Autoblog garage: een nieuw interieur voor de Alfa 159

Kijk, dat fleurt de boel al enigszins op!

De Alfa Romeo begint nu echt onderdeel te worden van ‘het gezin’. Dat is natuurlijk kolderieke nonsens eigenlijk, maar wel een beetje van toepassing. In principe is het natuurlijk gewoon een stationwagon met GM-genen en een dieselmotor. Dat zijn twee enorme, dominante ingrediënten die niet in het leven zijn geroepen om de medemens te behagen.

En toch hè, dat gekke ding weet te verrassen. Misschien omdat we véél meer geld voor de inruilauto terug kregen, dan dat we voor de Alfa Romeo hebben betaald. Misschien omdat het in principe een afgeschreven auto is die nu eventjes zijn laatste stuiptrekkingen vertoont. Misschien omdat de auto beter is dan iedereen op verjaardagen denkt.

We hebben nu al het een en ander aan kosten gehad. De nieuwe koppeling was een reparatie die moest gebeuren. De wiellagers en draagarmen waren een verademing in combinatie met de nieuwe Bilstein dempers en Eibach veren en dankzij de Prodrive-velgen zag het er (van een afstandje) niet eens zo verkeerd uit.

Dan gaan we nu verder met een onderdeel dat minder vaak besproken wordt met de Alfa Romeo 159 en dat is het interieur. Als ouder persoon kan ik de hoeveelheid echte meters erg waarderen. Ja, ik weet het, qua infotainment is de 159 een relikwie, maar de watertemperatuurmeter is een fysieke meter waarbij het woordje ‘Acqua’ geschreven staat. Erg leuk. En wat te denken van een turbodruk meter? Jazeker, in de Alfa 159 zit ‘ie erin.

Ik ben dus te spreken over het dashboard. Dat is gewoon uit de kunst. Minder enthousiast word ik van het interieur. De grijze 'alcantara' bekleding vond ik bij het kopen van de auto niet bijzonder, aanvankelijk. Niet fraai om te zien en ook niet erg praktisch om schoon te houden. Het bleek uiteindelijk best prettig te zijn. Zitcomfort was uitstekend, het schoonmaken bleek eenvoudiger dan verwacht en het stofje voelde best prettig aan. Ik snap dat mensen het laten zitten. Toch ging het aan mij vreten: 50% van alle 159’s heeft leer en ik heb dan net de gene met stof. Meh.

Ik ging dus kijken bij diverse bedrijven die zich specialiseren in het inbouwen van lederen bekleding. Het eerste nadeel is de prijs. Voor een nieuwe Giulia kost het 1.500 tot 2.500 euro (afhankelijk van de kwaliteit), maar voor een gebruikte 159 kost het exact hetzelfde. Collega @jaapiyo wees mij er ook nog eens op dat het zonde is, want de stoelen zijn 3 ton en 12 jaar oud. Can't argue with that. Nu kun je ook nieuwe vulling laten maken, maar het is een oude Alfa Romeo diesel, geen Ferrari 250 GTO of zelfs een Alfa 147 GTA. Dus wat zijn dan de opties?

Lederen interieur

Gelukkig is er altijd het internet waar je alles kunt vinden. Dus heb ik gezocht naar lederen interieurs voor een Alfa 159. De keuze viel op een kleurtje dat @casperh graag ‘pindakaas’-kleurig noemt. Deze had een paar voordelen: ten eerste was het een stoel zonder opties, dus geen stoelverwarming en elektrische bediening. Ik heb altijd een broek aan in de auto (dus geen verwarming nodig) en elektrische stoelbediening is bijna altijd te traag voor mijn ongeduldige geest. Tevens waren er minder dingen die kapot kunnen gaan en is het eenvoudiger installeren. Alles wat op de Alfa zit, moet het ook gewoon doen. Dit soort nutteloze opties kunnen kapot en ik vind het zonde om het te repareren. Tevens is het installeren zo nog makkelijker.

De keuze voor karamel-kleurig leder (ik krijg pindakaas-leer niet over mijn toetsenbord) was niet alleen vanwege de kleur, maar ook vanwege de auto. De set kwam namelijk uit een 159 waar slechts 60.000 mijlen mee gereden was. Jazeker, mijlen. Het betrof namelijk ook nog eens een keer een interieur uit een Britse Alfa 159. Het voordeel is dat de Britten veelal het stuurwiel aan de andere kant hebben zitten. De bestuurderstoel is nu praktisch nieuw! Nadeel: het was een enorm eind rijden. De verzendkosten vielen heel erg mee (iets meer dan 50 euro), dus heb ik de gok gewaagd. Op de voorwaarde dat alles intact was heb ik de set ongezien gekocht. Het was een set van stoelen, bank én alle panelen. Met name dat laatste wordt nog weleens vergeten.

Het inbouwen heb ik vanwege het feit dat ik twee linkerhanden heb, overgelaten aan de specialist. Het voordeel van de specialist: die heeft verstand van 159's. Bij het uitbouwen van de oude set raadde hij mij meteen aan om de handremkabels te vervangen. Ze konden er immers gemakkelijk bij en dat scheelde in het werkplaats tarief. Kijk: zo kan het dus ook! Uiteraard zijn beide kabels vervangen. Het inbouwen van het nieuwe meubilair bleek uiteindelijk iets minder straightforward dan dat de verkoper van het interieur liet blijken, maar het was te doen. Verder de airco even opgevuld en de auto was klaar.

Bij het ophalen viel meteen op hoe smerig de set was. Dit was niet met een doekje even schoon te maken. De 30-TG-VN kreeg meteen even een uitgebreide leer- plus poetsbehandeling waardoor deze er weer pico bello bij staat deze zomer. Lederen bekleding heeft zoveel voordelen. Ten eerste het zitcomfort: dat is hoger. Tevens is het prettiger voor de neus en veel makkelijker schoon te houden. Last but not least, ik vind het er erg fraai uit zien. Natuurlijk blijft een grijze auto een grijze auto, maar met de wielen en de bekleding heeft de 30-TG-VN toch zijn eigen uitstraling.

Gaan we verder met het interieur. Het is, zoals jullie kunnen zien, een Sportwagon. Persoonlijk vond ik de sedan mooier, maar ja: de auto was zoals deze was. Ondanks het hoge gewicht zou je aannemen dat de Alfa Romeo enorm ruim is, maar dat is niet het geval. Het 'premium'-platform van General Motors was bedoeld om D- en E-segment auto's te huisvesten. Dus je hebt wel het nadeel van het hoge gewicht, maar niet de ruimte. Dat komt mede door de lijnvoering. Het onderstel is breed, de rest loopt vlij slank af.

Voor een stationwagon is de auto ook niet bijzonder ruim te noemen. De 159 is wat ruimer dan een Audi A4 Avant en wat krapper dan een BMW 3 Serie Touring. Maar het is vooral het praktisch gemak dat je hebt. Zeker als je grotere objecten hebt, dan klap je de banken neer en heb je een behoorlijke ruimte. Is het dan allemaal hosanna? Nee, de 159 heeft een nogal hoge tildrempel. Logisch, want de auto heeft voor een stationwagon een bijzonder fraaie bips, maar die hoge bumperpartij en smalle achterklep zorgt ervoor dat grote items mee genomen kunnen worden. Uit ervaring kan ik melden: een grote televisie past wel in de auto, maar niet door de klep. Handige jongens, die Italianen. Oplossing: bestel een televisie die sowieso niet gepast had en laat 'm bezorgen. Win-win.

Verder bevalt de Alfa Romeo telkens beter. Gek genoeg heeft de auto meer Volvo achtige kwaliteiten dan karakteristieke Alfa Romeo eigenschappen. Op de snelweg is het een zeer fijne auto om te cruisen, zeker na al het onderhoud. Lange ritten met cruise control gaat heerlijk relaxed. Ook zijn de prestaties op de snelweg niet verkeerd. Die 360 Newtonmeters zijn duidelijk aanwezig. Tussensprintjes gaan meer dan vlot. Je merkt wel dat de auto in de binnenstad niet in zijn element is. De auto is dan een beetje nukkig. Het is een typische diesel, dus de oomph komt er pas in rond 2.000 toeren, daaronder is 'ie een beetje dood.

Qua prestaties ook nog niet te klagen verder, want boven de 2.000 toeren kom je prima met het verkeer mee. Lange stukken op hoge snelheid is geen enkel probleem. Qua verbruik valt het nog altijd redelijk mee, alhoewel een grote haast ook een grote dorst betekent. Gemiddeld is het ongeveer 1 op 15. Rijd je stevig door, dan is 1 op 12 je deel. Laat je de cruise control het werk, dan is 1 op 17 mogelijk.

Kortom, de Alfa bevalt nog uitstekend. Wel een nadeeltje: de airco zou bijgevuld zijn, maar deed het niet. Heel in de verte, als je volgas gaf, dan merkte je iets. Een heel klein astmatisch doch ijskoud briesje wordt dan in het interieur geblazen. Maar het interieur werd er niet koel van. Jammer, want het gebeurde net in de weken dat bizar warm was. Nu was dat voor mij niet zo'n heel groot probleem, maar mijn vriendin had die dagen flink wat kilometers gemaakt. Net op het moment dat het nieuwe interieur erin zat. Dan hebben we meteen een nadeel van leder te pakken: het wordt erg warm. Ze was er niet heel erg blij mee en met Ben & Jerry's kun je maar een beperkte hoeveelheid onvrede oplossen.

Kortom, een afspraakje met de garage gaat weer gemaakt worden. De auto moet namelijk een flinke tocht maken naar zijn geboortegrond. Dan moeten we zeker weten dat alles het doet, inclusief de airco. Ook staan er nóg een paar upgrades gepland. Eén hele grote plus een paar kleine verbeteringen.