Deze 9 snelle Fords kwamen er helaas niet

Zonde! Want er zitten ware pareltjes tussen.

Vandaag gaan we een lans breken voor De Snelle Ford. Ford is al sinds jaar en dag een gigantische fabrikant. Dat gaat (zoals je kan verwachten ) gepaard met de nodige huis-, tuin- en keuken auto's als de Fiesta, Escort en Sierra. Brave burgermans-auto's. Ford kan als geen ander de meest zouteloze en saaie auto's op de markt brengen. Dat is logisch, want dat spreekt 99% van de kopers aan. Die kijken naar futiele dingen als prijs, comfort, verbruik, praktisch gemak en uitrusting.

Gelukkig weet Ford ook de 'enthousiaste' bestuurder aan te spreken. Bijna altijd is er wel een bijzondere variant van hun normale auto's in het gamma, zoals de Fiesta ST en de Focus RS. Ford heeft er een handje van om een gewone Ford net even specialer te maken. Auto's als de Sierra RS Cosworth, de Shelby GT500 met 660 pk (!) en de vijfcilinder Focus RS. Ford weet geregeld nét dat beetje meer te leveren. Het leukste eraan is dat ze vrij pretentieloos zijn. Nog echte blue-collar auto's. Ondanks dat we zeker niet mogen klagen over de hoeveelheid smakelijke Fords, zijn er voldoende voorbeelden te vinden van snelle Fords die helaas niet het levenslicht zouden zien. Zonde, want veelal waren ze rijp voor productie. Dit zijn de 9 meest treffende voorbeelden:

Ford Fiesta Healey

De Ford Fiesta van de eerste generatie was een enorm belangrijke auto voor Ford. De door Tom Tjaarda ontworpen compacte hatchback bleek gelukkig een schot in de roos. De auto werd ook in de Verenigde Staten verkocht. Aldaar was er de vraag naar een iets potentere Fiesta om zo te kunnen concurreren met de Volkswagen Rabbit GTI. Ford legde het plan voor aan Donald en Geoff Healey (inderdaad, van Austin-Healey). De Fiesta Healey was het resultaat. De 1.6 liter motor leverde 105 pk en zorgde ervoor dat de vederlichte Fiesta meer dan vlot was. Helaas waren de verkopen in Amerika van de Fiesta niet al te best, waardoor de auto in zijn geheel van de markt gehaald werd. Gelukkig hebben we de foto nog, zelden zag een klassieke Hot Hatch er zo smakelijk uit.

Ford Escort RS1700T

De perfecte auto op het verkeerde tijdstip. Met de Escort RS1700T wilde Ford meedoen aan de Group B-klasse. Niet zo vreemd, want Ford was voorheen al zeer succesvol met de Escort RS. Net als bij Mercedes gooide de Audi Quattro roet in het eten. Dankzij diens vierwielaandrijving moesten alle concurrenten terug naar de tekentafel. Dat neemt niet weg dat de Escort RS1700T geen bijzondere auto is. De auto heeft een 1.8 liter viercilinder turbomotor die de achterwielen (jazeker!) aandrijft. Er zijn er 18 stuks in rallyspecificatie van gebouwd, maar de meeste zijn door Ford vernietigd. Helemaal nutteloos was het project niet, want de motor werd gebruikt voor de legendarische RS200.

Ford Windstar SHO

We kennen de Ford Transit Supervan en Renault Espace F1. Eigenlijk meer raceauto's met een koetswerk van een busje erop. Maar het idee van een snelle bus spreekt natuurlijk wel aan. Ford bedacht daarom in 1996 de Windstar SHO. Dit was de auto voor elke man met kinderen en een busje MOET kopen van zijn vrouw. De Windstar SHO had dezelfde 3.0 V6 onder de kap als zijn Taurus SHO evenknie. Een atmosferische 3-liter V6 met 220 pk, gekoppeld aan een handgeschakelde (!) transmissie. Helaas achtte Ford de auto niet echt grote verkoopkansen toe, waardoor het project werd stopgezet.

Ford Ghia Touring Ka

Een kleine, compacte stationwagon. Ergens werkt het gewoon niet. De Seat Ibiza ST en Skoda Fabia Combi zijn het automobiele equivalent van zo'n hond waarvan de achterpoten het niet meer doen, met zo'n karretje. Het ziet er zo triest uit dat je wel kan janken. Maar op een of andere manier ziet deze Ford Ghia Touring Ka er wél geweldig uit. Het feit dat de auto behoorlijk verlaagd en verbreed is helpt natuurlijk. Ook de gele lak doet wonderen, evenals de antraciete OZ-superturismo velgen. De motor was de 125 pk sterke 1.7 uit de Puma. De Ghia Touring Ka was in principe klaar voor productie, maar Ford zag geen heil in de Stationwagon. Laat staan een snelle variant.

Ford Cougar ST200

De Ford Cougar was een coupe op basis van de Mondeo. Die auto stond erom bekend uitstekend te sturen, vandaar dat het een uitstekende Junkyardracer is, waarschijnlijk. Het was alleen niet echt een fraaie auto om te zien. De Cougar bracht daar verandering in. Fords 'New Edge' designtaal werd doorgevoerd tot in de kleinste details. Je kon kiezen tussen een 2.0 (130 pk) of een 2.5 V6 (170 pk). Het plan was om daarboven een nog snellere uitvoering te introduceren, de Cougar ST200. Deze had de 205 pk sterke V6 uit de Mondeo ST200 onder de kap liggen. Helaas waren de verkopen van de Cougar niet om over naar huis te schrijven. De auto was levensvatbaar, maar commercieel gezien zag Ford er geen heil in.

Ford Focus Cosworth

De Focus was in 1998 een ware revelatie. Dat een standaard C-segment hatchback zo goed kon sturen was ongekend. Enig smetje: de leverbare motoren waren nogal tam. In 1999 presenteerde Ford dan de Focus Cosworth. De auto was geïnspireerd op de auto waarin Colin McRae zijn kilometers maakte op de internationale rallypaden. Ford wilde, net als met de Escort RS Cosworth, het opnemen tegen de Japanse hegemonie van de Subaru Impreza WRX STI en Mitsubishi Lancer Evolution. Dus een heftig getunede 2.0 Duretec met turbo en intercooler en vierwielaandrijving. Helaas kwam het er niet van. Als een doekje tegen het bloeden kwam er wel een Focus ST170 (zelfs als Wagon!) en Focus RS. Ook leuk. Voor wie goed kon sleutelen, was er zelfs een Focus RS8 met V8 en achterwielaandrijving.

Ford Puma ST160

De Ford Puma was rijdersautootje van het zuiverste water. Met name het onderstel maakte destijds diepe indruk. Speciaal voor deze auto ontwikkelde Yamaha de 1.7 liter Zetec-SE viercilinder. Met 125 pk was het geen langzame auto, maar het onderstel vroeg, nee schreeuwde, om meer. Ford was net bezig met het opzetten van hun ST-lijn. Deze auto's in deze lijn (Sports Technologies) waren aanzienlijk sportiever dan de reguliere Fords, maar niet zo heftig als de RS-modellen. Dat werd recht gezet met de Puma ST160. De motor werd gekieteld tot 160 pk. Om dat goed kwijt te kunnen kreeg de ST160 een sperdifferienteel. Misschien wat voorbarig, want de ST160 kreeg een aangepast onderstel met een flink vergrote spoorbreedte en bredere banden om de 17" Speedline velgen. Helaas verkocht de gewone Puma niet goed genoeg en zou de auto te duur worden. De firma Tickford nam het project over en creëerde de Racing Puma, waarmee de ST160 veel hardware deelt.

Ford Thunderbird Supercharged

Voordat Ford met de vijfde generatie Mustang kwam, hadden ze al een retro muscle car in de aanbieding. Helaas maakte Ford de fout door te denken dat dat een goede auto moest zijn. De Thunderbird was eigenlijk niets meer of minder dan een Jaguar S-Type cabriolet. Onderstel, transmissie en motor kwamen in grote lijnen overeen. De Thunderbird reed bijzonder goed. Alleen was de tot 260 pk gecastreerde motor geen feestmaker. In 2003 word de SuperCharged concept getoond. Deze had de motor uit de S-Type R, alhoewel met iets minder vermogen. Helaas zou de auto te duur worden. In 2005 stopt Ford in zijn geheel met de Thunderbird. De auto wordt opgevolgd door de veel goedkopere en technisch gezien antieke Mustang.

Ford Fiesta RS

De Ford Focus Cosworth kwam er dan niet, maar wel een hardcore RS-variant. Deze auto verdeelde nogal de meningen onder de liefhebbers. De auto was namelijk kneiterhard en het Quaiffe sperdiff bijzonder agressief. Toen Ford aangaf na te denken over een RS-variant van de lichtere Fiesta waren de spreekwoordelijke rapen gaar. Dit moest wel de meest hardcore hete hatchback aller tijden worden. Ford TeamRS werkte samen met de specialisten van Bertrandt AG om tot de Fiesta RS Concept te komen. De auto was bijzonder laag en breed. De motor was een hoogtoerige 2-liter viercilinder met minimaal 180 pk. Voor lange tijd leek het een publiek geheim te zijn dat Fiesta RS er daadwerkelijk zou komen. Dit was helaas niet het geval. Althans, niet helemaal. Ford-tuner Mountune kwam met een Fiesta ST180. Deze auto was alleen te bestellen bij Britse Ford-dealers. Die had alleen niet die dikke bodykit.