens zeuren dat de Japanners alle leuke auto’s voor hunzelf houden, maar dat is in dit geval precies andersom. In Japan kreeg men namelijk geen Accord Type R, maar een Accord Euro R, die ondanks de naam behoorlijk afwijkt van de Europese Accord. De Accord Type R had een 2.2 liter VTEC onder de kap, goed voor zo’n 212 pk. Daarmee kon je 228 km/u halen. Dat klinkt niet zo heel erg bijzonder tegenwoordig. Heel eerlijk: dat was het anno 1998 ook niet. Waarmee de Accord Type R indruk maakte was de waanzinnige wegligging en de sensaties. Een circuitwaardige performance-sedan, praktisch en betrouwbaar. Gek genoeg wilde bijna niemand er eentje. Er zijn enkele tientallen van verkocht in Nederland.

Civic Type R (EP3) ‘01
Dit was het eerste echte commerciële succes voor de Type R modellen. Dat kwam door een paar dingen. Allereerst was de schrijvende pers er lovend over. Erg duur was de auto niet en je had 200 pk tot je beschikking! Vergeet niet dat een snelle Golf (GTI, 150 pk) of Focus (ST170, 173 pk) aanzienlijk minder sterk waren. Daarbij was het een ouderwetse gooi en smijt hatch. Fijne sportstoelen, een plankhard onderstel en een handbak die gek genoeg erg prettig te bedienen was. Mocht je zelf een Type R willen (en wie wil dat niet?) dit is de perfecte instapper.

NSX Type R (NA2) ‘02
Misschien wel de heilige graal als het om Japanse sportwagens gaat. 11 jaar na de introductie van de NSX kreeg de auto zijn eerste uitgebreide facelift. Meest opvallende was dat de klapkoplampen vervangen waren door conventionele exemplaren. In al die jaren was de NSX wel wat kilootjes aangekomen. De Type R was de afslankkuur. Dat werd bereikt door excessief gebruik van koolstofvezel. Ook werd er veel weggelaten: airco en radio waren niet aanwezig. Tevens was er nauwelijks geluidsisolatie om tot 1.270 kilogram leeggewicht te komen. Dan kon je de 3.2 VTEC V6 beter horen. Volgens Honda was er niet veel aan gedaan, op blueprinten na. Maar geen enkele rollenbank-test kwam onder de 300 pk uit. Op het circuit was de NSX Type-R vaak net zo snel (of sneller) dan veel sterkere concurrenten als de BMW M3 CSL, Porsche 996 GT3 RS of Ferrari 360 Challenge Stradale.

Integra Type R (DC5) ‘03
De originele Integra was een heel delicate auto. Insturen, gas geven, schakelen: alles ging heel erg precies en verfijnd. Ondanks dat de twee auto’s op papier veel op elkaar lijken, is het verschil aanzienlijk. De DC5 is een stuk ruiger. Nog steeds een typische trackday special, maar nu met een randje. Serieus snel ook, trouwens. Ondanks dat de pers en de liefhebbers er lyrisch over waren, bleek het een lastige auto om te verkopen. De Integra Type-R was serieus duur om te produceren en de markt voor kleine coupé's was compleet uitgestorven. Dat maakte Honda niet veel uit: de Integra Type R van de DC5-generatie bleef jarenlang in productie.

NSX Type R GT (NA2) ‘05
Om de auto te homologeren voor de Super GT klasse moest Honda vijf straatuitvoeringen maken van de NSX Type R GT. Aangezien de NSX bijna uit productie ging en aan de straatstenen niet was te slijten, besloot Honda om er dan ook niet meer dan vijf van te maken. De NSX-R kreeg een bodykit, grotere spoilers en splitters. Het meest in het oog springende detail was de snorkel, die helaas niet functioneerde. Alleen in de racevarianten werkte deze. Alle vijf exemplaren waren in no-time verkocht. Knap, want ze kosten voor belastingen meer dan 250.000 euro.

Civic Type R (FN2) ‘06
Dit was de grootste teleurstelling onder de Type R’s. Niet dat het een slechte auto was, maar het is allemaal een beetje ongelukkig. Deze generatie Civic was speciaal voor de Europese markt gebouwd. In tegenstelling tot de Japanse Civic, was deze Civic gebaseerd op de Honda Jazz. Het onderstel was gewoon een stuk minder hoogwaardig dan voorheen. Daarbij was de FN2 ook een stuk zwaarder. Om dat te compenseren kreeg i-VTEC unit maar liefst een hele PK extra. Op zich een leuke en originele auto, maar in de lijn van Type R’s is dit toch de verreweg de minste. Ook opmerkelijk, je kon de FN2 Civic Type R alleen krijgen in het rood, zwart of zilvergrijs. Championship White was alleen mogelijk op het gelimiteerde 'Championship White' model. Je werd dan beloond met je goede smaak, want deze uitvoeringen hebben een sperdifferentieel.

Civic Type R (FD2) ‘06
Extra frustrerend was dat Japan wél een waardige opvolger had gemaakt voor de CTR. Ditmaal was de auto gebaseerd op de Civic sedan. Wij kennen de vorm wel van deze auto. Een tijdlang was namelijk de IMA variant (zo’n hybride monster) niet aan te slepen. Deze Civic had een sper, 220 pk sterke VTEC motor en dubbele draagarmen rondom. Eigenlijk een touring-racer voor de openbare weg. Qua rijsensaties en prestaties kan deze auto zich moeiteloos meten met de BMW M3 (E30) of Mercedes-Benz 190 E 2.5 - 16. Misschien wel de ultieme Type R. Op de aangedreven wielen na de meest puristische auto van de afgelopen 10 jaar.

Civic Type R (FK2) ‘14
Soms laat een fabrikant, voordat een auto onthuld wordt, een teaser zien. Een stukje van de auto. Zo staan ze vaker in het nieuws, zonder meteen alles weg te geven. Je kan ook overdrijven. Dat is wat Honda had gedaan met de FK2 generatie Type R. Jarenlang werden we geplaagd met foto’s, berichten, concepts en andere verklaringen. Na enkele jaren kwam eindelijk de Type R variant. Eigenlijk veel te laat, want de FK2 generatie liep al op zijn laatste benen.

Civic Type R (FK) ‘17
Dat is wellicht de reden dat deze laatste generatie veel wegheeft van die vorige. De motor is identiek, maar krijgt 20 pk extra: 320 pk. De Civic Type R is nu dus officieel sneller dan de mythische NSX Type R. Zowel in een rechte lijn als op de Nurburgring. De Civic Type R nestelt zich als vanouds in de top van het segment der Hot Hatches. Helaas is een snelle Ringtijd niet meer voldoende. Merken als Renault, Volkswagen en Seat hebben dit segment nu ook ontdekt. De auto's zijn niet zo doorwrocht als de Civic Type R, maar wel veel goedkoper om te produceren. Met name die Seat Leon moet pijn doen. Een Seat Leon met Golf R motor en sper doet de 'Ring even snel.





