17 briljante Kei-cars op een rij

Auteur: , 38 Reacties
Mazda Autozam AZ-1

Belasting ontduiken was nog nooit zo leuk.

We hebben het er wel vaker over, hoe de overheid kan trekken om de automobielverkoop te beïnvloeden. Of we het er mee eens zijn of niet, de bijtellingspercentages hebben de verkopen enorm gedomineerd. Ondanks dat er met de Mitsubishi Outlander PHEV niet zo heel erg veel mis is, is het tegelijkertijd het rijdende symbool van mismanagement van de tweede kamer. Het idee was uiterst nobel, de uitwerking was belabberd. Het is natuurlijk van de gekke om een zware SUV die met moeite 1 op 10 haalt enorm te subsidiëren. Kansloze exercitie.

Hoe het ook anders kan, laat men in Japan zien. Japan en Nederland zijn minder verschillend van elkaar dan dat je vooraf zou denken. Beide landen kennen een enorme dichtheid qua inwoners. Omdat Japan veel bergen kent, is de oppervlakte weliswaar groter, maar is de bewoonbaarheid per vierkante meter behoorlijk goed met elkaar te vergelijken.

In Japan denkt men ook anders. Veel inwoners, weinig vierkante meters. Parkeren in het land van de rijzende zon is geen geste, maar een privilége. Maar in Japan voorzag de overheid dat het aantal auto’s onhoudbaar zou zijn voor de ruimte die beschikbaar is. Al tijdens de opmars van de auto komen de Japanners met een oplossing. Vervoer gaan ze niet zwaar belasten, maar excessief vervoer wel. De oplossing was de K-Car, ofwel de Kei-Car. Een Kei-Car is een bijzonder compacte auto. Per jaar verschilt het een beetje qua regelgeving. Het uitgangspunt was om de auto’s zo compact mogelijk te houden met een lage uitstoot en verbruik. Als je wil autorijden kan dat. Maar wil je groter, duurder en sneller, dan ga je meer belasting betalen.

Dus werden er grenzen getrokken op het gebied van cilinderinhoud, vermogen en afmetingen. Kei-cars zijn compact en hebben een beperkt vermogen. Eigenlijk een verdomd effectieve maatregel. Want de auto’s zijn niet alleen in theorie zuinig, in real-life ook, Wat we ook vaak vergeten is hoe inventief de Japanse autofabrikanten zijn. Want als je uitgaat van de regels zou je denken dat er enkel kleine MPV’tjes gebouwd worden. Dat is ook zo, maar om de emotie te verenigen met de ratio zijn er ook een enorm aantal auto’s geweest die zowel erg gaaf waren én  in de K-Car klasse vielen. De gaafste varianten stellen we graag aan je voor.

Subaru 360 ’58
Dit was voor Subaru een enorm belangrijke auto. De 360 is een van de grotere Japanse succesverhalen. Het autootje is zo simpel en iconisch dat deze met gemak geschaard kan worden tussen de Volkswagen Kever, Mini, Fiat 500 en Citroen 2CV. Het is ook nog eens een auto voor de zuivere purist. De auto had namelijk een handbak, achterwielaandrijving en een atmosferische motor. De Subaru 360 was ook nog eens erg licht, nog geen 400 kg. Dr. Phil heeft zwaardere gasten gehad in zijn show. Er zijn er dik 390.000 exemplaren van gemaakt. De meeste zijn gebruikt om Japan mobiel te maken, maar ze zijn ook verkocht in Amerika. Daar werd er geadverteerd met de slogan ‘klein én lelijk’.

Subaru 360

Mazda R360 ’60
De Kei-car klasse was ook het eerste wapenfeit voor Mazda. De specs van de 360cc motor zijn guitig: 16 pk en 22 Nm. Een beetje zitmaaier heeft tegenwoordig meer power. Maar het gewicht was erg laag (zo’n 380 kg) waardoor je je tenminste naar een andere locatie kon verplaatsen. De topsnelheid was 84 km/u. Standaard had je een handgeschakelde vierbak tot je beschikking, maar een automaat was ook mogelijk. Die had maar liefst twee hele verzetten. Maar hey: je bleef wel droog!

Mazda R360

Honda N360 ’67
De Honda N360 maakte compleet gehakt van de Mazda R360. De techneuten van Honda wisten namelijk bijna het dubbele vermogen uit de 360cc grote tweecilinder te mobiliseren: 31 pk! Daarmee had je drie hele cijfers nodig om de topsnelheid aan te geven: 105 km/u. De ‘N’ in N360 staat voor Norimono. Vrij vertaald: sutomobiel. Om aan te geven dat het geen motorfiets was. Er zijn ook varianten gebouwd met een grotere motor, maar voldeden niet aan de Kei-car regels, waardoor deze enkel voor exportmarkten gebouwd werden.

Honda N360

Suzuki Jimny ’70 (LJ10)
De Suzuki Jimny is een onverzettelijk terreinwagentje dat Suzuki een belangrijk imago heeft gegeven. Namelijk dat van de kleine, stoere en capabele terreinwagen. Maar van origine was het eigenlijk geen Suzuki. Het idee van de auto komt namelijk van de Hope Motor Company. Met wat Mitsubishi onderdelen zette deze kleine Japanse fabrikant de ON360 in elkaar. Een kleine terreinauto die viel in de Kei-car klasse. Suzuki nam het bedrijf over en ging die ON360 zelf leveren als Jimny. De motor van Mitsubishi werd overboord gekieperd voor een tweecilinder van Suzuki zelf. De motor was een 25 pk sterke tweepitter, goed voor een topsnelheid van 75 km/u. Maar vanwege het relatief lage gewicht (590 kg) was het een bijzonder terreinwaardige auto.

Suzuki Jimny

Suzuki Fronte Coupé (LC10W) ’71
Doodsangsten uitstaan heeft niets te maken met de hoeveelheid paardenkrachten onder de kap. De Suzuki Fronte Coupe is daar het bewijs van. Vermogen heeft de auto nauwelijks, in Japan zo’n 35 pk. Maar het was wel degelijk een bijzondere auto. De styling was van de hand van niemand minder dan Giorgetto Giugiaro. De motor lag achterin, om de achterwielen aan te drijven. Inderdaad, dit was eigenlijk een soort Porsche 911. De rij-eigenschappen waren niet compleet anders. Als je in een bocht abrupt van het gas ging, wilde de achterkant vervaarlijk omzetten. Maar als je deze overstuur-reactie in de hand kon houden, was je glimlach groter dan ooit.

Suzuki Fronte Coupe (LC10W)

Suzuki Cervo (SS20) ’77
De Cervo was de opvolger van de Fronte Coupe. Dankzij de iets soepelere regelgeving mocht de motor nu iets groter zijn. Daar moet je je niet te veel bij voorstellen, want 550cc is nog altijd bijzonder weinig. Toch wisten de Suzuki-technici 37 pk uit de driecilinder te peuteren. Uiteraard moest je dan goed bij de les zijn en de motor in de toeren houden. Maar daar hield de driecilinder wel van. De Cervo is met grotere motor ook in Europa geleverd als SC100. Dat deze auto voor Suzuki ook van belang is, blijkt wel uit het feit dat de huidige Ignis designkenmerken als het achterruitje heeft overgenomen.

Suzuki Cervo

Mitsubishi Minica Dangan ZZ ’91
De Mitsubishi Minica was de kleinste van Mitsubishi. Het is een typische kei-car. Dus een smalle, hoge koets om vijf mensen te kunnen vervoeren en voor de rest slechts het hoognodige. Maar eind jaren ’80 was er in Japan ook een prestigestrijd gaande. Het ging vooral om het vraagstuk: ‘hoeveel techniek kun je in een kleintje proppen?’. Behoorlijk wat, zou blijken. De motor was een 550cc grote driecilinder, nog niet zo heel bijzonder. Deze kreeg bijstand van een turbocompressor. Ook kreeg het motortje twee bovenliggende nokkenassen. Maar het bijzondere waren de kleppen. Per cilinder kreeg de Minica Dangan ZZ namelijk 5 stuks. Dit is dus een heuse 15-klepper. Tevens was het de eerste auto met vijf kleppen per cilinder. Het was niet de oppermachtige Ferrari F355, maar een Japanse stadsvlo die als eerste 5 kleppen per cilinder had in een straatauto.

Mitsubishi Minica Dangan ZZ

Honda Beat (PP1) ’91
Dit is de auto die iedereen wil. De Honda Beat is een tweezits roadster, getekend door Pininfarina met een atmosferische middenmotor, handbak en achterwielaandrijving. In tegenstelling tot veel andere fabrikanten koos Honda ervoor om geen turbo te gebruiken. Met 660cc konden ze gemakkelijk de maximaal toegestane aantal paarden (64 stuks) opwekken. In alles was het een miniatuur supercar. Dit was de laatste auto waar Soichiro Honda zijn goedkeuring gaf. Er waren ook diverse varianten leverbaar met vreemde opties zoals zebraprint voor de bekleding. Gekke Japanners.

Honda Beat

Suzuki Cappucino (EA11R) ’91
Deze kennen wij Nederlanders ook. De importeur vond het een leuk idee om een aantal van deze kleine roadsters te importeren. Een groot verkoopsucces werd het niet. De auto was niet heel veel goedkoper dan de snellere, ruimere en eveneens Japanse Mazda MX-5. Ook het feit dat het stuurwiel aan de rechterkant zat, zal niet hebben meegeholpen. Maar dat betekent niet dat het geen leuke auto was. Dit was namelijk een roadster met achterwielaandrijving die je constant volgas kon rijden. Nou ja, kon, je moest wel om een beetje Renault Express Diesel voor te blijven.

Suzuki Cappuccino

Mazda Autozam AZ-1 (PG6SA) ’92
Dit is gewoon een supercar in miniatuurformaat. Deze Mazda Autozam had alles wat je wilde in een supercar in de jaren ’90: turbo, middenmotor, achterwielaandrijving, vleugeldeuren en louvres. Leuk weetje: eigenlijk is het geen Mazda. De auto is ontworpen en ontwikkeld door Suzuki. Mazda maakte de auto af en nam hem in productie. Een succesvolle auto was het niet. De prestaties waren niet denderend en de exotische techniek was peperduur. De auto was duurder om te bouwen dan een MX-5, terwijl de prijs er net onder lag. Er zijn er 4.392 van gemaakt.

Mazda Autozam AZ-1

Suzuki Cara (PG6SS) ’93
Zo slecht verkocht de Mazda AZ-1 eigenlijk niet, want we moeten de Suzuki Cara erbij optellen. Je leest het goed. Begin jaren ’90 kon je gewoon kiezen tussen twee Kei-class sportauto’s in de Suzuki dealer. De Suzuki Cara was identiek aan de Mazda AZ-1. Op een dingetje na: de Suzuki Cara had mistlampen. Weet je dat ook weer.

Suzuki Cara

Suzuki Alto Works Suzuki Sports Limited ’97
Het Kei-car principe kun je perfect toepassen bij een Hot Hatch. Deze Super-Alto had een driecilinder onder de kap met turbo. Daardoor kon er redelijk eenvoudig 64 pk opgewekt worden. Al deze krachten werden verdeeld over alle vier de wielen. Ja, leest het goed, elk wiel had de zware taak om 16 pk op het asfalt te draperen. Dankzij het lage gewicht kon je elke bocht volgas nemen zonder ook maar in aanmerking te komen voor een bekeuring voor te hard rijden.

Suzuki Alto Works Suzuki Sports Limited

Daihatsu Mira TR-XX Avanzato R ’97 (L501)
Misschien wel de coolste naam ooit. De Daihatsu Mira kennen wij in Europa als de Daihatsu Cuore. De Mira TR-XX Avanzato R was de meest hardcore variant. De auto had uiteraard een 660cc grote motor, maar nu verdeeld over 4 hele cilinders. Omdat 64 pk het maximum toegestaan aantal paardenkrachten was, probeerde Daihatsu zoveel mogelijk koppel uit het motortje te halen. Met succes. Om te zorgen dat alle 100 Nm’s goed overgebracht werden, kreeg de auto een mechanisch sperdifferentieel. Ging je voor de hardcore FWD-variant (er was ook een zwarte AWD versie) kreeg je zelfs schrijfremmen op de achterwielen!

Daihatsu Mira Avanzato TR-XX Avanzato R

Daihatsu Copen Active Top (L880K) ’03
Rijden in een cabrio is goed voor je libido. Bijna altijd gaat die vlieger op, maar niet in de Copen. Dit is namelijk een guitig kleintje van Daihatsu. Het uiterlijk was overduidelijk geïnspireerd op de VW New Beetle en Audi TT. Maar de Copen (Compact Open) was heel veel kleiner. Je kon kiezen tussen een elektrisch bedienbare hardtop of een softtop, in Japan althans. De auto is ook leverbaar geweest in Europa. Eerst als raszuivere Kei-car, dus met 660cc motor en het stuur aan de rechterkant (ook in Nederland). Later kwam er ook een variant met het stuur aan de linkerkant en kreeg je een gigantisch grote 1.3 liter viercilinder. Leuk, maar geen ware Kei-car.

Daihatsu Copen Active Top

Honda S660 ’15
We geven wel eens af op fabrikanten die al hun merkwaarden overboord kieperen. Maar Honda is zo’n merk dat af en toe weet te verrassen. De S660 past namelijk perfect in de lijn van de sportieve roadsters van weleer. Denk aan de S500, S600, S800 en S2000. De S660 is een terugkeer naar de gave Kei-car sportwagens van de jaren ’90. Inderdaad, dit is eigenlijk een moderne interpretatie van de Honda Beat. De motor is, zoals je kon raden, slechts 660cc groot. Het vermogen is de maximale 64 pk terwijl het koppel zo’n 103 Nm bedraagt. Niet bijzonder veel, maar de Honda S660 is bijzonder licht waardoor de prestaties prima voor elkaar zijn. Je kan de auto krijgen met een CVT, maar de S660 moet je natuurlijk bestellen met de handgeschakelde zesbak.

Honda S660

Suzuki Alto Turbo RS ’16
Tegenwoordig zijn de meeste Kei-cars heel erg verstandige auto’s. Dus met vijf zitplaatsen, vijf deuren, een zuinige motor en compacte afmetingen. Maar gelukkig kunnen we rekenen op de heren van Suzuki. Nog niet zo lang geleden werd het doek getrokken van de Alto Turbo RS, een ware Kei-car GTI. De driecilinder is goed voor 64 pk. Niet omdat Suzuki geen extra vermogen uit de motor kan extraheren, maar omdat de wet het voorschrijft. Het is het gewicht dat het verschil maakt, want met voorwielaandrijving weegt deze auto 670 kg.

Suzuki Alto Turbo RS

Daihatsu Copen Cero ’16
Daihatsu is een merk dat we helaas niet meer kennen op de Europese markt. Dat wil niet zeggen dat ze geen auto’s meer maken. Integendeel. De Copen heeft zelfs een opvolger gekregen. Het zal je niet verbazen dat het vermogen nog altijd 64 pk is. Omdat de auto maar 850 kg weegt kom je nog altijd goed vooruit. Complimenten voor de ontwerpafdeling, want de tweede generatie is een origineel vormgegeven auto. Voor Kei-car begrippen is de auto zelfs bijzonder snel. 0-100 in slechts 9,5 seconden en een topsnelheid van 180 km/u!

Daihatsu Copen Cervo



38 reacties

Aantal van deze (oudere) gebakjes vroeger helemaal uitgewrongen in GranTurismo. Stuk voor stuk leuke wagentjes, jammer dat ze hier eigenlijk vrijwel nooit verkocht zijn.
Kei-goed artikel natuurlijk!

Kleine toevoeging van mijn kant: de Honda Z600. Er gaan zelfs geruchten dat niemand minder dan Zagato het wagentje ontwierp, maar officieel is dat nooit erkend.

http://www.classicandperformancecar.com/uploads/cms_article/3201_3300/1973-1974-honda-z600-coupe-3239_3307_640X470.jpg
@dizono: eigenlijk de Z360 overigens, zoals hij in Japan verkocht werd. Wij kregen in Europa enkel de 600 met iets meer oomph.
Kopen die Copen, het blijft een leuke wagen. Zowel de originele als de ’16 uitvoering.
Blijf erbij dat met dezelfde regels dit prima zou werken in onze steden
T is toch wel een bijzondere segment de Kei car.

Dit zijn stuk voor stuk keileuke wagens! Vind t vooral heel gaaf hoe ze hun eigen ‘hothatches’ maken. 64 briezende Japanse paarden, in zo’n vlieggewicht lijkt me toch wel erg leuk!

Mooi artikel weer Willem
Prachtig artikel. Mijn favoriete kleine Japanner is de Honda City Turbo II. Dikker kon je het niet krijgen, in mijn optiek. Maar wellicht net te groot voor een kei-car?
Erg leuk artikel! En verdorie wat is die Alto toch leuker dan die Celerio die hier te krijgen is en waar al vanuit de folder de geur van doorgelekte Tena Lady luiers op je af komt!
@tenaci: Dat is de hele strategie van Suzuki.. Het geld zit bij de bejaarden. Niet sexy, wel slim..
@Jochempie: nou ja, ze hebben voor alle bejaardenmobielen ook wat keks ernaast in hetzelfde segment. Naast de Celerio de Ignis, naast de Baleno de Swift en naast de S-Cross de Vitara.
@tenaci: Oh… Ik dacht dat het wat keks voor bejaarden was, de reeks die jij opnoemt.. Ook in die kekke karren zou ik niet gezien willen worden..
kill it with fire… bij elk exemplaar denk ik,… hoe kan het ooit lelijker.. totdat ik de volgende kandidaat zie…
maar eerlijk gezegd… ze zijn bijna mooi van lelijkheid…
Dit zijn stuk voor stuk wel erg leuke gebakjes hoor.
Zo’n Autozam AZ-1 vind ik toch wel verdomd leuk. Jammer dat ze zo weinig gemaakt zijn.
@edge: Gaat heen en verrijk onze wegen met zo’n pareltje! linkje

(hoop dat ik de HTML code nog heb onthouden)
@jochempie: ja, het linkje werkt. Tof ding!

FYI, deze AZ-1 kost ¥ 890.000,- da’s ≈ $ 7973,- / € 7213,- Daar komen de kosten voor transport, import, keuring en rest-bpm dus nog bij.
@RRRobert: als je op de categorie klikt zie je dat er 18 exemplaren, in uiteenlopende staat en prijsklasses te koop staan. Ik vermoed dat zelfs met shipping en registratie, de Nederlandse eigenaar er geen geld op zal verliezen. Zo’n Autozam gaat hier wel voor 20 mille over de toonbank, in originele staat.
Ooit eens een rode Subaru 360 met een enorme Giraffe knuffel/beeld erin voorbij zien rijden. Kop en nek staken een meter door het dak.
Eigenlijk wil ik deze knuffels allemaal.

Voor de Honda N360 en N600 kun je nog altijd nieuwe onderdelen bestellen
Soichiro Honda (grondlegger van) heeft ditzelf tijdens zijn leven bepaald, omdat deze karretjes Honda groot hebben gemaakt als automobielproducent
Af en toe duikt er zo’n Subaru te koop op in Amerika
Er is ook nog een bestelwagentje gemaakt geïnspireerd op de besteleend en de renault 4 bestel door Nissan?
Allemaal coole bakkies.
Prachtig, ik denk dat je meer pret kan hebben in zo’n gebakje, dan in menig grotere en sterkere variant. Willem, bedankt weer voor dit stuk.
Vraag die bij mij op komt: Past een Nederlandse man (gemiddeld het langst van alle mannen) wel in zo’n klein gebakje? Denk dat ik het met mijn 2 meter plus niet hoef te proberen.
@ahs1979: Er bestaan kei-cars van 1.84m hoog …
@ahs1979: Er bestaan ook kei-cars zonder dak.
@willeme : leuke post! Wat mij net te binnen schiet: maakt Toyota geen Kei-cars of gewoon geen leuke? Ik mis de grootste fabrikant uit Azië namelijk in dit lijstje.
@ahs1979: Vallen onder het merk Daihatsu (dat voor veel merken als OEM leverancier werkt). Allemaal praktische vierkante doosjes die hier geen schijn van kans maken.
@ahs1979: Goede vraag! Toyota maakt inderdaad geen Kei-cars. Alle kleine auto’s die Toyota verkoopt worden sinds jaar en dag door Daihatsu gebouwd en gerebadged naar Toyota.
Voor de huidige Copen zie dit filmpje: https://www.youtube.com/watch?v=OM_OjYdrqxk. Ding zit heel slim in elkaar. Rijdt Ukio Katayama eigenlijk nog?
Ik zou hier best de Honda N-One willen zien. Formaat van de vroegere Renault 5. Niet volwassen genoeg voor de Europese snelweg (Japan mag toch maar 100), maar verder heel handzaam. YouTube vertelt u er meer van …
Ivm het artikel over blueprinten van onlangs, deze auto’s zijn echt de uitgelezen kandidaten. Omdat deze auto’s zo licht zijn, heeft elke extra pk een voelbaar effect.
Zou het verantwoord zijn om zo’n S660 uit Japan te importeren?
Ik ben al sinds die uit is verliefd op dat ding. Ik wil er 1.
@720s: tuurlijk, gewoon doen.
@720s:
Ik heb een Subaru Impreza niet zelf geïmporteerd maar afkomstig uit Japan.
De meeste Japanse auto’s worden meer dan uitstekend onderhouden, ze komen nauwelijks hun district uit en worden alleen in het weekeinde gebruikt.
Op zaterdag en zondagmorgen wordt er gereden, de zondagmiddag wordt gebruikt om de wagen schoon te maken voor het volgend weekeinde.
Er zitten wel addertjes onder het gras, ik adviseer je om de wagen in Engeland te kopen op een Engels kenteken, zo krijg je de wagen makkelijker door de RDW keuring heen.
Noot: omdat Engeland nu nog EU lid is MOET de RDW de Britse goedkeur accepteren en kunnen ze geen bezwaar maken dat deze wagen misschien geen typegoedkeur heeft in Nederland; soms heel soms heeft de EU voordelen.
@desjonnies: Ik twijfel niet aan de betrouwbaarheid van Japanse auto’s, ik bedoel meer dat het aanbod zo schaars is dat je dan helemaal naar Japan moet om het zelf te regelen, of dat je een JDM import bedrijf kunt benaderen en vragen of zij dat kunnen doen.
Nou is dit een groot abstract idee, ik heb het financiële plaatje lang niet compleet, maar als het zou kunnen is het het overwegen waard…
Staan gave bakkies tussen
Spijtig dat ze de S660 nooit naar hier hebben gehaald … zou een leuke toevoeging zijn weest op onze wegen. Ik weet wel dat er altijd plannen zijn geweest om deze ook te verkopen in amerika
Eigenlijk kan je als fabrikant het best zorgen dat je een motor hebt met turbo (extra koppel), 3 of 4 cilinders, voorwielaandrijving om de boel licht te houden en een stoer uiterlijk in een heerlijk lichte hot hatch carrosserie.
Dat wil toch iedereen dan.
In Driebergen rijdt zo’n Cappucino, staat vlakbij het IVA. Geinig ding, leuk geluid ook! Ik heb op de RAI gestaan voor Mazda, daar kregen we Daihatshu als buurman. Op de laatste dag samen met de salesmanager van Mazda NL in zo’n Copen gekropen. Ik met m’n 2.08m en 130kg en hij met z’n 2m en 120kg, die grieten op de stand gingen helemaal stuk. Zaten schouder aan schouder, beide met de kop boven de voorruit. Leek net een clownsauto zo, erg gelachen toen.

Geef een reactie:

Je moet ingelogd zijn om reacties te posten, registreren kan HIER (ook via Facebook).